# Skarby

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Hej! jakże mi dziewczyna moja w cud rozkwita — —
Kwiatem lice[1] jej płonie we wieńcach warkoczy,
Złota zorza poranku z dziewczęcych ócz[2] świta —
Zakochały się w cudzie tym jasnym me oczy…

Choćbyś Lesbos do morza błękitnych dał granic
Za jej urok, lub złoto z hermijskiej głębiny[3],
Darmo… za nic nie oddam ci skarbów mych — za nic…
Czymże złoto, czym władza — przy ustach dziewczyny?…

lice a. lica (daw.) — twarz, policzki. [przypis edytorski]

ócz (daw. forma) — dziś N.lm: (z) oczu. [przypis edytorski]

złoto z hermijskiej głębiny — rzeka Hermos (dziś: Gediz w Turcji) w Azji Mniejszej, płynąca z gór Frygii przez równinę lidyjską i wpadająca do Zatoki Smyrneńskiej w okolicach Smyrny (dziś: Izmir) słynęła z tego, że w jej piaskach znajdowano złoto. [przypis edytorski]