# Nokturn

Henri de Régnier

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Pod wieczornym powiewem kwiecie bzów się prószy,
Osypując pod stopy, jak wonna kaskada,
Chrzęstem płatków deptanych, żaląca się w głuszy…

Znużony jestem w sercu i smutek mam w duszy.

Na strzechę siadła białych gołębi gromada,
Gruchając szlochem rzewnym pod zorzy odmętem…
A niekiedy z ich dziobków puch wyrwany spada.

Serce zawiewa śniegiem tajnych bólów zwada…

Na sadzawce fontanna szemrze cichym smętem,
Marszcząc uśpioną wodę w kręgi koncentryczne…
Dreszcz porusza nadbrzeżną wiklinę i miętę…

W sercu płaczą wspomnienia przyćmionym lamentem.

Idzie noc, niosąc grozę i strachy paniczne:
Wiatr ucichł; dziki gołąb pierzchł w cichej pomroczy…
Fontanna szlocha swoje pacierze rytmiczne…

W noc idą za mną wielkie, rozwarte twe oczy. —