# Puchacze

Ignacy Krasicki

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Małżonka puchaczowa, męża swego godna,
A więc płodna,
Urodziła sześć sowiąt, puchaczków też nieco;
Zrazu słabe, dalej[1] lecą.
Raz, gdy na zwykłe igrzyska
Ponad puste stanowiska[2]
Nabujawszy się do sytu[3],
Wróciły do swego bytu[4],
To jest w dziurę przy kominie,
Pani matka w córce, synie[5],
Wnukach, wnuczkach spoważniona[6].
Przyjmując do swego łona[7],
Jak to zawsze panie matki,
Rzekła: «Cóż tam, moje dziatki?
Cóż tam słychać?»
A więc wzdychać:
«Za naszych czasów wszystko coś szło sporzej[8],
Teraz raz w raz coraz gorzej».
W tej tak wielkiej troskliwości
Najmłodsze puchaczątko, faworyt jejmości,
Ozwało się: «Jakeśmy tylko wylecieli,
Wszystkie ptaki zaniemieli,
W kąty każdy jął się cisnąć,
Żaden nie śmiał ani pisnąć:
My tylko same bujały.
Coś tam w krzaczkach ptaszek mały,
Co go to zowią słowikiem,
Odzywał się smutnym krzykiem;
Ale i ten nie śmiał mruczyć,
Skoro my zaczęły huczyć».
Po sercu, jak to mówią, matkę pogłaskało,
Że się tak pięknie udało;
Najbardziej, iż pieszczoszek, tak dzielnie wymowny.
Myśląc jednak, iż trzeba dać obrok[9] duchowny,
Rzekła: «Choć wasz głos piękny, chociaż lot tak spory,
Uczcie się, miłe dziatki, i z tego pokory.
Dobrze to jest, iż cudzą ułomność przebaczem:
Nie każdemu dał Pan Bóg rodzić się puchaczem».

dalej — tu: po jakimś czasie. [przypis redakcyjny]

stanowisko — tu: miejsce przebywania dzikich zwierząt. [przypis redakcyjny]

do sytu — dziś: do syta. [przypis edytorski]

do swego bytu — do miejsca swego bytowania, siedliska. [przypis redakcyjny]

synie (daw. forma Msc. lp) — dziś popr. synu. [przypis edytorski]

spoważniony — uhonorowany. [przypis redakcyjny]

przyjmować do łona — przytulać. [przypis edytorski]

sporzej — lepiej. [przypis redakcyjny]

obrok — pasza, karma, strawa; tu: w rozumieniu przenośnym. [przypis edytorski]