# Wierzba na pustkowiu

Wacław Rolicz-Lieder

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Opuszczały mnie myśli jako wyrojone
Pszczoły, kiedy o miedzę[1] przenoszą osadę;
Opuszczali mnie ludzie jak błogosławione
Ptaki, skoro podróżną odbyły naradę;
Opuszczały marzenia jako suchotnika[2]
Nadzieja, przy wyżółkłym słońcu października.

Nie płaczę: mam na sercu hardość, co się kwieci
Jak szczycąca się czaszek tysiącem demesza[3];
Sam stoję w polu życia, a nade mną świeci
Księżyc, i nic nie trapi mię i nie pociesza,
Bo czytam, jak w magicznej księdze, w gwiezdnym niebie:
Rychło przyjdzie dzień, w którym opuszczę sam siebie.

miedza — pas ziemi nieuprawnej ciągnący się wzdłuż dwóch pól i oddzielający je. [przypis edytorski]

suchotnik — gruźlik. [przypis edytorski]

demesza a. demeszka — krzywa szabla damasceńska. [przypis redakcyjny]