# Nimfy

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Pod księżyca złotawym, zimnym seledynem,
w poblasku ciemno-mgliste morze bezwybrzeżne,
mgieł lotnych pląsające stada złotopierzne
i tygrysie gwiazd oczy na pustkowiu siném.

Z krągłą puszystą czarą, z długim liści klinem
z głębin się wydobyły na fale bezmierzne
ogromne jakieś kwiaty i żółtawo-śnieżne
lśnią w księżycu swych liści zimnym pergaminem.

Blade, milczące nimfy głowę długoruną[1]
na liściach kwiatów kładą i w niebiosach oczy
utkwiwszy, nieruchome leżą na wód fali —

a kędyś błyszczą chłodnym, twardym blaskiem stali
oczy morskich potworów wśród wodnych roztoczy[2]
i jak gwiazdy po ciemnej topieli się suną.

długoruny (neol.) — o długich włosach. [przypis edytorski]

roztocze — tu: ogrom, coś co się szeroko rozpościera. [przypis edytorski]