# Oda IV

August von Platen

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Ciepło, widno mroczniejesz nocy, ty!
Chłopcze, pójdź ze mną wędrować pod ramię,
Z brązu wargi zbliżający k'druha[1]
Jasnym policzkom, drżąc.

Jesteś skromny najprawdziwiej; wolę
Twoją, o prosty, śliczną mowę;
Miękkie, powabne słówka rzymskie
Szepcesz szmerem twych warg.

Nie szepcże, nie dziękuj niegodnemu!
Czyżbym mógł nie oglądać w oku,
Ach, wahającej się łzy, i nie drżeć?
Na źrenicy miłej?

Gdyby ją Bachus[2] oglądał raz,
Ciebie to rad by on obrał wnet,
Ambrą namaszczon[3], wsparłszy pewnie
Lekko się ciałem!

Niech mi święte będzie to miejsce, gdzie
Ciebiem ujrzał[4], Janikulu wzgórze,
Święty klasztorek spokojny, miły
Placyk, zawsze barwny.

Tak stamtąd mi zawsze ukazujesz
ów kościół, pałac, ruiny zwalisk,
W dal ożeglowaną barkę lotną,
Która sunie pod prąd.

k'druha jasnym policzkom (daw.) — do druha jasnych policzków. [przypis edytorski]

Bachus a. Dionizos (mit. gr. i rzym.) — bóg wina, płodnych sił natury, plonów. Syn Zeusa i Semele, mąż Ariadny. [przypis edytorski]

namaszczon — namaszczony. [przypis edytorski]

ciebiem ujrzał — cię ujrzałem. [przypis edytorski]