# Pusty okręt

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Kędyś[1], kędy nikt się nie ośmieli
z żywych płynąć na bezkresy morza,
u ścian skalnych stromego podnóża
stoi okręt na ciemnej topieli[2].

Pod blask słońca jak szkielet się bieli:
wicher rozniósł żagle na przestworza,
nagie, sztywne sterczą maszty z łoża[3],
na kształt suchych, olbrzymich piszczeli.

Z wolna, wielki, pogrąża się w bezdno[4]
ten trup-okręt wbity do cieśniny — —
pustka śmierci — czasem tylko siny

cień skał nagich na deski się kładzie
w noc miesięczną[5] bladą i bezgwiezdną,
lub krab pełza po pustym pokładzie.

kędyś — gdzieś. [przypis edytorski]

topiel — głębina. [przypis edytorski]

łoże — tu: podstawa, do której przymocowany jest maszt. [przypis edytorski]

bezdno (neol.) — otchłań. [przypis edytorski]

miesięczny — księżycowy. [przypis edytorski]