# Dla ścieżki drogi nie opuszczaj

Wacław Potocki

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Każdy się, mówi polska przypowieść, oszuka,
Kto, mając drogę w oczach, ścieżki sobie szuka
I abo jej we dwoje przyczyni[1], chcąc skrócić,
Abo musi zaszedszy nie tam, gdzie chciał wrócić;
Musi często ze strachem nocować w pół boru,
Puściwszy się bitego swym domysłem toru:
Przyznają doświadczywszy, dla tego ostrożni,
Trafi li się drugi raz wędrować, podróżni.
Niejednemu się da znać posztarzowi[2] ścieżka,
Kiedy, puściwszy drogę, terminu omieszka[3].
Przeto królewską drogą[4] gościniec swą mową
Uprzywilejowany łacinnicy zową.
Leda[5] hultaj, leda drab, kędy się mu nada,
Czego wolne[6] gościńce, na ścieżkach zasiada.

przyczynić (daw.) — dołożyć, pomnożyć, powiększyć. [przypis edytorski]

posztarz — pocztylion. [przypis redakcyjny]

omieszkać (daw.) — spóźnić się, opuścić, nie stawić się gdzieś. [przypis edytorski]

królewska droga — via regia. [przypis redakcyjny]

leda (daw.) — tu: byle. [przypis edytorski]

czego wolne — od czego. [przypis redakcyjny]