# Piękna jak jagoda

Wincenty Pol

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Piękna jak jagoda
Krakowianka młoda
Wyszła na podwórze,
Patrzy na Podgórze[1].

Na Podgórzu stoją,
Powrócić się boją
Krakowiacy śmiali,
Co bili Moskali.

Krakowianka hoża
Patrzy do Podgórza;
Łzami oko zlewa
I tak sobie śpiewa:

Mój Boże kochany,
Gdyby nie te pany,
Jakżeby nam było
Żyć na świecie miło,

Gdy dwóch braci kmieci,
Mój kochanek[2] trzeci,
Poszli w krwawe boje,
Stąd żałości moje.

Ja i moje dziewki[3]
Szyły chorągiewki,
Ostrzyłyśmy piki[4],
Poiły koniki.

Szarpieśmy[5] skubały
I od pań zbierały
Bandaże na rany,
Mój Boże kochany!

Dziś nad braci grobem
Kruk wykrzywia dziobem,
A kochanek Zosi
Obcych o chleb prosi.

Podgórze — dzielnica Krakowa; w latach 1784-1915 samodzielne, wolne, królewskie miasto. [przypis edytorski]

kochanek — tu: ukochany. [przypis edytorski]

dziewka — tu: służąca. [przypis edytorski]

pika — daw. broń drzewcowa, używana przez piechotę; bardzo długa (do 6 m). [przypis edytorski]

szarpie (daw.) — daw. materiał na opatrunki, tworzony z nitek wyrywanych z płótna; szapieśmy skubały — skubałyśmy płótno na szarpie. [przypis edytorski]