# Słońce

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Słońce! słońce! słońce! słońce!
Wszystko lśni się, świeci, pała,
złote iskry skaczą z morza,
złotem błyska mewa biała.

Złote smugi drżą po wodzie
aż po Capri[1], po Sorrento[2] —
na słoneczny wiatr okrętów
białe żagle rozwinięto.

Na roztoczach[3] morskich głębi,
na szmaragdach i błękitach,
fioletu[4] ciemne plamy
w rozzłoconych lśnią prześwitach.

Wzgórz majaczą gięte łuki
przez przezroczą[5] mgłę błękitną —
na ich stokach białe miasta,
jak kamelii[6] ogród kwitną.

A tam w dali przezroczysto
jak jezioro lśni się morze —
srebrno-białej gładkiej tafli
jeden wiatru smug[7] nie porze[8].

Jaki spokój tam i cisza — —
zda się, z głębi, od Sorrenta
wyjdzie cicho z morza Wenus[9]
naga, piękna, uśmiechnięta.

Wyjdzie cicho i z warkoczy
strząśnie wody krople lśniące —
świat się pławi w złotym blasku —
słońce! słońce! słońce! słońce!

Capri — włoska wyspa znajdująca się na Morzu Tyrreńskim w Zatoce Neapolitańskiej. [przypis edytorski]

Sorrento — półwysep włoski leżący tuż obok wyspy Capri. [przypis edytorski]

roztocze — tu: coś, co się szeroko roztacza, ogrom. [przypis edytorski]

fioletu — z uwagi na rytm czytamy na trzy sylaby (fijoletu). [przypis edytorski]

przezroczy — dziś: przezroczysty. [przypis edytorski]

kamelia — krzew o dużych, białych lub różowych kwiatach. [przypis edytorski]

smug — dziś popr.: smuga. [przypis edytorski]

porać (daw.) — przecinać coś, przebijać się przez coś, pruć, ryć. [przypis edytorski]

Wenus (mit. rz.) — bogini miłości, według legendy narodzona z morskiej piany. [przypis edytorski]