# Psalm XVI

Wespazjan Hieronim Kochowski

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

> Magnus Dominus et laudabilis nimis[1].

Psalm 87

Za ucieczkę grzesznych, Pannę przenajświętszą, dzięka

Wielki jest Pan i bardzo chwalebny w mieście Boga naszego, na górze świętej Jego.

Funduje się z radością wszystkiej ziemie[2] góra Syjon, strony jej północne, miasto króla wielkiego.

Gdzie przedtem dolina poziomym krążyła padołem, tam, na ulubionym pagórku pokorę wywyższywszy, Bóg miasta Swego stanowi osadę.

Chwalebne rzeczy o tobie powiedziano, miasto Boże: pamięta on[3] na Raab i Babilon, które o niem wiedzą, ale i o tobie nie zapomni, któreś Go w sobie zawarło.

Tyś wiecznego króla pałacem, nieogarnionego monarchy skłonieniem; natury cud cudów przepaść, jeden met[4] Wszechmocności.

O miasto, o Syjonie! Przechodzisz[5] niebo wielkością, w sobie zawarłszy Tego, którego przestrzeństwo Olimpu ogarnąć nie może.

Więcej w Tobie wygody niż w najżyźniejszych nad Nilem polach, tamte doczesne pożywienie, a tyś nam mannę żywota z siebie wydało.

Więcej w Tobie nadzieje[6] niż w miastach ucieczki; tam musiał rączo winowajca uchodzić, a ty samo szukasz grzesznego z ratunkiem.

Więcej w tobie dostatków niż w skarbcach Salomona, bo gdy Bóg w domach twoich poznany, przynoszą mu królowie ziemscy podarunki od złota.

Śliczność twoja dziwem jest natury, zazdrości cierniem, nieprzyjaciół trwogą.

Dobrotliwość twoja proszącym posiłek, zgubionym żywot, osierociałym pociecha.

Ale jaż się to na chwały twoje zbieram, o miasto pańskie? Któż mowcą bez języka będzie albo jako może kret bez oczu widzieć promienie słoneczne?

Iżali[7] ciemność chwalić może światłość? Albo jako z twardego krzemienia zdrój obfity wypłynie?

Nie jest bowiem piękna chwała w uściech[8] grzesznego; a nieprawości naczynie jako się na chwały miasta pańskiego zdobyć może?

Więc jeżeli nieudolność moja temu nie wystarczy, przynajmniej dziękować za to miasto Panu do powinnej[9] wdzięczności należy.

Tobie tedy pokorna dzięka[10] niechaj będzie Najwyższy Panie, któryś to miasto fundował, aby było przybytkiem Syna Twego na ziemi goszczącego.

A że przybytkiem królewskim[11], dla tego przystało, aby uprzedziwszy protoplasta upadek, wolne zostawało, od pierworodnego ciężaru.

Aby Matka czysta i Panna płodna, lubo[12] jest z córek Adama, dla osobliwego jednak macierzyństwa tytułu błotem damasceńskiem nie trąciła.

Niechaj się tedy weseli góra Syjon, do tej doskonałości przywiedziona, że w okoliczności swojej ogarnęła Tego, który wszystko napełnia oświeca, posiada.

Obstąpcie miasto syjońskie mieszkańcy Hieruzalem[13] i zrewidujcie wieże jego, a któraż nie napełniona jest orężem mężnych?

A zatem uważajcie moc miasta pańskiego i przypatrzycie się ozdobom jego, abyście to powiadali potomstwu drugiemu.

Że Bóg wystawił mury Syjon; Bóg nasz, który je ugruntował na wieki.

Któremu królowi wieków wszystko widzącemu, początkowi bez początku, trwałości bez końca, niechaj będzie dzięka, i chwała, że raczył ugruntować Syjon, grzesznym ucieczkę. Amen.

Magnus Dominus et laudabilis nimis — Pan Wielki i nader godny pochwały. [przypis edytorski]

ziemie (daw. forma) — dziś D. lp r.ż.: (wszystkiej, tj. całej) ziemi. [przypis edytorski]

on (daw.) — ten, ów. [przypis edytorski]

met (daw.) — mat (w szachach); przen. klęska, porażka. [przypis edytorski]

przechodzić (daw.) — przewyższać. [przypis edytorski]

nadzieje (daw. forma) — dziś D. lp r.ż.: nadziei. [przypis edytorski]

iżali a. azali (daw.) — czy, czyż. [przypis edytorski]

uściech (daw. forma) — dziś Ms. r.ż.: (w) ustach. [przypis edytorski]

powinny (daw.) — należny, wynikający z powinności, obowiązkowy. [przypis edytorski]

dzięka (daw.) — podzięka, podziękowanie; dziękczynienie. [przypis edytorski]

A że przybytkiem królewskim — zdanie eliptyczne, domyślnie: A że jest przybytkiem królewskim; A ponieważ jest przybytkiem (…). [przypis edytorski]

lubo (daw.) — choć, chociaż. [przypis edytorski]

Hieruzalem (daw.) — Jaruzalem, Jerozolima. [przypis edytorski]