# Bandyta i diabeł

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

> (Panom Bandytom)

W okropnie ciemne rano, o godzinie czwartej,
przyszli ludzie po Dudka, bandytę z Przegorzał.
Dudek wyszedł posłusznie w otoczeniu warty,
a za murem więzienia świt miedziany gorzał[1].

Dudek bał się ogromnie, bo któż by się nie bał,
i z tęsknotą spoglądał, jak to słońce świta.
Nie pragnął wcale piekła. Nie chciał także nieba.
W ogóle nie był ciekaw. Lecz nikt się nie pytał.

Wicher strachu trząsł Dudkiem jak umarłym listkiem.
Poprosił o papieros. Nie było i basta.
Diabeł usłyszał. Skoczył galopem do miasta.
Znalazł, wraca z tryumfem. A tu już po wszystkiem…

gorzeć (daw.) — płonąć. [przypis edytorski]