# Jabłonie

Józef Ruffer

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Zakwitły w sadzie białe, zakwitły różane jabłonie.
Białe, puszyste kwiaty i sypkie różane kwiaty
Ku słońcu się otwierają: jabłoni sen bogaty…
I woń przez sad się przelewa i sad w nadziejach tonie…

A oto Śmierć się przyczaja w każdego drzewa koronie…
Zawistna, drapieżnopalca, czeka posępnej obiaty[1].
O kwiaty ślepe — w krąg smutek oblata was ciężkoskrzydlaty…
O kwiaty głuche — w krąg cisza wieść kruczą kracze o zgonie…

Jabłonie! kwitnące jabłonie! — pochmurne me słowo, zaiste —
Lecz muszęci[2], bowiem widzę, a nie masz we mnie przewiny,
Ino są smutki głębokie, na dnie się wijące, wieczyste…

— A jednak, kwitnące jabłonie, soczyste się budzą w nas Moce
Wyniosłej dumy i wstają ze smutków pomrocznej głębiny:
Jabłonie! hej, serca do góry! w jesieni z nas będą owoce!…

obiata — ofiara składana bogom z płodów rolnych lub zwierząt. [przypis edytorski]

muszęci — konstrukcja z partykułą wzmacniającą -ci. [przypis edytorski]