# Polowanie pod pieśnią

Justyna Radczyńska-Misiurewicz

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Znaczący rozkaz naziemnej kancelarii:
wabić kuropatwy w poszukiwaniu żeru,
zadawać im karmę, a będą się dalej pierzyć
wracając z nocnego żerowiska.

Bo nim dojdzie do pielęgnacji lęgu, łania,
czujna przewodniczka chmary, zobaczy
w zaroślach człowieka nieuzbrojonego.

I ruszy oczniak[1] — pierwsza licząc od róży[2] odnoga
i opierak trzecia licząc od róży odnoga,
odnoga bojowa w czas cichego rykowiska
w obawie przed wilkami i wielkim upałem.

Poranny zlot zmartwi się obciętą przez kulę sierścią
a na głos wydry pociągną za rzemień psy.
Zwietrzą trop odzieży niedźwiedzia.

Ogół norm moralnych zaostrzy szable
na chmarę pustorożców[3], za którą
niezmiennie podąży odpędzany towarzysz.

Ale zamiłowani w polowaniu
nie uczczą należycie na rogach i trąbkach
padania w ogniu, ustaloną melodią.

Umilkną na dźwięk czterech części
pieśni tokującego głuszca w swobodnym wykonaniu,
gdy ten europejski przedstawiciel grzebiących,
głuchy na wszystko prócz dzikiej miłości
swego ciemnego gatunku, zejdzie spokojnie
z drzewa noclegowego.

Wtedy też karawan pełen martwych zajęcy
przewróci się w miejscu grząskim, gdzie leżą
nielotne kaczki i stare, wyliniałe cietrzewie,
jagnięta muflonów i młode daniele.

I nim wypełni się huczka[4] i parkotnia[5]
skończą się nieludzkie toki — dobrym trofeum.

Wtedy król polowania, lękający się ukąszenia,
na własne oczy zobaczy, jak wędrowny jeleń
i towarzyszący mu jarząbek niosą w ciemnościach
cierń iglicy.

oczniak, opierak — odnogi poroża jelenia. [przypis edytorski]

róża — tu: pierścień wyrostków u nasady poroża jelenia. [przypis edytorski]

pustorożce (Bovidae) — rodzina ssaków przeżuwaczy mających na głowach rogi, które w odróżnieniu od poroża jeleniowatych (pełnorożców) nigdy nie są rozgałęzione ani zrzucane; należą do niej m.in. antylopy, bawoły, bydło domowe, koziorożce. [przypis edytorski]

huczka (łow.) — okres godowy dzików. [przypis edytorski]

parkotnia (łow.) — okres godowy zajęcy; parkoty. [przypis edytorski]