# Pieśń VIII (Iż rozum człowiekowi potrzebniejszy, niż skarby)

Mikołaj Sęp Szarzyński

# Mikołaj Sęp Szarzyński. Pieśń VIII. Iż rozum człowiekowi potrzebniejszy, niż skarby

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Złoto znać na strzechstenie[1], człowieka na złocie;
Mieć albo nie mieć złota —nic przez sie ku cnocie;
Próżno chwalą i ganią ten kruszec łagodny:
Komu Pan Bóg dał rozum, zawżdy jest swobodny.

Wygnał chciwość niesytą, wygnał strach szkarady[2]
Więc nie wzdycha, nie mając, w dostatku nie blady.
Nie pożycza u skrzynie[3], darmo nie szafuje:
Z baczeniem[4] złoto drogo i tanie szacuje.

Ale jawnie oświadczył słowy i przykładem
Twój wnuk Jesse, iż zbytnie skarby zbytnym jadem.
I z tym, komu ich nie da, Bóg barziej łaskawie,
Niż z tym, co ich ma nazbyt: zna, kto sądzi prawie.

W nędzy człowiek dostanie, gdy chce, pocieszenia,
Trudno, gdy wszytko k myśli, nie stracić baczenia.
Skąd z letargu smutnego wrzód smaczny przychodzi,
Bo sie to zdrowo widzi, co nabarziej szkodzi.

Nie pożądam znacznym być w nieszczęście oboje,
Lecz znam prawie szczęśliwym, kto pociechy swoje
W tobie samym ma, Panie, próżen inszych rzeczy,
I dla ciebie sam siebie wzgardził mieć na pieczy.

strzechsten (z niem. Streichstein) — kamień probierczy. [przypis redakcyjny]

szkarady — szkaradny. [przypis redakcyjny]

skrzynie — skrzyni. [przypis redakcyjny]

Z baczeniem — z uwagą. [przypis edytorski]