# Przebudzenie Jehowy

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Jehowa się przebudził i spojrzał dokoła:
Wszystko było, jak wówczas, gdy zamknął powieki
Przed czasem, który tylko On sam zmierzyć zdoła.

Wszystko znalazł w porządku, co stworzył przed wieki[2]:
Światy szły po wieczystej, wytkniętej im drodze,
Idąc wieków miliardy bez Jego opieki.

Rozprężył Swe ramiona i uczuł, że wodze[3]
Ruchu wziąwszy, wstecz mógłby zwrócić światów kroki,
Jak swój bezwolny, cichy szyk zwracają wodze[4],

Lub jak wicher wstecz cofa płynące obłoki;
Uczuł, że mógłby drugie wzbudzić w próżni życie,
W nowe kształty przyoblec dawnych istnień zwłoki,

Albo wszystko bez śladu zniszczyć we wszechbycie,
Gdyby chciał!… Ale wszystko dobrem Mu się zdało,
I rad z Siebie, oczyma wodził po błękicie.

Wtem przy słońcu planetę spostrzegł ciemną, małą,
Dawno wygasłą. Wówczas z oczu złowróżące
Skry Mu poszły, że w ogniach całe niebo stało.

I rzekł do Swojej duszy: Oto złe roztrącę!…
I pchnął planetę — — jako kula kryształowa
O rozpalony metal, rozprysła o słońce.

Zasłoń ramieniem pierś Twą, nim zaśniesz, Jehowa,
Niech złom[5] planety w serce się Twoje nie wwierci,
Bo każdy pył jej w sobie tyle jadu chowa,

że, nieśmiertelny, próżno z bólu zwałbyś[6] śmierci!…

Jehowa — Jahwe, hebrajskie określenie Boga. [przypis edytorski]

wieki — dziś popr. forma N.lm: wiekami. [przypis edytorski]

wodze — cugle a. lejce. [przypis edytorski]

wodze — dziś popr. forma M.lp: wodzowie. [przypis edytorski]

złom — odłamek. [przypis edytorski]

zwać — tu: wzywać. [przypis edytorski]