# Pieśń XIV (Patrzaj, jako śnieg po górach sie bieli...)

Jan Kochanowski

# Jan Kochanowski. Pieśni, Księgi pierwsze. Pieśń XIV[1][2]

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Patrzaj, jako śnieg po górach sie bieli,
Wiatry z pułnocy[3] wstają,
Jeziora sie ścinają,
Żorawie, czując zimę, precz lecieli.

Nam nie lza, jedno[4] patrzać też swej rzeczy:
Niechaj drew do komina,
Na stół przynoszą wina,
Ostatek niechaj Bóg ma na swej pieczy.

Przypadków dalszych żaden z nas nie zgadnie;
I prózno myślić o tym,
Co z nami będzie potym;
W godzinie[5] wszystko Bóg wywróci snadnie[6].

Krótki wiek długiej nadzieje nie lubi.
Niechaj nie schodzi cało,
Coć sie do rąk dostało[7];
Za to, co ma być, żaden ci nie ślubi[8].

Jeleniom nowe rogi wyrastają;
Nam, gdy raz młodość minie,
Już na wiek wiekóm ginie,
A zawżdy[9] gorsze lata przypadają.

Ks. 1, Pieśń XIV — pieśń jest parafrazą ody Horacego (Carmina I 9) noszącej tytuł Ad Thaliarchum (Do Taliarcha). [przypis redakcyjny]

W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Pieśniach jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski]

z pułnocy — daw. ortografia; dziś: z północy. [przypis edytorski]

Nam nie lza, jedno (starop.) — jedyne, co możemy zrobić to. [przypis redakcyjny]

w godzinie — w jednej chwili. [przypis redakcyjny]

snadnie (starop.) — łatwo, bez trudu. [przypis redakcyjny]

Niechaj nie schodzi cało, / Coć sie do rąk dostało — bierz, co ci wpadło w ręce. [przypis redakcyjny]

ślubić — zaręczyć. [przypis redakcyjny]

zawżdy (starop.) — zawsze. [przypis redakcyjny]