# Pod wrażeniem

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Kiedy na oczy srebrno-szafirowe
Spuści powieki i na wznak upadnie
I leży miękko, sennie i bezwładnie,
Lekko schylając ku ramieniu głowę —

A płomień gazu, co nad nami płonie[1],
Półnagą stroi ją w światła i cienie,
I ledwo znać jej białej piersi tchnienie
Widnej[2] w przejrzystych koronek osłonie:

Wówczas ma w sobie taki urok boski
I takie dziwne piękności i czary,
że, zda się, jakiś malował ją stary,
Anioły w duszy noszący mistrz włoski.

płomień gazu, co nad nami płonie — mowa o miejskich latarniach gazowych, używanych w XIX wieku przed upowszechnieniem się oświetlenia elektrycznego. [przypis edytorski]

widny (daw.) — widoczny. [przypis edytorski]