# Ballada o dumnym rycerzu

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Śpi owo rycerz, śpi bezrozumnie
I raz na zawsze — w dębowej trumnie.

Leży wygodnie, bo się ułożył
Tak, aby nigdy snu nie zatrwożył…

Jego kochanka z różańcem w ręku
Zawodzi, pełna skargi i jęku:

«Przyszłam ci wyznać moje niemoce,
Że nie wiem, jak tam spędzasz swe noce?…

Bo odkąd w ciemnym nocujesz grobie —
Ani ty przy mnie — ani ja przy tobie!

Kochałam oczy i usta twoje,
Wczoraj kochałam, dzisiaj się boję!

Boję się szatą w mrok zaszeleścić,
Boję się w myśli ciebie popieścić!…

Trzy dni się w myśli twój czar promienił,
Dziś nie wiem, ile grób cię odmienił…

Ani mi z tobą łoża podzielić,
Ani urodą swoją weselić —

Darmo przymuszam uparte ciało,
By się twym oczom podobać chciało!

Przy tobie martwym — ja nieszczęśliwa
Wstydzę się tylko, żem jeszcze żywa!…»

Rozważył rycerz, że w słowach — zdrada,
I, po dawnemu leżąc, powiada:

«Choć mi robaki oczy wyżarły, —
Nie wstyd mi tego, żem już — umarły!…

Chociaż podziemiec jestem nikczemny, —
Nie wstyd mi tego, żem już podziemny!…

Taką mam sytość i przepych w próżni,
Że mnie od króla Bóg nie odróżni!

Taka noc błysła nad życia zbiegiem,
Że mi świat cały — jednym noclegiem!

Ani mi słońca, ani mi nieba,
Ani miłości twojej potrzeba!

Ani mi zemsty w onej[1]ustroni,
Gdzie krew nie szemrze i miecz nie dzwoni!

Nie znasz ty dumy, nie znasz pogardy
Tych, którzy w ziemi posnęli twardej…

W piersi ich — wielka ciszy potęga
I żaden zawód ich nie dosięga!

I nawet z resztek zsiniałej wargi
Nie wydobędziesz jęku, ni skargi!

Oto w pobliżu mam ja sąsiada,
Co już od serca w proch się rozpada.

Ten ci jest śmiercią ode mnie starszy, —
I śpi, na żmijach głowę oparłszy.

Lecz co przecierpiał i co zobaczył, —
Nawet półszeptem wyrzec nie raczył!

Nie ulżył jękiem niemej żałobie,
Nie wyznał nigdy, co przeżył w grobie!…

A wszak ci w trupach taka moc bywa,
Że trup i w grobie wiele przeżywa!

Lecz Bogu chyba, w dzień zmartwychwstania
W twarz rzuci wzgardę swego wyznania!»

I zamilkł rycerz — dumnie i godnie
I po dawnemu leżał wygodnie.

Jego kochanka z różańcem w ręku
Odeszła, pełna wstydu i lęku…

w onej — w tej. [przypis edytorski]