# Pieśń XII (Muszę wyznać, bo sie już nie masz na co chować...)

Jan Kochanowski

# Jan Kochanowski. Pieśni, Księgi pierwsze. Pieśń XII[1]

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Muszę wyznać, bo sie już nie masz na co chować:
Nigdy bych był nie wierzył, bych tak miał żałować,
Tego zwłaszcza, co nigdy mym własnym nie było;
Po prawdzie mi nieprawie[2] źle serce tuszyło[3].

Aleciem barzo nagle wypadł z tej nadzieje,
A mojej sie przygodzie nieprzyjaciel śmieje.
Kto drugi ma bez prace, o co snadź[4] dbał mało,
A mnie za me staranie złe szczęście[5] potkało.

Samem swą własną ręką tę winnicę[6] grodził,
Aby jej był ani źwierz, ani zły ptak szkodził;
Polewałem, żeby jej słońce nie suszyło,
Nakrywałem, żeby jej zimno nie mroziło.

A kiedy mię nalepsze miały potkać gody[7],
Nie wiem, co za zły człowiek oberwał jagody.
I używa z rozkoszą, czego dostał snadnie[8],
A mnie, patrząc, jeno sie serce nie[9] rozpadnie.

Bodajże nie przechował[10]; a bodaj poleżał!
Nie wiem, jako mię do gron tak pięknych ubieżał.
Ja sobie tak dobrych lat doczekać nie tuszę;
Podobno jako niedźwiedź łapę lizać muszę.

W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Pieśniach jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski]

nieprawie (starop.) — nie bardzo, niezupełnie. [przypis redakcyjny]

tuszyć (starop.) — spodziewać się, przeczuwać. [przypis redakcyjny]

snadź (starop.) — może, chyba. [przypis redakcyjny]

złe szczęście — zły los. [przypis redakcyjny]

winnica — tu: alegoria kobiety, ciała kobiecego. [przypis redakcyjny]

gody — tu: szczęście. [przypis redakcyjny]

snadnie (starop.) — łatwo, bez trudu. [przypis redakcyjny]

jeno (…) nie (starop.) — niemal. [przypis redakcyjny]

przechować — tu: strawić (tj. przechować w żołądku). [przypis redakcyjny]