# Człowiek nad apetyt jeść nie może, pić może

Wacław Potocki

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Siedząc Włoch na bankiecie gdzieś między Polaki,
Natkał rozmaitymi żołądek przysmaki.
Więc, gdy, prze gospodarską po uczcie ochotę[1],
Przed każdego kieliszków pewną kładą kwotę[2],
Że do nich przymuszają, aż się drudzy dawią[3],
Rozumie, że znowu stół misami zastawią;
Tak jego do jedzenia, jako i do picia
Musić[4] będą. Więc skrycie, umknąwszy obicia,
Uciec, niżeli umrzeć, z tego woli gmachu.
I przyznał się nazajutrz do swojego strachu.

ochota (daw.) — gościnność. [przypis edytorski]

kwota — tu: ilość. [przypis edytorski]

dawić (daw.) — dławić. [przypis edytorski]

musić (daw.) — zmuszać. [przypis edytorski]