# Pieśń IV (O cnocie szlacheckiej)

Mikołaj Sęp Szarzyński

# Mikołaj Sęp Szarzyński. Pieśń IV. O cnocie szlacheckiej

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Zacni sie ludzie rodzą także z zacnych;
Znać w koniach sztuki ojczyste; lękliwych
Mężna orlica gołębi nie rodzi,
Ani mdły zając z dużych lwów pochodzi.

Wszakże rozmnaża cnoty przyrodzone
Ćwiczenie: czynią serce utwierdzone[1]
Piękne nauki; tych kiedy nie staje,
Ślachetne plemię szpecą złe zwyczaje.

Śmiał się waleczny Rzym z syna onego
Ojca, dzielnością przełomion którego
Straszny Hannibal: i fortunną zbroję
Musiał opuścić i ojczyznę swoję.

Ale nie przestał na tym miedzy bogi
Chwalon Alcides[2], że go gromem srogi
Ociec[3] urodził, bo wolał dzielnością
Swą słynąć, niżli rodzaju zacnością.

Cóżkolwiek jeno straszliwego żyło
Na świecie, wszytko jego ustąpiło
Niezmożnej sile; przeto słynie wszędzie
I wiecznie słynąć za swe cnoty będzie.

Droga ku sławie — w sławnym urodzenie
Domu, nie sama sława. Przeto w cenie
Kto chce być, porzuć nikczemne zabawy;
Nie na herb przodków patrz, ale na sprawy,

Da pospolite prawo nieskończone
Imię swym stróżom, dadzą obronione
Granice zbroją koronne poczciwą
Od zdradnych sąsiad[4] sławę wiecznie żywą.

utwierdzone — stałe, niezmienne. [przypis redakcyjny]

Alcides — imię nadawane Herkulesowi, od imienia bogini Alcei. [przypis redakcyjny]

ociec — starop. postać wyrazu ojciec: ociec, oćca itd. [przypis redakcyjny]

sąsiad — sąsiadów. [przypis edytorski]