# Pieśń VII (Słońce pali, a ziemia idzie w popiół prawie...)

Jan Kochanowski

# Jan Kochanowski. Pieśni, Księgi wtóre. Pieśń VII[1][2]

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Słońce pali, a ziemia idzie w popiół prawie,
Świata nie znać[3] w kurzawie;
Rzeki dnem uciekają[4],
A zagorzałe[5] zioła dżdża[6] z nieba wołają.

Dzieci, z flaszą do studniej; a stół w cień lipowy,
Gdzie gospodarskiej głowy
Od gorącego lata
Broni list[7], za wsadzenie przyjęmna zapłata.

Lutni moja, ty ze mną; bo twe wdzięczne strony[8]
Cieszą umysł trapiony,
A troski nieuspione[9]
Prędkim wiatrom podają[10] za Morze Czerwone.

Ks.2, Pieśń VII — w pieśni pojawiają się motywy z Carmina Horacego (I 17, I 26, I 32, II 3, II 11). [przypis redakcyjny]

W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Pieśniach jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski]

nie znać — nie widać. [przypis redakcyjny]

dnem uciekają — wysychają, wsiąkając w dno. [przypis redakcyjny]

zagorzały — spalony, wyschnięty. [przypis redakcyjny]

dżdża (starop.; D. lp od: deżdż) — deszczu. [przypis redakcyjny]

list (daw.) — liść. [przypis redakcyjny]

strony (starop.) — struny; u Kochanowskiego niekiedy pojawia się również forma z „ó”. [przypis redakcyjny]

nieuspiony (starop.) — nie dający się uśpić, uśmierzyć. [przypis redakcyjny]

podawać — tu: przekazywać. [przypis redakcyjny]