# Menuet

Bronisława Ostrowska

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

«Margrabino, więc zawarty pakt?»
«Mości książę…» Piękna margrabina
Pod wytworny menueta takt
W wdzięcznym dygu przed księciem się zgina.

W krąg jej główki białe loki drżą.
Drobna rączka skubie rękawiczki.
Pod wachlarza leciutkiego mgłą
Różem kwitną śnieżyste policzki.

«Margrabino — pokochałem kwiat!»
«Mości książę, to miłość motyla…»
Lekko szemrzą barwne zwoje szat,
Wabny[1] uśmiech koral ust rozchyla.

«Czasem motyl od rozkoszy mrze
U różanej kochanki kielicha…»
«Motyl? — buja po niebieskim tle,
A kwiat po nim z tęsknoty usycha».

Żarem płonie rozmarzona skroń,
Zdradny[2] taniec kołysze i wabi —
Heliotropu unosi się woń
Z szeleszczących w przelocie jedwabi…

Pod wytworny menueta takt
Na zakręcie dłoń się z dłonią wiąże…
«Margrabino, więc zawarty pakt?»
«Pakt motyla z różą, mości książę?»

wabny — powabny, kuszący, pociągający. [przypis edytorski]

zdradny — dziś: zdradziecki. [przypis edytorski]