# Potwór

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Nous sommes les Soeurs Siamoises
du Luna Parc[1]…
Cały ciężar istnienia musiał spaść jak raz
na wątłość naszych białych bark.
Natura, splatając pnie drzew,
szalejąc bujnością wiosny,
spłodziła myślący krzew,
igraszkę o brwiach żałosnych — — —

— Mesdemoiselles Margueritte et Mary[2] —
przerażający dziwoląg:
Nóg, oczu i rąk po cztery,
wspólna talia, dwa serca złączone niedolą.

Płoniemy wstydu rumieńcem,
który róż z pudrem przesłania,
gdy na nas patrzą młodzieńcy
godni kochania.

Mamy mężów, którzy tańczą z nami
monstrualnego fokstrota.
Piekło wciąga nas całe, po loki ze złota,
gdy we czworo zostajemy sami.

W cynicznych tonąc uściskach
do gwiazd w oknie mrugamy skrycie
i daleka odpowiedź błyska:
„Straszne jest życie!”

Czasem kaszle Margueritte. Nie lubię,
gdy płuc skargą wybucha namiętną.
Chwytam jej rękę w przegubie
i liczę tętno.

Jej gorączka podnosi i moją ciepłotę,
a mój krzyk będzie echem jej krzyku,
gdy otworzą się przed nią drzwi złote
niebieskiego panopticum.

Dzięki Bogu jestem jeszcze zdrowa,
ale ona ma bronchitis i anemię…
jeśli zechce opuścić tę ziemię,
to jej trumna będzie kwadratowa.

O ile nie zaprzeda nas ojciec lub matka
do muzeum dziwolągów wszelkich ras.
Tam, za szybą, wychylimy kielich do ostatka,
my, zawstydzony szkielet:
— Les Soeurs Siamoises —

Nous sommes les Soeurs Siamoises du Luna Parc (fr.) — Jesteśmy Siostry Syjamskie z lunaparku. [przypis edytorski]

Mesdemoiselles Margueritte et Mary (fr.) — panny Małgorzata i Maria. [przypis edytorski]