# Dowód

Edward Pasewicz

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Jurne jarzeniówki ciągle świecą, nie przeszkadza im nic.
Chciałbym się nawrócić na to jasne sprzężenie, ale milczą.
Czegoś tragicznego domyślam się w tutejszym powietrzu.
Jurek ma raka? Czy może puściła go kantem.

Zmiana warty przybędzie nad ranem, blady chłopiec zastuka w drzwi
i powie: odchodzimy, i smagnie batem psy, popędzimy w śnieg,
o to chodzi, żeby w końcu trafić na biel.
Ale chłopiec i bat? To dwuznaczne.
Przyglądam się ścianie, pod się jak człowiek przyłapany na kłamstwie.

W czym kłamie ściana? Czy jest kapelan
od ścian, czy psycholog czuwa z kartką?

Dlaczego blady chłopiec, a nie na przykład Murzyn,
albo konkretnie Wojtek, ten który strzelał kiedyś do gołębi i drżał,
gdy ścigała go osa? Skąd to skojarzenie światła i seksu,
czyżby port był blisko?

A w końcu gdzie dąży to drżenie, gdy już ujdzie z ciała?

Jest jakieś niebo za horyzontem, rozległy sad
i ani jednego jabłka?