# Morskie oko

Franciszek Nowicki

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Czemu, gdy księżyc wschodzi, jak mara spłoszona
Staw stopionych szafirów w gór zapada spody,
I źrenica Tatr, oko marzącej przyrody,
Spuszcza rzęsy mgieł — tonie wśród pomroku łona?

A księżyca twarz dziwna, smutna, zamyślona
Wstrzymuje bieg tułaczy między skał obwody,
Patrzy długo w zakryte mgłą jeziora wody,
I blednie coraz bardziej — a nad ranem kona?

Może kiedyś ten księżyc, młody i płomienny,
Kochał ziemię i patrzał w jej źrenicę cudną,
Aż zdradzony dla słońca uciekł za świat dzienny…

Lecz zapomnieć kochanki swej młodości trudno!
Wiecznie ku niej powraca, wygasły, bezsenny,
I blady patrzy na nią, jak w mgłę pierzcha złudną…