# Obcowanie z przyrodą przy dobrej zabawie dla przeciętnie wysportowanego turysty

Justyna Radczyńska-Misiurewicz

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Jednak nie tylko obcowanie z przyrodą i szacunek dla jej praw znamionowały
pobyt w puszczy. Czy zostawiliśmy trasę, tak jakbyśmy chcieli ją zastać?
Czy wykorzystaliśmy w pełni czas na obcowanie z przyrodą? Przez obcowanie
z przyrodą harcerz (harcerka) zbliża się więcej do Boga, który jest Stwórcą tej
przyrody i wszystkiego, co istnieje.

Siedząc w siodle, wszystko wydaje się nam inne, a obcowanie z przyrodą na
grzbietach naszych czworonożnych przyjaciół nabiera innego wymiaru. Także
u podstaw zjeżdżania na nartach leży obcowanie z przyrodą, a jazda psim
zaprzęgiem to niezapomniane przeżycie dla każdej osoby lubiącej czuć wolność
i obcowanie z przyrodą. Bo obcowanie z przyrodą wymaga wiedzy — wówczas
staje się świadome i pełne.

Wędkarstwo to codzienne obcowanie z przyrodą. Plener jest to obcowanie
z przyrodą, jest to zieleń dookoła, jest to woda z tutejszego jeziora, która każdego
dnia zmienia swoją formę, swoją strukturę.

Albowiem obcowanie z przyrodą w bezpośrednim kontakcie i w wydłużonym
czasie człowieka ubogaca i otwiera na nową rzeczywistość, jaką niesie ze sobą
życie.

Nawet jeśli konieczności handlowe zmuszają do solidności wykonania,
to obcowanie z przyrodą wyrabia też poczucie estetyki, wrażliwość na piękno.
Brak zasięgu Plus GSM i obcowanie z przyrodą — to wymarzone warunki do
odpoczynku. A najcenniejszą korzyścią myśliwego jest obcowanie z przyrodą
oraz doznawanie przeżyć łowieckich i radości w gronie braci myśliwskiej.
Gdyby nawet „polowanie” się nie powiodło, wystarczającą nagrodą za
nieprzespaną noc jest obcowanie z przyrodą o wschodzie słońca i wysłuchany
koncert na setki ptasich głosów. Zaś stałe przebywanie w pasiece, spożywanie
produktów pszczelich i obcowanie z przyrodą sprawia, że pszczelarze żyją dłużej i
rzadziej chorują w porównaniu z ludźmi wykonującymi inne prace.

Natura, obcowanie z przyrodą stało się dla pokolenia Młodej Polski ucieczką
od odczuć zwątpienia, znużenia i melancholii, choć Tetmajer[1] patrząc ze szczytu
w dół, by sparafrazować zakończenie wiersza „Widok ze Świnicy…”, dostrzegł
ciemną przepaść, mimo że obcowanie z przyrodą dostarczało mu podniosłych
i pięknych przeżyć.

Albowiem obcowanie z przyrodą w bezpośrednim kontakcie i w wydłużonym
czasie człowieka ubogaca i otwiera na nową rzeczywistość, jaką niesie ze sobą
życie.

— Jak rozumieć pojęcie „wycieczka przyrodnicza”?
— Wycieczka przyrodnicza to obcowanie z przyrodą, ale niestety według
regulaminu to zwiedzanie parków itp., a nie np. odwiedzenie Puszczy
Białowieskiej podczas rykowiska jeleni albo bagien biebrzańskich w czasie ptasich
godów.
— Wycieczka przyrodnicza to świadome obcowanie z przyrodą, tzn. nie oglądanie
kwiatków z westchnieniem, że jest malowniczo, ale szukanie konkretnych miejsc,
roślin i zwierząt w okresie, kiedy są najbardziej atrakcyjne, np. kiedy rośliny
kwitną lub dojrzewają.
— Dlaczego uważasz, że regulamin ma premiować coś, co jest mało uchwytne?

Albowiem obcowanie z przyrodą w bezpośrednim kontakcie i w wydłużonym
czasie człowieka ubogaca i otwiera na nową rzeczywistość, jaką niesie ze sobą
życie.

Tetmajer-Przerwa, Kazimierz (1865–1940)— czołowy poeta Młodej Polski; zasłynął jako autor erotyków, a także piewca przyrody Tatr i popularyzator folkloru podhalańskiego. [przypis edytorski]