# Zimowa pieśń

Adolphe Retté

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Radosne wrzeciona gwarzą wśród komnaty:
Jej Miłość z siostrami dla dalekich przędzie.
Zamek śpi pod śniegiem. Ognia żar skrzydlaty
Krwawi staroświeckie okapu krawędzie,

Wiosenne śpiewanki szydzą z mroźnych śniegów.
Gwarnym korowodem kołowrotki pieją:
Rycerzowie[1] walczą u dalekich brzegów,
Ale je[2] ustrzeże miłość wraz z nadzieją.

Hej! Wasze Miłoście! Chwalba to szalona!
Ptakowie[3] nieszczęścia łopocą o kraty…
Płyną dnie za dniami, jak nicie[4] z wrzeciona,
Nie wracają do dom[5] rycerze Krucjaty.

Dziś Jej Miłość sama przędzie w pustej sali,
Siostry na cmentarzu, szczęście w dali sczezło…
Włos ją biały skrywa, jak śmiertelne giezło[6]:
Jej Miłość samotna zasypia wśród sali.

Usłysz! usłysz, prządko! Wichura się zrywa,
Zaworami tłucze u komnaty twojej…
Całą noc dziś wicher rozjarzał łuczywa,
Rzekłbyś — krew zakrzepła na wiszącej zbroi.

Wiatr, jak chore dziecko, kwili spoza kraty,
Legli w obcych krajach rycerze Krucjaty…

rycerzowie — dziś popr. forma M. lm: rycerze. [przypis edytorski]

je — dziś popr. forma B. lm. r.mos.: ich (tu celowa archaizacja). [przypis edytorski]

ptakowie — dziś popr. forma M. lm: ptaki. [przypis edytorski]

nicie — dziś popr. forma M. lm: nici. [przypis edytorski]

do dom — dziś popr. forma: do domu. [przypis edytorski]

giezło (daw.) — długa koszula. [przypis edytorski]