# Próżno w swej duszy...

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

# Kazimierz Przerwa-Tetmajer. Próżno w swej duszy…

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Próżno w swej duszy przepastne otchłanie
Rzucasz źrenicę, jak ołów[1]: nie spadnie
Głębiej, niż może, i zawsze coś na dnie
Niedojrzanego dla niej pozostanie.

Choćby poznała nawet rusztowanie,
Na którym cegła twych myśli się kładnie[2],
By wznieść gmach czynów życia; choć odgadnie
Nawet fundament, na którym gmach stanie:

To w tajemnicy pozostanie wiecznej
Szczyt wieży gmachu i kamień węgielny[3],
Bo, aby zbadać duszy swej głębinę,

Musiałbyś poznać skutek ostateczny,
I znać najpierwszą wszechistnień przyczynę,
A tych nie dojrzy nigdy wzrok śmiertelny.

ołów — ołowianymi ciężarkami obciążano sondy, używane na statkach do sprawdzania głębokości. [przypis edytorski]

kładnie — dziś popr.: kładzie. [przypis edytorski]

kamień węgielny — w tradycyjnej architekturze drewnianej: kamień, na którym opiera się węgieł (bądź: węgło), czyli narożnik ściany; przen.: pierwszy kamień, uroczyście kładziony podczas budowy. [przypis edytorski]