# Sierpniowe złote muchy...

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

# Kazimierz Przerwa-Tetmajer. Sierpniowe złote muchy…

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Sierpniowe złote muchy lecą,
promienie słońca bystro świecą —
taki mnie smutek, żal porywa,
aż ręka dłonią wzrok przykrywa.

Nie chcę na światło patrzeć Boże,
gdy serce być, gdzie chce — nie może,
gdy wola losu nieugięta
ruch mój i wolę moją pęta.

Nie tęsknię ja za niczym takiem,
czego bym nie chciał, będąc ptakiem;
za wszystkim tęsknię, co w swej sferze
orzeł pod skrzydeł łuki bierze.

Któż tak ukochał słońca wyże,
gdzie wrą atomy światła chyże[1],
wre atmosfera i w krysztale
nieba stopione wrą korale?…

Tam Bóg mój mieszka uśmiechniony[2],
na niebios oparł się opony[3],
w nieskończoności, precz, w bezbyciu,
daleki, obcy wszemu[4] życiu.

Wielcy poeci! Wstańcie z grobu!
Zejdźcie się, duchy z prochów globu,
śpiewajmy ponad huragany[5]
większy hymn Panu ponad Pany…

Sierpniowe blaski złote świecą,
złociste, szkliste muchy lecą,
a moje serce schnie w żałobie
na siły swojej, męstwa grobie…

Butwieją[6] statki u wybrzeży,
choć się ocean pianą śnieży,
choć tysiąc wichrów na topieli
grzmi, jak na trąbach grzmią anieli…

Jak aniołowie pełni dumy,
w piór grzmoty strojni, w włosów szumy,
a których brew, jak błyskawica,
nad oczy, jak nad krąg księżyca…

W głębinie duszy mej — żałości
nie pojmą ludzie mali, prości —
lecz ty, strącony hełmie w mrowie
z gzymsów świątyni: wiesz, co mówię.

chyży (daw.) — szybki. [przypis edytorski]

uśmiechniony — dziś popr.: uśmiechnięty. [przypis edytorski]

opona (daw.) — zasłona. [przypis edytorski]

wszemu (daw.) — wszystkiemu, całemu. [przypis edytorski]

huragany — dziś popr. forma N.lm: huraganami. [przypis edytorski]

butwieć — gnić, rozkładać się pod wpływem wilgoci. [przypis edytorski]