# Droga

Władysław Orkan

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Smutna ta moja droga
Przez pustkę wśród zamieci —
Jeno to jedno światełko
Na nieboskłonie mi świeci…

Jakże długo już idę!
Jakiże kres daleki!
Zda się duszy znużonej,
Że brnie już tak przez wieki…

Spotkana ongi[1] rozkosz
Gdzieś się w tym trudzie podziała —
A tylko nędza przy mnie trwa,
Nędza duszy i ciała…

Zaczynam wątpić sercem,
Żem widział kiedy słońce —
Jak się pogrąża dusza
W te mroki czerniejące…

Innąm[2] ja drogę śnił,
W swoich dziecięcych planach —
Że będę jako tancerz szedł
Po słonecznych polanach —

Że będę jako młody bóg
W zawiei kwiatów się tarzał
I że naprzeciw wszelkich trwóg
Sam drogę swoją będę stwarzał…

I oto tarzam się, ach,
W tej mrace[3], w tej zawiei —
Jedno to światło tam,
To iskierka nadziei…

To jedno światło tam,
Tym jednym w drodze się krzepię —

A jeśli to ułuda mgły,
Jeśli to wilcze ślepie — ?

ongi — kiedyś, dawniej. [przypis edytorski]

innąm ja drogę śnił — konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika; dziś raczej: inną drogę śniłem (tj. inną drogę sobie wymarzyłem). [przypis edytorski]

mraka (daw., gw.) — dokuczliwy deszcz, szaruga; mgła, brak widoczności. [przypis edytorski]