# Troilus i Kresyda

William Shakespeare

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.


OSOBY:

Priam — król trojański

Hektor — syn Priama

Troilus — syn Priama

Parys — syn Priama

Deifobus — syn Priama

Helenus — syn Priama

Eneasz — wódz trojański

Antenor — wódz trojański

Kalchas — kapłan trojański, stronnik Greków

Pandarus — stryj Kresydy

Margarelon — naturalny syn Priama

Agamemnon — naczelnik Greków

Menelaus — brat jego

Achilles — dowódca Greków

Ajaks — dowódca Greków

Ulisses — dowódca Greków

Nestor — dowódca Greków

Diomedes — dowódca Greków

Patroklus — dowódca Greków

Tersytes — Grek niekształtny i nieokrzesany

Aleksander — sługa Kresydy

Słudzy Troilusa, Diomedesa, Parysa

Helena — żona Menelausa

Andromacha — żona Hektora

Kasandra — córka Priama, wieszczbiarka

Kresyda — córka Kalchasa

Trojańscy i greccy żołnierze, służba.


Scena w Troi i w obozie greckim pod murami miasta.

### PROLOG

w zbroi


Scena jest w Troi. Greckich wysp książęta,
Których krew dumną rozpaliła zemsta,
Do Aten swoje wyprawili nawy[1]
Ładowne wojskiem i morderczą bronią.
Sześćdziesiąt dziewięć głów koronowanych
Z ateńskich brzegów do Troi ruszyło,
Ślubując miastu ostatnią zagładę,
Gdzie Parys trzyma w objęciach Helenę,
Porwaną żonę króla Menelaja;
Taki był powód tej zażartej wojny.
Już są w Tenedos[2]; już ciężkie ich nawy
Na brzeg rzuciły wojenny ładunek.
Świeża, nietknięta jeszcze grecka armia
Na polach Troi rozbija namioty,
Kiedy Priama miasto sześciobramne —
Dardan, Tymbria, Ilias i Chetas,
Antenorides, a szósta Trojańska —
W olbrzymich klamrach, olbrzymią zasuwą
Trojańskich synów w swych murach zamyka.
Oczekiwanie, łechcąc krzepkie duchy
Jednych i drugich, Trojanów i Greków
Na niebezpieczną wyprowadza walkę.
I ja, choć Prolog, występuję zbrojny,
Nie, żebym zbytnią pokładać miał ufność
W poety piórze albo grze aktorów,
Lecz by wystąpić zgodnie z treścią dzieła,
By was uprzedzić, łaskawi widzowie,
Że sztuka nasza przeskakuje wojny
Cały początek i w środku zaczyna,
Zbierając wszystko, co w tym krwawym sporze
Poeta w sztuce jednej streścić może.
Chwalcie lub gańcie wedle waszej woli:
Złe albo dobre to wojny jest kolej.


### AKT PIERWSZY

#### SCENA PIERWSZA

Troja. Przed pałacem Priama.

Wchodzą Troilus w zbroi i Pandarus.

TROILUS


Gdzie jest mój giermek? Pragnę się rozbroić.
Po co mi walczyć za murami Troi,
Gdym w mieście samym krwawą znalazł bitwę?
Niech ten, co panem swojego jest serca,
Do boju leci. Troil stracił swoje.


PANDARUS


Czy się te skargi nigdy nie zakończą?


TROILUS


Silni są Grecy, ich siła ćwiczona,
Z nauką dzielni, z dzielnością wytrwali,
Kiedym ja słabszy jest od łez niewieścich,
Od snu lękliwszy, od prostoty głupszy,
Nie waleczniejszy od dziewic w ciemności,
A nie ćwiczeńszy od słabych niemowląt.


PANDARUS


No, już ci się dosyć o tej sprawie nagadałem i nie chcę się mieszać do niej na przyszłość. Kto chce jeść bułkę z pszenicy, musi wprzód czekać na mlewo[3].


TROILUS


Czy nie czekałem?


PANDARUS


Na mlewo; lecz czekać jeszcze musisz na pytlowanie[4].


TROILUS


Czy nie czekałem?


PANDARUS


Jeśli czekałeś na pytlowanie, to musisz czekać i na zakis[5].


TROILUS


Ciągle czekałem.


PANDARUS


Na zakis; ale to nie koniec; idzie potem zagniecenie, ulepienie bułki, rozgrzanie pieca i upieczenie. A w dodatku trzeba ci także czekać na ostygnienie, jeżeli nie chcesz sobie gęby poparzyć.


TROILUS


Cierpliwość sama, chociaż jest boginią,
Z mniejszym ode mnie boleść znosi męstwem.
Kiedy zasiadam przy stole Priama,
A na myśl piękna przyjdzie mi Kresyda…
Co? Przyjdzie? Zdrajco, kiedyż z niej wybiega?


PANDARUS


A wczoraj w wieczór wydawała mi się piękniejsza niż kiedykolwiek, niż jakakolwiek inna kobieta.


TROILUS


Chciałem powiedzieć, że gdy moje serce
Od westchnień prawie na dwoje się pęka,
By przed Hektorem, skryć przed ojcem żałość,
Jak słońce burzę promieniem złocące,
W marszczkach[6] uśmiechu westchnienia grzebałem;
W radości pozór owite cierpienia
Są jak śmiech, który los na łzy przemienia.


PANDARUS


Gdyby jej włosy nie były trochę ciemniejsze od włosów Heleny, choć mniejsza o to, nie byłoby porównania między tymi dwiema kobietami. Ale że to moja krewna, nie chciałbym, jak to powiadają, trąbić jej pochwał. Chciałbym tylko, żeby kto mógł, tak jak ja wczoraj, przysłuchać się jej rozmowie. Nie mam zamiaru uwłaczać dowcipowi[7] twojej siostry Kasandry, ale…


TROILUS


Pandarze, słuchaj! Słuchaj mnie, Pandarze!
Kiedy ci mówię, że tam zatopione
Moje nadzieje, nie licz w odpowiedzi,
Na ile sążni[8] głęboko zapadły.
Gdy mówię: „Miłość jej mąci mi rozum”,
Ty w odpowiedzi dodajesz: „Jak piękna!”,
Potem do żywej serca mego rany
Przykładasz włos jej, oczy, lica, mowę,
Słowami rękę poruszasz jej, rękę,
Przy której wszelka białość atramentem,
Zapisującym własną swoją hańbę,
Przy której tknięciu szorstki puch łabędzi,
Jak dłoń oracza twarde każde czucie.
Ty mi to mówisz, mówisz tylko prawdę,
Gdy mówię, że ją z całej duszy kocham;
Ale tak mówiąc, miast[9] kropli balsamu,
Do ran miłości w sercu zakrwawionym
Nóż jeszcze wciskasz, co te rany zadał.


PANDARUS


Mówię tylko prawdę.


TROILUS


I to niecałą.


PANDARUS


Wierzaj mi, nie chcę się do tej sprawy mieszać. Niech sobie będzie, jak jest: jeśli piękna, tym lepiej dla niej; jeśli niepiękna, ma na to lekarstwo we własnych rękach.


TROILUS


Dobry Pandarze, co mówisz, dobry Pandarze?


PANDARUS


Na zapłatę wszystkich moich zachodów dostałem tylko kłopot. Źle sądzony przez nią, źle sądzony przez ciebie, biegałem od jednego do drugiej, lecz liche dzięki za fatygę.


TROILUS


Jak to? Gniewasz się, Pandarze, gniewasz się na mnie?


PANDARUS


Dlatego że to moja krewna, to nie jest tak piękna jak Helena; a gdyby nie była moją krewną, to byłaby tak piękna w piątek jak Helena w niedzielę. Ale czy ja dbam o to? Niech sobie będzie czarna jak Murzynka[10], wszystko mi to jedno.


TROILUS


Alboż mówię, że nie jest piękna?


PANDARUS


Mów albo nie mów, nie troszczę się o to. Głupia, że za ojcem nie poszła[11]. Niech sobie idzie do Greków; dam jej tę radę przy pierwszym widzeniu. Co do mnie, nie chcę się więcej do sprawy tej mieszać, nie myślę się nią zajmować.


TROILUS


Pandarze…


PANDARUS


Nie ja.


TROILUS


Słodki Pandarze…


PANDARUS


Proszę cię, nie mów do mnie więcej! Zostawię wszystko, jak znalazłem, i na tym koniec.


Wychodzi. Alarm.

TROILUS


Zmilknijcie, krzyki! Zmilknij, dzika wrzawo!
Głupcy stron obu! Jakżeby Helena
Piękna nie była, kiedy ją codziennie
Tak krwią najczystszą waszą malujecie.
Lecz ja nie mogę w sprawie takiej walczyć:
Dla mego miecza za lichy to przedmiot.
Lecz Pandar — bogi, jakże mnie dręczycie!
Pandar mnie tylko do niej zbliżyć może,
A tak mi trudno pomoc jego zyskać
Jak prośbą czystość jej upartą zwalczyć.
Przez pamięć Dafny[12] powiedz mi, Apollo[13],
Czym jest Kresyda, czym ja, czym Pandarus?
Łożem jej Indie; tam drzemie ta perła;
Pomiędzy Troją naszą a jej ziemią
Toczą się fale burzliwego morza.
Ja kupcem jestem, Pandarus okrętem,
Moje niepewne niosącym nadzieje.


Alarm. Wchodzi Eneasz.

ENEASZ


Troilu, czemu nie na placu boju?


TROILUS


Bom tu jest. Dobra niewieścia odpowiedź,
Gdy rzecz niewieścia stać w dali od bitwy.
Jakie nam z pola przynosisz nowiny?


ENEASZ


Parys powrócił ranny.


TROILUS


A przez kogo?


ENEASZ


Przez Menelaja.


TROILUS


Niechże mu krew płynie!
Nie dziw, że ranny, z takim walcząc wrogiem:
Parysa przebił Menelaj swym rogiem.


Alarm.

ENEASZ


Co tam za tańce!


TROILUS


Ja bym tu miał lepszy,
Gdybym potrafił „chcę” na „mogę” zmienić.
Ale czy wracasz do tańca na polu?


ENEASZ


Bez żadnej zwłoki.


TROILUS


To pójdziemy razem.


Wychodzą.

#### SCENA DRUGA

Troja. Ulica.

Wchodzą Kresyda i Aleksander.

KRESYDA


Kto nas wyminął?


ALEKSANDER


Hekuba[14] z Heleną.


KRESYDA


Gdzie tak śpieszyły?


ALEKSANDER


Do wschodniej szły bramy,
Która nad całą panuje doliną,
Przyjrzeć się bitwie. Hektora cierpliwość,
Silna jak cnota, zachwiała się dzisiaj:
Uderzył giermka, zgromił Andromachę,
I jakby w wojnie gospodarka była,
Przed świtem jeszcze lekką przywdział zbroję,
Na pole wybiegł, a tam każdy kwiatek,
Jak prorok jaki, płakał w przewidzeniu
Skutków wściekłości jego.


KRESYDA


Skąd ta zmiana?


ALEKSANDER


Taka wieść biega: Jest między Grekami
Mąż krwi trojańskiej, Hektora synowiec[15],
Zowią go Ajaks[16].


KRESYDA


Dobrze, i cóż dalej?


ALEKSANDER


Mówią, że mąż ten dzielny w swojej sile
Sam jeden stoi.


KRESYDA


Jak każdy inny, co niepijany i niechory, a ma nogi.


ALEKSANDER


Mąż ten, pani, niejedno okradł zwierzę z właściwych mu przymiotów. Jest jak lew waleczny, nieokrzesany jak niedźwiedź, jak słoń powolny; mąż, w którym natura tak pomieszała humory[17], że jego odwaga zarywa szaleństwa, a jego szaleństwo zaprawne mądrością. Nie ma ludzkiej cnoty, której by nie miał poszlaki, ani ludzkiej wady, której by nie nosił na sobie plamki; to melancholiczny bez przyczyny, to mimo woli wesoły; ma spryt do wszystkiego, ale wszystko tak robi niesprytnie, że czysty z niego podagryczny[18] Briareusz[19]: rąk co niemiara, a żadnego z nich użytku, albo krótkowidzący Argus[20]: ócz[21] bez liku, a ślepy.


KRESYDA


Ale jakże ten człowiek, który we mnie uśmiech tylko budzi, mógł rozgniewać Hektora?


ALEKSANDER


Powiadają, że wczoraj zwiódł bój z Hektorem i powalił go na ziemię. Upokorzenie i wstyd odtąd ani jeść, ani spać Hektorowi nie pozwoliły.


Wchodzi Pandarus.

KRESYDA


Kto się tu zbliża?


ALEKSANDER


Stryj twój, pani, Pandarus.


KRESYDA


Hektor, mąż to waleczny.


ALEKSANDER


Ile nim być można na tej ziemi.


PANDARUS


O czym tu mowa? O czym tu mowa?


KRESYDA


Dzień dobry, stryju.


PANDARUS


Dzień dobry, Kresydo; o czymże to rozmawiacie? Dzień dobry, Aleksandrze. Jakże zdrowie, synowico? Kiedy byłaś w Ilium[22]?


KRESYDA


Dziś rano, stryju.


PANDARUS


O czymże rozmawialiście, gdy nadszedłem? Czy Hektor był zbrojny i już wybiegł, nim przyszłaś do Ilium? Helena jeszcze nie wstała, czy nieprawda?


KRESYDA


Hektor już wyszedł, a Helena jeszcze nie wstała.


PANDARUS


Tak myślałem. Hektor nie zaspał dzisiaj.


KRESYDA


O tym właśnie mówiliśmy i o jego gniewie.


PANDARUS


Czy był w gniewie?


KRESYDA


Przynajmniej jak on powiada.


PANDARUS


Prawda, był w gniewie, wiem nawet dlaczego. Będzie on tam kosił wokoło siebie, mogę im to przepowiedzieć, a jest tam i Troilus, który nie bardzo daleko z tyłu za nim zostanie; niech się strzegą Troila, i to im mogę zalecić.


KRESYDA


Co, czy i on także w gniewie?


PANDARUS


Kto? Troilus? Troilus z nich dwóch waleczniejszy.


KRESYDA


O Jowiszu[23]! Nie ma porównania.


PANDARUS


Co? Nie ma porównania pomiędzy Troilem a Hektorem? Czy możesz poznać człowieka na pierwszy rzut oka?


KRESYDA


Bardzo łatwo, jeśli go widziałam wprzódy[24] i znałam.


PANDARUS


Więc dobrze, ja powiadam, że Troilus jest Troilus.


KRESYDA


Mówisz to samo, co i ja mówię, bo i ja jestem pewna, że to nie Hektor.


PANDARUS


Jak Hektor nie jest Troilem pod pewnym względem.


KRESYDA


Żeby każdemu oddać sprawiedliwość, każdy jest samym sobą.


PANDARUS


Samym sobą? Ach, biedny Troilus! Dałby Bóg, żeby był samym sobą!


KRESYDA


Jest nim.


PANDARUS


Żeby nim został, poszedłbym boso do Indii.


KRESYDA


Nie jest przecie Hektorem.


PANDARUS


Samym sobą? Nie jest on samym sobą. Chciałbym, żeby był samym sobą! Ale cóż robić, bogowie są nad nami; czas naprawi albo zdławi. Więc dobrze — Troilus — dobrze, dobrze — chciałbym, żeby moje serce w jej było piersiach! Nie, Hektor nie lepszy od Troila.


KRESYDA


Przebacz!


PANDARUS


Starszy, to prawda.


KRESYDA


Przebacz, przebacz!


PANDARUS


Drugi jeszcze lat tych nie doszedł; ale zaśpiewasz mi inną o nim piosenkę, gdy lat tych dojdzie. Nie tego roku będzie miał Hektor jego dowcip.


KRESYDA


Nie potrzeba mu go, dopóki ma swój własny.


PANDARUS


Ani jego przymiotów.


KRESYDA


Mniejsza o nie.


PANDARUS


Ani jego urody.


KRESYDA


Nie byłaby mu do twarzy; lepsza jego własna.


PANDARUS


Nie masz zdrowego sądu, synowico. Sama Helena przysięgała, dni temu kilka, że Troilus, jak na bruneta — bo jest brunet, muszę przyznać — choć niebrunet…


KRESYDA


Ale brunet.


PANDARUS


Na uczciwość, żeby powiedzieć prawdę, brunet i niebrunet.


KRESYDA


Żeby powiedzieć prawdę, prawda i nieprawda.


PANDARUS


Przenosiła[25] jego cerę nad cerę Parysa.


KRESYDA


Parys przecie dosyć ma kolorów.


PANDARUS


I on też.


KRESYDA


Więc Troilus ma ich za wiele. Jeżeli go przenosiła nad Parysa, cera jego musi być rumieńsza, a że jeden dosyć ma kolorów, a drugi ma ich więcej, zbyt to płomienista pochwała dla dobrej cery. Brakowałoby tylko, żeby złoty język Heleny wychwalał Troila, że ma nos miedziany[26].


PANDARUS


Przysięgam ci, że jak myślę, Helena kocha go więcej niż Parysa.


KRESYDA


Jeśli to prawda, to wesoła z niej Greczynka.


PANDARUS


Jestem tego pewien. Zbliżyła się do niego ostatnim razem we framudze okna i — wiesz, że nie ma więcej jak trzy lub cztery włosy na brodzie…


KRESYDA


To pod tym przynajmniej względem arytmetyka szynkarczyka[27]. I bez trudności by znalazła sumę jego jednostek.


PANDARUS


To prawda, że jeszcze młody, a przecie nie dostaje tylko trzy funty[28], żeby uniósł ten sam ciężar co brat jego Hektor.


KRESYDA


I co, tak młody, a już tak stary nosiciel?


PANDARUS


Otóż, żeby ci dowieść, że go Helena kocha, wyobraź sobie, zbliża się do niego i kładzie mu swoją białą rączkę na rozłupanym podbródku…


KRESYDA


Zmiłuj się nad nami, Junono[29]! A któż mu go rozłupał?


PANDARUS


Ach, wiesz przecie, że ma dołki. Moim zdaniem, jego uśmiech lepiej mu do twarzy niż komukolwiek w całej Frygii[30].


KRESYDA


O, uśmiecha się walecznie!


PANDARUS


Czy nieprawda?


KRESYDA


Wielka prawda; powiedziałbyś, że to chmura w jesieni.


PANDARUS


A więc dobrze. Teraz, żeby ci dowieść, że Helena kocha Troila…


KRESYDA


Może by i Troilus chciał dowieść twojego dowodzenia.


PANDARUS


Kto? Troilus? On dba o nią tyle, co ja o zgniłe jaje[31].


KRESYDA


Jeśli tak lubisz zgniłe jaja jak zgniłków, to nieraz jesz kurczęta w skorupie.


PANDARUS


Nie mogę się wstrzymać od śmiechu, gdy sobie przypomnę, jak go łechtała pod brodą. Nie ma co powiedzieć, dziwnie białą ma rączkę, muszę wyznać.


KRESYDA


A bez przymusu.


PANDARUS


Aż tu nagle odkrywa biały włos na jego brodzie.


KRESYDA


Ach, biedna broda! Niejedna brodawka jest od niej bogatsza.


PANDARUS


Dopieroż tam było śmiechu! Królowa Hekuba tak się śmiała, że oczy jej kipiały.


KRESYDA


Młyńskimi kamieniami[32].


PANDARUS


Śmiała się także Kasandra.


KRESYDA


Ale mniejszy był ogień pod garnuszkiem jej oczu. Czy i jej oczy kipiały?


PANDARUS


I Hektor śmiał się.


KRESYDA


Ale cóż wywołało wszystkie te śmiechy?


PANDARUS


Co? Biały włos, który Helena znalazła na brodzie Troila.


KRESYDA


Gdyby to był włos zielony, to i ja bym się śmiała.


PANDARUS


Mniej jednak śmiano się z białego włosa niż z jego pięknej odpowiedzi.


KRESYDA


A cóż to była za odpowiedź?


PANDARUS


Mówi ona: „Jest tylko pięćdziesiąt dwa włosy na twojej brodzie, a jeden z nich biały”.


KRESYDA


To jej pytanie?


PANDARUS


Prawda, o to nie pytaj. „Pięćdziesiąt dwa włosy[33] — odrzecze — a jeden z nich biały? Ten włos biały to mój ojciec, a wszystkie inne to jego synowie”. „Jowiszu — mówi ona — a któryż z nich jest Parys, mój małżonek?” „Rosochaty — odpowiedział — wyrwij i daj mu go”. Dopieroż było tam śmiechu! A Helena tak się zaczerwieniła, a Parys tak się sierdził[34], a wszyscy inni tak się śmiali, że to przechodzi wszystko.


KRESYDA


Niechże i historia ta przejdzie, bo dość już długo wędruje.


PANDARUS


Chętnie, synowico. Myśl o tym, co ci powiedziałem wczoraj.


KRESYDA


Myślę.


PANDARUS


Przysięgam, że to prawda. Płacze z twojej przyczyny, jakby się w kwietniu urodził[35].


KRESYDA


Ja też w jego łzach urosnę jak pokrzywa w maju.


Słychać znak odwrotu.

PANDARUS


Słuchaj! Wracają z pola bitwy! Czy chcesz się zatrzymać, aby im się przyjrzeć w powrocie do Ilium? Dobra synowico, zostań, słodka synowico, Kresydo.


KRESYDA


Jak ci się podoba.


PANDARUS


Tu, tu doskonale jest miejsce; tu będziemy mogli widzieć przewybornie. Będę ci ich nazywał po imieniu w przechodzie[36], tylko uważaj Troila przed wszystkimi.


Przechodzi Eneasz.

KRESYDA


Mów ciszej!


PANDARUS


To jest Eneasz. Czy nie wspaniały wojownik? To jeden z kwiatów trojańskich, mogę ci zaręczyć. Lecz uważaj Troila, za chwilę go zobaczysz.


KRESYDA


A to kto jest?


Przechodzi Antenor.

PANDARUS


To Antenor. Bystry u niego dowcip, możesz mi wierzyć, i na waleczności mu nie zbywa[37]. To mąż najzdrowszego rozsądku w całej Troi, a do tego i urodziwy. Kiedyż nadejdzie Troilus? Pokażę ci Troila niebawem. Byle mnie spostrzegł, zobaczysz, jak kiwnie na mnie głową.


KRESYDA


Kiwnie nad tobą głową, stryju?


PANDARUS


Zobaczysz.


KRESYDA


Uczciwe serce! Nie bez powodu.


Przechodzi Hektor.

PANDARUS


A, to jest Hektor, to, to, patrz tylko, to. To mi zuch dopiero! Bóg z tobą, Hektorze! To mi waleczny żołnierz, synowico. O waleczny Hektorze! Patrz, co za spojrzenie, co za mina! Czy nie okazały to człowiek?


KRESYDA


Dzielny wojownik!


PANDARUS


Czy nieprawda? Aż się miło robi na sercu. Patrz tylko, jak jego hełm posiekany, czy widzisz? Patrz tylko! To nie są żarty, to mi się nazywa przyłożyć ręki; niech mu teraz kto odejmie, jak to powiadają. A to mi nasiekanie!


KRESYDA


Od miecza?


Przechodzi Parys.

PANDARUS


Od miecza, od czego zechcesz, to wszystko jedno dla niego. Choćby sam diabeł wsiadł na niego, to mu rzecz obojętna. Na bożą źrenicę, na taki widok miło mi się robi na sercu. Tam idzie Parys, tam idzie Parys, tam idzie Parys! Patrz tam, synowico. Czy nie piękny i to wojownik? Jak ci się zdaje? Wspaniałe widowisko! Któż to powiedział, że wraca ranny do domu? Nie ranny, wielkie szczęście! Uraduje się serce Heleny. Jakbym pragnął zobaczyć teraz Troila! Niebawem zobaczysz Troila.


Przechodzi Helenus.

KRESYDA


A to kto?


PANDARUS


To jest Helenus. Nie pojmuję, co się zrobiło z Troilem. To jest Helenus. Myślę, że nie ruszył dziś w pole. To Helenus.


KRESYDA


Czy może Helenus walczyć, stryju?


PANDARUS


Helenus? Nie — tak — może walczyć niezgorzej. Nie pojmuję, gdzie się obraca Troilus. Cicho! Czy nie słyszysz, jak lud wykrzykuje: „Troilus!”? Helenus jest kapłanem.


Przechodzi Troilus.

KRESYDA


Cóż to za chłystek się zbliża?


PANDARUS


Gdzie? Tam? To Deifobus. A to jest Troilus. To mi człowiek, synowico. Hm, dzielny Troilus! Książę rycerzy!


KRESYDA


Cicho! Wstydź się, cicho!


PANDARUS


Uważaj[38] go, przyjrzyj mu się. O waleczny Troilus! Otwórz tylko oczy, synowico. Patrz, jak miecz jego zakrwawiony, a hełm jego straszniej posiekany od przyłbicy Hektora. A co za spojrzenie Co za chód! Cudowny młodzieniec! A jeszcze dwadzieścia trzy nie skończył! Bóg z tobą, Troilu, Bóg z tobą! Gdybym miał siostrę Grację[39] lub córkę Boginię, dałbym mu do wyboru. Cudowny człowiek! Parys? Parys przy nim błoto i zaręczam, że Helena pomieniałaby[40] się chętnie i dorzuciłaby w dodatku garść złota.


Przechodzi wojsko.

KRESYDA


Nadchodzi więcej!


PANDARUS


Osły, błazny, głupcy! Słoma i otręby, słoma i otręby! Rosół po obiedzie. Chciałbym żyć i umierać, patrząc na Troila. Nie poglądaj[41] dłużej! Nie poglądaj dłużej! Orły już przeleciały; to same tylko wrony i kawki, wrony i kawki! Wolałbym być takim jak Troil mężem niż Agamemnonem i całą Grecją.


KRESYDA


Jest jednak między Grekami Achilles, dzielniejszy od Troila rycerz.


PANDARUS


Achilles? To furman, tragarz, to czysty wielbłąd.


KRESYDA


Dobrze, dobrze.


PANDARUS


Dobrze, dobrze? Czy masz ty choć trochę sensu? Czy masz ty oczy? Czy wiesz ty, co to jest człowiek? Czy urodzenie, piękność, kształtna postać, wymowa, męskość, nauka, łagodność, cnota, młodość, szczodrobliwość i tak dalej nie są imbirem i solą zaprawiającą człowieka?


KRESYDA


Może jakiego ciastucha, żeby go potem wypiec na montową[42] bułeczkę i z pieca dobyć piecuchem.


PANDARUS


Co za dziwna z ciebie kobieta! Ani zgadnąć, gdzie twój puklerz[43].


KRESYDA


W moich plecach, żeby bronić mojego brzucha; w moim dowcipie, żeby bronić moich fortelów; w mojej oględności, żeby bronić mojej osoby; w mojej masce, żeby bronić mojej piękności; a w tobie, żeby bronić tego wszystkiego; przy tylu puklerzach mam jeszcze tysiąc innych strażników.


PANDARUS


Wymień mi jednego z twoich strażników.


KRESYDA


Mam się dosyć na straży, aby się nie wygadać, i to jest najpierwszy z moich strażników. Jeśli się nie mogę ustrzec, aby mnie nie pchnięto, gdzie bym nie chciała, mogę się przynajmniej ustrzec, aby ci nie powiedzieć, jak dostałam to pchnięcie, chyba że puchlina zbyt będzie wydatna, a wtedy i straż już niepotrzebna.


PANDARUS


Co za dziwna z ciebie kobieta!


Wchodzi Paź Troilusa.

PAŹ


Mój pan chciałby natychmiast mówić z tobą, panie.


PANDARUS


Gdzie?


PAŹ


W twoim domu, panie, gdzie się rozbraja.


PANDARUS


Powiedz mu, paziu, że przyjdę niebawem.

Wychodzi Paź.

Lękam się, żeby nie był ranny. Bądź zdrowa, dobra synowico.


KRESYDA


Żegnam cię, stryju.


PANDARUS


Zobaczymy się za chwilę.


KRESYDA


A przyniesiesz mi, stryju…


PANDARUS


Zadatek miłości Troila.


Wychodzi.

KRESYDA


A ten zadatek zrobi cię rajfurem[44].
Słowa, przysięgi, prezenty i jęki,
Wszystko przynosi z innego poręki;
Stokroć w nim więcej sama widzę blasku
Niż w bladym pochwał Pandara obrazku.
Milczę, bo bóstwem dziewka[45] upragniona,
Lecz z posiadaniem radość duszy kona.
Kochanka nie wie nic, gdy nie wie o tym,
Że czego pragną, jest dla mężczyzn złotem;
Szczęśliwa miłość dać tego nie może,
Co żądza daje klęczącym w pokorze.
To jest więc pierwszym miłości pewnikiem:
Mieć jest być panem; chcieć — być niewolnikiem.
Choć więc w mym sercu miłości żar tleje,
Nie zdradzą oczy, co się w duszy dzieje.


Wychodzi.

#### SCENA TRZECIA

Obóz grecki.

Przy odgłosie trąb wchodzą Agamemnon, Nestor, Ulisses[46], Menelaus i inni.

AGAMEMNON


Dostojni książęta,
Od jakiej troski lica wam pożółkły?
Rozległe plany, w nadziei poczęte,
Wszystkich przedsięwzięć człowieka na ziemi
Nigdy w swej całej nie iszczą[47] się pełni.
Im większe dzieło, tym klęsk, zawad więcej;
Jak sęki z biegiem oskoły[48] tworzone
Garbacą smukłej sosny kształtną postać,
Skręcają włókna w górę strzelające.
Cóż więc dziwnego, że i nas zawiodły
Nasze nadzieje, że trojańskie mury
Stoją po siedmiu latach oblężenia;
Gdy wszystkie czyny upłynionych[49] wieków,
Których nam pamięć dzieje przechowały,
Nigdy w spełnieniu nie ziściły kształtów,
Jakie w poczęciu twórcza myśl im dała?
Czemuż was klęski nasze mają smucić?
Czemu z boleścią za hańbę bierzecie
To, co Jowisza próbą tylko było,
By nieugiętą w was odkryć wytrwałość?
Metalu tego nie jawi się czystość
W szczęścia uśmiechach, bo głupi i mądry,
Tchórz i waleczny, artysta i partacz,
Twardy i miękki, wszyscy w pomyślności
Jednej pozornie wydają się próby;
Lecz gdy zawyje przeciwności burza,
Wachlarz jej wszystko, co lekkie, odwieje,
Zostanie tylko masa pełna treści,
Bogata w wartość, niezmieszana z niczym.


NESTOR


Agamemnonie, pozwól Nestorowi
Z winnym potęgi twej poszanowaniem
Dopełnić myśli słów twoich ostatnich.
Tylko w nieszczęściu próbuje się serce.
Na cichym morzu lada łódź, jak cacko,
Ślizga się śmiało po cierpliwej piersi,
Żegluje z nawą o bokach potężnych;
Lecz niech surowy rozdrażni Boreasz[50]
Łagodną Tetys[51], a zobaczysz okręt
Olbrzymim bokiem siekący wód góry,
Jak Perseusza[52] uskrzydlony rumak,
Pośród przestrzeni dwóch mokrych żywiołów.
Gdzie teraz łódka, co śmiała przed chwilą
Z dębem się mierzyć ścianą papierową?
Lub[53] do bezpiecznej uciekła przystani,
Lub była jednym dla Neptuna[54] kąskiem.
Tak i waleczność, pozorna lub szczera,
Tylko się w burzach fortuny objawia;
Kiedy jej słońce w całym świeci blasku,
Giez dręczy trzodę więcej niźli tygrys;
Ale gdy wicher ugina kolana
Sękatych dębów, gdy skryją się muchy,
Waleczne zwierzę, jak zbudzone burzą,
Sympatyzuje z groźną jej wściekłością
I rykiem do jej tonu nastrojonym
Wściekłej fortunie odpowiada.


ULISSES


Królu,
Ty Greków wodzu i nerwie, i kości,
Sił naszych serce i ożywna[55] duszo,
W którym się winny wszystkie myśli skupiać,
Słów moich słuchaj. Zaczynam od hołdu,
Który

do Agamemnona

twej mowie, wszystkich królów królu,

do Nestora

I twojej, wieku odziany powagą,
Słusznie należy.

do Agamemnona

Słowa twoje godne,
By, Greków ręką na spiżu wyryte,
Były nauką dla przyszłych pokoleń;

do Nestora

Jak twe są godne, dostojny Nestorze,
By, w srebrze kute, powietrznym łańcuchem,
Jak oś, na której niebo krąży, silnym,
Do wymownego twojego języka
Hellenów[56] uszy przybiły na zawsze.
Raczcie jednakże — ty wielki — ty mądry,
Cierpliwie słuchać mowy Ulissesa.


AGAMEMNON


Królu Itaki, mów, bo się nie lękam,
Żeby czcze słowa, ciężkie, a bez treści,
Z twych ust płynęły, jak nie mam nadziei,
Żebym z zjadliwych Tersyta ust słyszał
Dźwięczną muzykę, dowcip lub wyrocznię.


ULISSES


Na swych podstawach nie stałaby Troja,
A miecz wielkiego Hektora od dawna
Pana by nie miał, bez przeszkód następnych[57]:
Powaga władzy poszła w zapomnienie;
Ile namiotów greckich na dolinie,
Tyle się pustych wyrodziło stronnictw.
Jeżeli namiot wodza nie jest ulem,
Gdzie każda pszczoła swą przynosi zdobycz,
Jak miodu czekać? Gdzie władz stopniowanie
Osłania maska, tam i najmniej godny
Z najzasłużeńszym pod maską się mierzy.
Toć[58] niebo samo, planety i ziemia
Pilnują wiernie pierwszeństwa porządku,
Stopnia i miary, służby, kształtu, pory
I nieodmiennej w biegu swoim drogi;
Dlatego słońce, ten jasny planeta[59],
Na szczytnym tronie wyżej innych siadło,
By jasnym okiem złych planet wpływ leczyć
I bez oporu wśród gwiazd złych i dobrych
Swe panowanie rozciągnąć królewskie.
Lecz gdy planety grzeszną mieszaniną
W nieład popadną, jak potworne klęski!
Wokoło bunty; tu ziemia się trzęsie,
Tam ryczy morze, tu szaleją wiatry;
Groza i klęski burzą i druzgoczą
Małżeński pokój i jedność państw świętą.
Gdy się podstawy chwieje stopniowanie,
Które do wielkich czynów jest drabiną,
Marnieją wszystkie ludzkie przedsięwzięcia.
Jak stopnie szkolne, bractwa miast, jak handel,
Dalekie brzegi pokojem łączący,
Jak urodzenia i starszeństwa prawa,
Korony, berła, wieku przywileje
Bez stopniowania jakżeby zdołały
Każde zatrzymać miejsce mu należne?
Znieś stopniowanie, spuść jedną tę strunę,
A słuchaj, straszny naokoło rozdźwięk!
Patrz, wojna wszędzie; zbuntowane fale
Podnoszą piersi nad brzegów zapory,
Zmieniają ziemię w jedno wielkie bagno;
Bezprawna przemoc słabości jest panią,
Dziki syn ojca własnego morduje,
Siła jedynym prawem jest, a raczej
Imię swe tracą prawo i bezprawie,
W których pośrodku sprawiedliwość mieszka.
Wszystko na jednym opiera się gwałcie,
Na samowoli gwałt, na żądzy wola;
A żądza, świata jeden wilk powszechny,
Przez samowolę i gwałt popierana,
Gdy wszystko zmieni na łup, wszystko połknie,
Musi na koniec pożreć sama siebie.
Gdy stopniowanie, królu, pogrzebane,
Na grobie jego zamęt taki rośnie.
To stopniowania grzeszne zaniedbanie,
Pnąc się do góry, coraz niżej spada.
Swym gardzi wodzem, kto o szczebel niżej,
Sam od trzeciego z rzędu pogardzany,
I tak koleją[60] każdy wojska stopień,
Idąc za śladem tego, który pierwszy
Śmiał stopniem sobie wyższego ohydzić,
Bladej zazdrości farbą się zaraził.
Przez tę jedynie febrę[61], nie swe siły,
Troja na swoich stoi podwalinach,
Troja, by skończyć w słowach kilku, powiem,
Stoi chorobą naszą, nie swym zdrowiem.


NESTOR


Mądrze Ulisses chorobę nam odkrył,
Która zamysły wszystkie nasze łamie.


AGAMEMNON


Odkryłeś słabość, wskaż teraz lekarstwo.


ULISSES


Wielki Achilles, który ludu głosem
Jest armii naszej nerwem i prawicą,
Swej chwały wietrznej krzykiem ogłuszony,
W swojej wartości przesadzonym sądzie,
Od dawna w własnym namiocie zamknięty,
Naszym się wszystkim urąga zamiarom.
Przy nim Patroklus na leniwym łożu
Dzień cały stroi nieprzystojne żarty,
Wszystkich szyderczym nicuje nas migiem[62],
Który potwarca zwie naśladowaniem.
Czasem przywdziewa godność twoją, królu,
I jak na scenie sierdzący się aktor,
Którego talent cały w ścięgnach leży,
Co z dumą słucha drewnianej rozmowy
Swych nóg, o deski sceny kołaczących,
Śmiesznej postawy przesadzonym ruchem
Śmie twój królewski przedrzeźniać majestat.
Głos jego niby dźwięk pękniętych dzwonów,
A wyrażenia tak wiatrem nadęte,
Że i w Tyfona[63] ryczącego ustach
Byłyby tylko nędzną hiperbolą.
Na to zatęchłych błazeństw widowisko,
Ogromnym ciałem swoim gniotąc łoże,
Achilles z głębi swej piersi dobywa
To śmiechy głośne, to głośne oklaski.
Woła: „Wybornie! Żywy Agamemnon!
A teraz graj nam mądrego Nestora,
Jak Nestor chrząkaj i gładź sobie brodę,
Gdy się do jakiej perory[64] zabierze”.
Ma, czego żądał, a naśladowanie
Tak wzoru bliskie jak dwie równoległe,
A tak podobne jak Wulkan[65] i Wenus[66];
Boski jednakże Achilles wykrzyka:
„Wybornie! Żywy Nestor! Daj go teraz,
Jak się przy nocnym uzbraja alarmie”.
Dopieroż śmiechy ze słabości wieku!
Kaszle i pluje, trzęsącą się ręką
Bez końca dłubie po spinkach swej zbroi,
A na ten widok umiera od śmiechu
Jego Waleczność; woła: „Skończ, Patroklu,
Lub mi stalowe daj żebra, inaczej
Od śmiechu pęknę!”. I takim zwyczajem
Nasze przymioty, kształty, charaktery,
Nasze zasługi, czyny i fortele,
Nasze rozkazy, przezorność i mowy,
By zagrzać wojsko lub zawrzeć przymierze,
Triumf i klęski, prawda i potwarze,
Wszystko treść daje ludzi tych szyderstwom.


NESTOR


Przykład tej pary, którą głos powszechny
Ukoronował, jak mówi Ulisses,
Niejedną duszę zatruł swoim jadem.
Toć Ajaks także urósł w samowolę
I głowę nosi z Achillesa dumą,
I jak Achilles, w namiocie zamknięty,
Uczty wydaje buntownicze, szydzi
Z naszych rozkazów, śmiały jak wyrocznia
Szczuje Tersyta, tego niewolnika,
Który potwarze jak monetę kuje,
Żeby nas z błotem mieszać swoją żółcią,
Naszą powagę podkopać i zniszczyć
Mimo grożących wkoło niebezpieczeństw.


ULISSES


Tchórzostwem zowią naszą politykę;
Z wojennych rachub mądrość chcą wykluczyć
I tylko o tym trzymają[67] wysoko,
Co działa ręką; gardzą przezornością:
Ciche, głębokie przymioty umysłu,
Nieprzyjacielskie ważącego siły,
Żeby obliczyć, ile rąk potrzeba,
By w dobrą porę wpaść, gdzie przynależy,
To dla nich palca niewarte kiwnięcia.
U nich to zwie się wojną alkierzową[68],
Dziełem piecuchów po mapach ślepiących;
Bo dla nich taran, który trzaska mury
Siłą zamachu i ciężaru skutkiem,
Lepszy od ręki, co taran stworzyła,
Lub od rozumu, co swoją bystrością
Kieruje ciosem ślepego narzędzia.


NESTOR


Jeśli to prawda, to koń Achillesa
Wart kilku synów Tetydy[69].

Słychać odgłos trąbki.

Lecz cicho!


AGAMEMNON


Co trąbka znaczy? Zobacz, Menelaju!


Wchodzi Eneasz.

MENELAUS


Trojański poseł.


AGAMEMNON


Po co tu przybyłeś?


ENEASZ


Przybywam z Troi; tożli[70], powiedz, proszę,
Agamemnona wielkiego jest namiot?


AGAMEMNON


Tak jest.


ENEASZ


Czy może krwi królewskiej poseł
W królewskie uszy swe zlecenie złożyć?


AGAMEMNON


Może bezpiecznie jak pod Achillesa
Tarczy osłoną, w tych wodzów obliczu,
Którzy uznają głosem jednomyślnym
Agamemnona za wszech królów króla.


ENEASZ


Wolność niemała, wielkie bezpieczeństwo.
Lecz jak od innych rozezna go mężów
Królewskiej twarzy nieświadomy poseł?


AGAMEMNON


Jak?


ENEASZ


Jak, powtarzam, by w sobie obudził
Poszanowanie, a licom nakazał
Skromny rumieniec, jak zimny poranek,
Gdy zwraca oczy na młodego Feba[71],
Gdzie ten Bóg władzy, narodów przewodnik,
Gdzie Agamemnon wielki i potężny?


AGAMEMNON


Lub on z nas szydzi, lub trojańskie mury
Ceremonialnych chowają dworaków.


ENEASZ


Gdy wojna drzemie, znajdziesz tam dworaków
Łatwych, łagodnych jak klęczący anioł;
Lecz gdy bój zawre, za broń każe chwytać,
Mają żółć, silne muskuły i ręce,
I miecze wierne, i tarcze niezłomne,
I serca dzielne przy łasce Jowisza.
Lecz, Eneaszu, złóż palec na ustach,
Pochwała bowiem wartość swoją traci,
Gdy ją zasługa sama sobie płaci;
Wróg tylko jeden klęską daje własną
U świata chwałę jak dzień czysty jasną.


AGAMEMNON


Trojański pośle, zwiesz się Eneaszem?


ENEASZ


To imię moje.


AGAMEMNON


Jakie twe poselstwo?


ENEASZ


Dowie się o nim jeden Agamemnon.


AGAMEMNON


Trojańskich poselstw nie słucha on tajnie.


ENEASZ


Nie po tom przyszedł z Troi, by je szeptać,
Wojenną trąbą uszy jego zbudzę,
Dopiero pewny zmysłów jego bacznych
Powiem, com przyniósł.


AGAMEMNON


Więc mów jak wiatr wolny.
Nie teraz pora snu Agamemnona,
A żebyś wiedział, iż teraz nie drzemie,
On sam to mówi.


ENEASZ


Więc ozwij się, trąbo.
Spiżowym głosem leniwe namioty
Przeleć potężnie, niech każdy Grek dzielny
Słyszy, co Troja głośno mu powiada!

Trąba.

Potężny królu, mamy w Troi murach
Dzielnego męża, a syna Priama,
Hektor mu imię. W długiej nieczynności
Rdzewieje teraz; on mnie tu przysyła,
Przy trąb odgłosie mówić tak poleca:
Greków królowie, książęta i pany,
Jeśli śród waszych dzielnych wojowników
Jest mąż ceniący honor nad spoczynek,
Nad niebezpieczeństw trwogę jasną chwałę,
Co zna swe męstwo, a swej nie zna trwogi,
Kocha swą lubą nie w czczych tylko słowach,
Przysięgach, które na ustach jej składa,
Co śmie przymioty jej i piękność wielbić
Nie tylko w miękkim ramion jej objęciu,
Temu przynoszę Hektora wyzwanie.
Hektor w obliczu i Greków, i Trojan
Dowiedzie, dowieść przynajmniej zamierza,
Że równie wiernej, pięknej i roztropnej
Jak dama jego nigdy żaden z Greków
Do swojej wiernej nie przycisnął piersi.
Jutro w pośrodku wojsk nieprzyjacielskich
Przyjdzie i trąbą swą do boju wezwie
Greka chętnego za kochankę walczyć.
Jeśli wystąpi, Hektor cześć mu odda;
Gdy nikt nie stanie, powie za powrotem,
Że greckie damy spalone od słońca,
Niewarte jednej drzazgi dzid trojańskich.
Skończyłem.


AGAMEMNON


Słowa twe naszym kochankom
Rozgłosić każę, a jeśli z nich żaden
Nie znajdzie serca do takiej rozprawy,
To w domu wszyscy zostali waleczni.
Lecz my żołnierze; a żołnierz to chudy,
Który nie kocha lub nie kochał wprzódy;
Jeżeli żaden do boju nie stanie,
To za kochanków ja przyjmę wyzwanie.


NESTOR


Powiedz mu także o starym Nestorze,
Który był mężem, kiedy dziadek jego
Ssał mleko mamki, powiedz, że choć stary,
Jeśli się w naszym nie znajdzie obozie,
Młodszy wojownik, z iskrą ognia w sercu,
Gotowy walczyć za swoją kochankę,
Ja srebrne włosy w złoty hełm ubiorę,
Na zwiędłe barki wdzieję naramiennik,
Do boju stanę i w oczy mu powiem,
Że moja dama urodniejsza była
Od jego babki, że ten świat nie widział
Czystszej jak ona; tego mu dowiodę,
Przeciw potokom krwi młodej i wrzącej,
Trzema kroplami mojej krwi stygnącej.


ENEASZ


Nieurodzaju takiego młodzieży
Nie daj wam, Boże!


ULISSES


Amen[72].


AGAMEMNON


Eneaszu,
Daj mi twą rękę; pozwól, bym cię naprzód
Do pawilonu[73] mego poprowadził.
O tym wyzwaniu Achilles się dowie,
I wszystkich greckich namiotów panowie,
A ty zobaczysz na Hellenów święcie,
Jakie wróg dzielny ma u nas przyjęcie.


Wychodzą wszyscy prócz Ulissesa i Nestora.

ULISSES


Nestorze!


NESTOR


Co chcesz mówić, Ulissesie?


ULISSES


Czuję, jak w mózgu myśl rodzi się młoda,
Niechże na słońcu twej rady zakwitnie.


NESTOR


Co za myśl?


ULISSES


Słuchaj: klin tępy rozdziera
Sęki najtwardsze. Chwast nieznośnej dumy,
Który już w sercu Achilla dojrzewa,
Ściąć teraz pora, bo jeśli dozwolim,
Ażeby ziarna swoje wkoło rozsiał,
Las złego zielska udusi nas wszystkich.


NESTOR


A jak?


ULISSES


Wezwanie dzielnego Hektora,
Choć niby wszystkim ogłoszone Grekom,
Miało na celu jednego Achilla.


NESTOR


To łatwo odkryć, jak naturę skały
Łatwo z drobnego rozpoznać odłamku.
Skoro się tylko o wyzwaniu dowie
Achilles — choćby mózg jego był suchy,
Jak jest libijski piasek, a wie Febus,
Że dość jest suchy — nieomylnym sądem
Zgadnie natychmiast, że w swoim wyzwaniu
Hektor jedynie jego miał na celu.


ULISSES


I sądzisz, że je przyjmie?


NESTOR


Tego pragnę.
Kto zdoła, oprócz jednego Achilla,
Z Hektorem walcząc, czysty unieść honor?
A choć ta bitwa jest tylko igraszką,
Potężnie dotknie ducha dwóch narodów.
Trojanie chwałę naszą chcą smakować
Swym podniebieniem najdelikatniejszym,
A dobre imię nasze, Ulissesie,
Na wagę idzie w sporze fantastycznym,
A pojedynku skutek dla stron obu
Złą albo dobrą będzie przepowiednią;
Będzie to indeks, który w kilku słowach
Długich rozdziałów daje treść skróconą,
Jest niemowlęciem, które na olbrzyma
Wyrośnie z wolna w dalszym rzeczy toku.
Ich zdaniem, rycerz z Hektorem walczący
Przez nas wybrany; a przy tym wyborze
Wszystkich nas dusze, bacząc na zasługę,
Z wszystkich cnót naszych i naszej dzielności
Jednego męża wydestylowaly;
Jeśli on chybi, jak jego zwycięzca
Urośnie w serce! jak przybierze hartu
Ufność w swe siły! a takiej ufności
Ramię jest tylko posłusznym narzędziem
Jak miecz i strzała narzędziem ramienia.


ULISSES


Przebacz, Nestorze, lecz z słów twoich wnoszę,
Że powinnością naszą jest przeszkodzić,
Aby z Hektorem mierzył się Achilles.
Jak kupcy, naprzód towar nasz podlejszy[74]
Wystawmy, może uda się go sprzedać;
W przeciwnym razie lepszego zalety
Tym się korzystniej po gorszym wydadzą.
Nie dozwól nigdy, aby się z Hektorem
Achilles mierzył, z ich bowiem spotkaniem
W tropy za naszym honorem lub hańbą
Jak psy dwa gonią dziwne dwa następstwa.


NESTOR


Me stare oczy dojrzeć ich nie mogą;
Jakież to?


ULISSES


Gdyby nie tyle był dumny
Achilles, chwałę swojego zwycięstwa
Dzieliłby z nami; ale z jego pychą
Wolałbym piec się na libijskim słońcu
Niż na palącej ócz jego pogardzie,
Gdyby zwycięzcą z pojedynku wrócił.
Jeśli ulegnie, z obrażoną sławą
Najdzielniejszego Greków bohatera
Głęboka rana grecki dotknie honor.
Ciągnijmy losy, a rozumną sztuką
Niech na ciężkiego wypadnie Ajaksa
Z Hektorem walczyć. Udajmy przed ludźmi,
Że w nim pierwszego widzimy rycerza.
Dla Achillesa, zbytkami oklasków
Odurzonego, lekarstwem to będzie:
Wybór mu czuba niewątpliwie przytrze,
Który w swej dumie wyżej go najeżył
Niż łuk swój Irys[75]. Jeśli z bitwy Ajaks
Wyniesie całą swoją pustą głowę,
Zwycięzcy pochwał nie będziemy szczędzić;
W razie przegranej zostanie nam wiara,
Że na dzielniejszych nie zbywa nam mężach.
Co bądź wypadnie, w Achillesa czubie
Wybór ten piórka najlepsze wyskubie.


NESTOR


Zaczynam teraz w zdaniu twym smakować;
Idźmy bez zwłoki do Agamemnona,
A wiem, że chętnie myśl moją podzieli.
Niech jeden kundel drugiego ugłaszcze,
Gdy na kość jedną — dumę, zwrócą paszcze.


Wychodzą.

### AKT DRUGI

#### SCENA PIERWSZA

Obóz grecki.

Wchodzą Ajaks i Tersytes.

AJAKS


Tersytesie!


TERSYTES


Agamemnon — a gdyby Agamemnon miał wrzodzianki dotrawione po całym ciele?


AJAKS


Tersytesie…


TERSYTES


I gdyby wrzodzianki te ciec zaczęły? Przypuśćmy. Wtedy przynajmniej wyciekłoby co z naszego wodza. Czy nie byłaby to materia ropna?


AJAKS


Psie…


TERSYTES


Bo wyciekłoby choć trochę materii, której dopatrzyć się teraz nie mogę.


AJAKS


Ty synu wilczycy, gdy słyszeć nie możesz, czuj przynajmniej.


Bije go.

TERSYTES


Bodaj grecka zaraza na ciebie spadła, ty mieszańcze[76] z wolim mózgiem!


AJAKS


Gadaj więc, ty spleśniały kisie[77], gadaj lub będę bił, póki nie wyładniejesz.


TERSYTES


Prędzej ja ci szyderstwami wbiję do głowy trochę dowcipu i pobożności; choć myślę, że prędzej koń twój oracji się nauczy niż ty modlitwy bez książki. Bić umiesz, nieprawda? Bodaj cię okryły parchy końskie za twoje końskie żarty.


AJAKS


Ty zła bedłko[78], powiedz mi, co to za ogłoszenie?


TERSYTES


Czy myślisz, że nie mam czucia, skoro mnie tak bijesz?


AJAKS


Ogłoszenie…


TERSYTES


Ogłoszono cię dudkiem[79], jak mi się zdaje.


AJAKS


Strzeż się, jeżu, strzeż się, bo świerzbią mnie palce!


TERSYTES


Chciałbym, żeby cię od głowy do stóp świerzbiało, a mnie drapać cię nakazano; zostałbyś z mojej łaski najobrzydliwszym w całej Grecji parszywcem. Na placu jednak nie skorzej[80] ci od innych do bicia.


AJAKS


Powtarzam, ogłoszenie!


TERSYTES


Mruczysz na Achillesa i szydzisz z niego bez ustanku; zazdrościsz jednak jego wielkości, jak Cerber[81] urodzie Prozerpiny[82], dlatego też szczekasz na niego.


AJAKS


Pani Tersytesie…


TERSYTES


Czemu jego bić nie spróbujesz?


AJAKS


Ty zakalista bułko!


TERSYTES


Skruszyłby cię swoją pięścią jak majtek suchary.


AJAKS


A psie, bękarcie!


Bije go.

TERSYTES


Jeszcze! Jeszcze!


AJAKS


Ty stołku czarownicy!


TERSYTES


Dobrze, jeszcze! Jeszcze! Wywarzonego dowcipu, panie, tyle u ciebie w głowie mózgu co u mnie w łokciu; dardański osieł mógłby twoim być mistrzem, ty parszywy, waleczny ośle! Jesteś tu tylko, żeby grzmocić Trojan, ale każdy, byle miał odrobinę dowcipu, kupuje cię i sprzedaje jak barbarzyńskiego niewolnika. Jeśli chcesz bić mnie, zacznę od twojej pięty i powiem ci, czym jesteś, cal po calu, ty stworzenie bez wnętrzności.


AJAKS


Ty psie!


TERSYTES


Ty parszywy magnacie!


AJAKS


Ty kundlu!


Bije go.

TERSYTES


Nie żenuj się, głuptasie Marsa[83], nie żenuj się, grubiaństwo! Dalej, wielbłądzie, jeszcze, jeszcze!


Wchodzą Achilles i Patroklus.

ACHILLES


Cóż to, Ajaksie, czemu go tak bijesz?
Tersytes, powiedz, co to jest za sprawa?


TERSYTES


Czy go tam widzisz?


ACHILLES


Widzę, i cóż stąd?


TERSYTES


Patrz tylko na niego.


ACHILLES


Patrzę, i cóż stąd?


TERSYTES


Ach, tylko dobrze mu się przypatrz.


ACHILLES


Już mu się dobrze przypatrzyłem.


TERSYTES


Nie, nie przyglądasz mu się dobrze, bo za kogo bądź go weźmiesz, zawsze to będzie Ajaks.


ACHILLES


Wiem o tym, błaźnie.


TERSYTES


Tylko że błazen sam się nie zna.


AJAKS


I dlatego cię biję.


TERSYTES


Słuchaj tylko, co za chude koncepty! Słowa jego długie mają uszy. Lepiej ja mu mózg wyhuśtałem, niż on mi połamał kości. Za grosz dostanę dziewięć wróbli, a jego pia mater[84] niewarta dziewiątej części jednego wróbla. Ten pan, Achillesie, to Ajaks, który nosi dowcip swój w brzuchu, a w głowie swoje kiszki. Powiem ci, co o nim myślę.


ACHILLES


Co?


TERSYTES


Myślę, że ten Ajaks…


Ajaks chce go uderzyć, zatrzymuje go Achilles.

ACHILLES


Nie, dobry Ajaksie.


TERSYTES


Nie więcej ma dowcipu…


ACHILLES


Muszę cię zatrzymać.


TERSYTES


Niż trzeba na zalepienie uszka igły Heleny, za którą bić się tu przyszedł.


ACHILLES


Cicho, błaznie!


TERSYTES


Z całego serca pragnąłbym siedzieć spokojnie i cicho, ale żadną miarą nie chce na to pozwolić ten sam błazen, tam, spójrz tylko, czy go tam widzisz?


AJAKS


A ty przeklęty kundlu! Ja ci tu…


ACHILLES


Czy chcesz mierzyć się na dowcipy z błaznem?


TERSYTES


O nie, zaręczam, zawstydziłby go dowcip błazna.


PATROKLUS


Mów tylko uczciwie, Tersytesie.


ACHILLES


O co spór idzie?


AJAKS


Żądałem od tego obrzydliwego puszczyka, żeby poszedł wywiedzieć się o treści ogłoszenia, a on tu sobie zaczął ze mnie żartować.


TERSYTES


Nie jestem twoim sługą.


AJAKS


Bardzo dobrze, a co potem?


TERSYTES


Służę tu na ochotnika.


ACHILLES


Jednak ostatnia twoja ta służba była pańszczyzną, bo nikt się na ochotnika bić nie daje. Ajaks był tu ochotnikiem, a ty przymuszonym rekrutem.


TERSYTES


Tak właśnie. Dobra część twojego dowcipu leży także w twoich żyłach albo kłamią ludzie. Nie lada zdobycz odniesie Hektor, rozwalając jednemu z was czaszkę; właśnie jakby zgryzł zbutwiały orzech bez jądra.


ACHILLES


Co, i ze mną także zadzierasz?


TERSYTES


Gadaj mi o Ulissesie i starym Nestorze! Ich dowcip był już spleśniały, nim wasi dziadowie mieli paznokcie na palcach; oni to was zaprzęgli do pługa, jak dwa ciężkie woły, i kazali wam orać pole wojny.


ACHILLES


Co? Co?


TERSYTES


Tak jest, możecie mi wierzyć. Nu! Achillesie, nu! Ajaksie, nu!


AJAKS


Język ci utnę.


TERSYTES


Mniejsza o to; będę i potem przynajmniej tak jak ty wymowny.


PATROKLUS


Dość już słów, Tersytesie, cicho!


TERSYTES


Co? Ja mam siedzieć cicho na rozkaz Achillesowej suki? Ja?


ACHILLES


Dostałeś i ty swoje, Patroklusie.


TERSYTES


Wprzód was zobaczę na szubienicy wiszących jak gamonie, nim zajrzę do waszych namiotów. Pójdę, gdzie dowcip się rusza, usunę się od fakcji[85] głuptasów.


Wychodzi.

PATROKLUS


Szczęśliwy ubytek!


ACHILLES


W obozie całym ogłoszono, panie,
Że Hektor jutro o godzinie piątej
Przy trąb odgłosie wyzwie do rozprawy
Na polach, wojska dwa nasze dzielących,
Każdego Greka mającego serce
Z orężem w ręku śmiało mu powiedzieć,
Że — co — nie pomnę[86], jakieś tam błazeństwo.
Żegnam cię.


AJAKS


Żegnam. Kto przyjmie wyzwanie?


ACHILLES


Nie wiem; słyszałem, że los ma rozstrzygnąć;
Inaczej, wie on, z kim miałby się mierzyć.


AJAKS


Chcesz mówić: z tobą. Idę się wywiedzieć.


Wychodzą.

#### SCENA DRUGA

Troja. Sala w pałacu Priama.

Wchodzą Priam, Hektor, Troilus, Parys i Helenus.

PRIAM


Po tylu godzin, słów i mężów stracie,
W imieniu Greków Nestor mówi znowu:
„Zwróćcie Helenę, a wszystkie ofiary
Honoru, czasu, pieniędzy, podróży,
Przyjaciół, tylu drogich nam przedmiotów,
Które kormoran-wojna chciwie połknął,
Wszystko zapomnim”. Hektorze, co myślisz?


HEKTOR


Nikt mniej ode mnie Greków się nie lęka,
Nie znajdziesz jednak, potężny Priamie,
Damy z wrażliwszym od mojego sercem,
W którą by łatwiej trwoga mogła wsiąkać,
Która by chętniej ode mnie wyrzekła:
„Kto wie, co wypaść może?”. Zbytnia pewność
I w sobie ufność jest zbójcą pokoju,
Kiedy nieufność skromna, zdaniem świata,
Jest mądrych lampą, jest tą ołowianką[87],
Która największych nieszczęść mierzy głębie.
Puśćmy Helenę. Odkąd po raz pierwszy
W sprawie tej mieczy dobyliśmy z pochew,
Każda dziesiąta dusza z dusz tysiąca,
Którąśmy wojnie w dziesięcinie dali,
Była nam równie jak Helena droga;
Gdyśmy już tyle stracili dziesiątków,
Aby zatrzymać, co nie było nasze,
Co, gdyby nawet do nas należało,
Jednego naszych dziesiątka niewarte,
Nie wiem, dla jakich ważnych dziś powodów
Nie chcem jej oddać.


TROILUS


Wstydź się, wstydź się, bracie!
Jak to, więc honor i monarszą godność
Tak potężnego jak ojciec nasz króla
Chcesz na kupieckiej ważyć teraz szali?
Chcesz liczmanami[88] obrachować sumę,
Z której się składa jego nieskończoność?
Chcesz łokciem trwogi, rozumnych wywodów
Pas niezmierzony dzielnic jego mierzyć?
Wstydź się, przez Boga!


HELENUS


Nie dziwię się wcale,
Że tak zjadliwym zębem kąsasz rozum,
Którego nie masz. Dlategoż nasz rodzic
Ziemie ma swoje bezrozumnie rządzić,
Że twoim radom zbywa na rozumie?


TROILUS


Bracie kapłanie, wiem, że ci są drogie
Sny i marzenia; podszywasz rozumem
Twe rękawice, a oto twój rozum:
Wiesz, że na zgubę twą czyhają wrogi,
Wiesz, że dobyty miecz jest niebezpieczny,
A rozum każe wszelkie zło wymijać;
Kogoż więc zdziwi, że kiedy Helenus
Zobaczy Greka, z jasnym jego mieczem,
Skrzydła rozumu do pięt swych przyczepia
I jak Merkury[89] ucieka, gdy widzi
Na Jowiszowym czole gniewu błyski,
Lub jak z swej sfery wytrącona gwiazda?
Więc dobrze; skoro mowa o rozumie,
Śpijmy spokojnie, zatrzaśnijmy bramy,
Zajęcze serce dajmy honorowi
I męstwu, jeśli chcą tyć na rozumie.
Przy twym rozumie i twej roztropności
Dzielność upada i blednie wątroba.


HEKTOR


Wierzaj mi, bracie, niewarta Helena
Tego, co płacim, aby ją zatrzymać.


TROILUS


Cenę klejnotom sąd nasz tylko daje.


HEKTOR


Nie sama wola cenę tę stanowi;
Klejnotu wartość tak w samym klejnocie,
Jak w myślach jego nabywcy spoczywa.
Tylko szalonym jest to bałwochwalstwem
Więcej obrzędy niźli bóstwo cenić;
Tylko dziecinny może kochać umysł
Przedmiot miłości, który nie posiada
I cienia nawet kochanych przymiotów.


TROILUS


Biorę dziś żonę; ma wola kieruje
Moim wyborem, wola podpalona
Przez oczy moje i przez moje uszy,
Sterników między dwóch skał przepaściami
Woli i sądu — czy będę miał prawo,
Jeśli mój wybór zbrzydzi sobie wola,
Odepchnąć żonę mojego wyboru?
Czy się potrafię z węzłów tych wywikłać,
A od honoru na krok nie odstąpić?
Nie odsyłamy kupcowi jedwabiu,
Któryśmy długim noszeniem zużyli;
I resztek uczty na gnój nie rzucamy
Dlatego tylko, że jesteśmy syci.
Zemsta Parysa słuszną się wam zdała,
Tchem przyzwolenia wydęliście żagle
Jego okrętu, gdy się w drogę puszczał;
Fale i wiatry — dwa odwieczne wrogi —
Dla służby jego przymierze zawarły;
Do upragnionej zawinął przystani.
Za starą ciotkę, przez Greków więzioną[90],
Młodą królowę Greków porwał Parys,
Przy której wdziękach blednieje poranek,
A pomarszczonym starcem jest Apollo.
Jak Grecy ciotkę naszą, my Helenę
Trzymamy u nas; czy warta trzymania?
Toć ona perłą, perły tej kosztowność
Statków tysiące rzuciła na fale,
A królów Grecji w kupców przemieniła.
Jeśli mądrością Parysa jest podróż —
Czemu z was żaden zaprzeczyć nie może,
Każdy z was bowiem: „Płyń! płyń!” wówczas wołał,
Jeśli kosztowny łup do domu przyniósł,
A pamiętacie, że każdy z was, klaszcząc,
„Nieporównana!” zachwycony wołał,
Czemu dziś własną potępiacie mądrość?
Czego fortuna nigdy nie zrobiła,
Skarb, niegdyś droższy nad lądy i morza,
Z taką pogardą dzisiaj odrzucacie?
Jakże nikczemną wyda się kradzieżą
Skraść, czego teraz zatrzymać się boim!
Skradzionych skarbów niegodni złodzieje,
Greków na greckiej skrzywdziliśmy ziemi,
A dziś, na własnej, drżymy na ich widok!


KASANDRA

za sceną


Płaczcie, Trojanie, płaczcie!


PRIAM


Skąd te krzyki?


TROILUS


Znam głos, szalonej to siostry głos naszej.


KASANDRA

za sceną


Płaczcie, Trojanie!


HEKTOR


To jest krzyk Kasandry[91].


Wchodzi Kasandra w obłąkaniu.

KASANDRA


Płaczcie, Trojanie! Miejcie ócz tysiące,
A mam dla wszystkich łez proroczych strugi.


HEKTOR


Cicho, o siostro!


KASANDRA


Dziewice, młodzieńcy,
Męże i starcy wiekiem pochyleni,
I niemowlęta tylko płakać zdolne,
Przydajcie wasze mym krzykom boleści,
Spłaćmy część jęków na nas czekających!
Płaczcie, Trojanie, płaczcie! Do łez gorzkich
Wdrażajcie oczy! Troja musi upaść
I w gruzach legnie Ilion dziś potężny!
Pochodnia Parys[92], nasz brat, spali wszystko.
Płaczcie! Wołajcie: Heleno, o biada!
Puśćcie Helenę lub Troja przepada!


Wychodzi.

HEKTOR


Młody mój bracie, czy te przepowiednie,
Z ust siostry naszej tak groźnie płynące,
W sercu twym żadnej zgryzoty nie budzą?
Czy zawsze krew twa szalenie gorąca
Nigdy rozumnej nie posłucha rady
Ni się złej doli w złej sprawie nie lęka?


TROILUS


Bracie Hektorze, nie zawsze wypadek
Sprawiedliwości sprawy jest znamieniem.
Nie powinniśmy hartu duszy tracić,
Choć siostra nasza, Kasandra, szaleje.
Obłąkanego umysłu szał dziki
Nie nadweręży dobroci tej sprawy,
Za którą walczyć honor nam nakazał.
Co do mnie, większej w tym prywaty nie mam
Jak bracia inni, synowie Priama;
I nie daj Boże, byśmy chcieli bronić
Sprawy, za którą walczyć by się wzdrygał
W rzeczach honoru najdrażliwszy umysł!


PARYS


Świat by inaczej skarżył lekkomyślność
Tak rady waszej, jak moich przedsięwzięć,
Bo Bóg mi świadkiem, że moim skłonnościom
Dodało skrzydeł wasze przyzwolenie,
Odjęło bojaźń w groźnym przedsięwzięciu.
Bo cóż, niestety, dłoń ta jedna może!
W męstwie jednego jakaż jest obrona
Przeciw wściekłości tysiącznych zastępów,
Które w tym sporze do boju stanęły?
Przysięgam jednak, że choćby wypadło
Samemu wszystkie trudności wytrzymać,
Gdyby mej woli moc odpowiedziała,
Parys by czynu swego nie żałował
I nigdy w jego obronie nie omdlał.


PRIAM


Mówisz, Parysie, jak niemądry młodzik,
Słodkim rozkoszy swej pijany trunkiem.
Ty miód, gdy inni żółć piją dość długo,
Twoja waleczność nie jest też zasługą.


PARYS


Nie sama rozkosz, którą taka piękność
Przynosi z sobą, na myśli mi teraz;
Rozmyślam teraz, jak by jej porwanie
Honorem pokryć, walcząc w jej obronie.
Jakąż by zdradą dla królowej było,
Jaką na czystej chwale waszej plamą,
A hańbą dla mnie wydać się nikczemnie,
Jakby na rozkaz zuchwałego wroga!
Myśl tak wyrodna mogłażby zawładnąć
W sercach, jak wasze, pełnych szlachetności?
Nie ma tak niskiej między nami duszy,
By miecza dobyć nie miała odwagi,
Gdy walczyć trzeba w obronie Heleny,
Jak nie ma równie duszy tak szlachetnej,
Dla której umrzeć nie byłoby chwałą
W sprawie Heleny. Jeszcze więc powtarzam,
Że śmiało możem w obronie tej walczyć,
Z którą nic ziemia porównać nie zdoła.


HEKTOR


Bardzo wymownie prawiliście obaj,
Lecz treści sprawy, która się tu toczy,
Zbyt powierzchownie tylko dotknęliście,
Jak młodzi, zdaniem Arystotelesa[93],
Słuchać moralnej nauk filozofii
Niezdolni jeszcze; wasze argumenty
Raczej wybuchów krwi gorącej bronią,
Niż pomagają wolny zrobić wybór
Spokojnej duszy między złem a dobrem.
Rozkosz i zemsta twardsze mają ucho
Od głuchej żmii na mądrości rady.
Natura każe, abyśmy każdemu
Oddali chętnie, co mu się należy,
A jestże[94] świętszy dług w całej ludzkości
Jak małżonkowi oddać jego żonę?
Jeśli namiętność chce to prawo gwałcić,
Gdy wielkie serce przez stronnicze względy
Dla ślepej chuci[95] chce wojnę z nim toczyć,
Jest prawo ludów cywilizowanych,
Nakazujące w kluby[96] ująć twarde
Szalone żądze, co ten bunt podnoszą.
Jeśli więc żoną spartańskiego króla
Jest ta Helena — jak jest niewątpliwie —
Moralne prawo natury i ludów
Oddać mężowi żonę nakazuje.
Nie zmniejsza winy w winie się upierać,
Lecz większy ciężar wkłada na sumienie.
Tak sądzi Hektor, kiedy prawdy szuka;
A jednak, młodzi i namiętni bracia,
Z wami głosuję, aby ją zatrzymać,
Sprawa ta bowiem w ścisłym stoi związku
Z naszym honorem i naszą godnością.


TROILUS


Teraz dotknąłeś żywotny punkt sprawy.
Gdyby nam więcej nie szło tu o chwałę
Niż o spełnienie pragnień namiętności,
Nie chciałbym więcej jednej krwi kropelki
Lać w jej obronie; lecz, zacny Hektorze,
Ona honoru, chwały jest osnową,
Ostrogą czynów wielkich i walecznych,
Przez nią poskromić możem najezdników,
A imię nasze na wieki uświęcić.
Nie myślę przeto[97], aby wielki Hektor
Za świata skarby chciał z swych rąk wypuścić
Bogate żniwo obiecanej chwały,
Co się na czole sprawy tej uśmiecha.


HEKTOR


Dzielni synowie wielkiego Priama,
Po waszej stronie całą duszą stoję,
Już wyprawiłem głośne me wyzwanie
Między swarliwą ciężkich Greków szlachtę,
Które rozbudzi dusze ich drzemiące.
Mówią, że zasnął wielki wódz Achiwów[98],
Zazdrość się wkradła do greckich namiotów:
Myślę, że głos mój śpiącego obudzi.


Wychodzą.

#### SCENA TRZECIA

Obóz grecki. Przed namiotem Achillesa.

Wchodzi Tersytes.

TERSYTES


Jak to, Tersytesie, jak to? Zabłąkałeś się w labiryncie wściekłości? Więc słoń ten, Ajaks, będzie stał górą? On mnie bije, a ja z niego szydzę; co za wspaniałe zadośćuczynienie! Wolałbym jednak, żeby się to działo odwrotnie: żebym ja go grzmocił, a on ze mnie szydził. Do kroćset beczek! Jeśli trzeba, nauczę się diabłów wywoływać, ale muszę znaleźć upust mojemu obrzydzeniu i wstrętom. Mamy też i Achillesa — rzadki to inżynier. Jeśli Troja nie upadnie, póki ci dwaj jej nie podkopią, to będą stały jej mury, póki się same od starości nie rozwalą. O, ty wielki piorunogromco Olimpu[99], zapomnij, że jesteś Jowiszem, królem bogów, i ty, Merkury, strać całą wężową mądrość twojego kaduceja[100], jeśli we dwóch nie odbierzecie im tej drobnej odrobiny, tego mniej niż mało ich dowcipu! Lecz najograniczeńsza nieświadomość wie dobrze, iż go mają tak obficie mało, że nie potrafią uwolnić muchy od pająka, nie dobywając ciężkiego żelastwa na rozcięcie nitki pajęczyny. A potem ześlijcie na cały obóz pomstę albo raczej próchnienie kości[101], bo jak mi się zdaje, to jest pomsta należna walczącym za spódnicę. Odmówiłem już modlitwę, a ty, diable zazdrości, dołóż teraz twoje amen. Hej, hola! Mości Achillesie!


Wchodzi Patroklus.

PATROKLUS


Kto woła? Tersytes? Dobry Tersytesie, wejdź i lżyj co wlezie.


TERSYTES


Gdybym mógł o złoconej lalce pamiętać, nie uszedłbyś mojej baczności[102]; ale wszystko da się jeszcze naprawić. Więc zostań samym sobą! Zwykłe przekleństwo ludzkości, szaleństwo i głupota, niech będą całą twoją intratą[103]! Niech cię niebo uchowa od opiekuna, a dyscyplina niech się nigdy do ciebie nie zbliży! Niech krew będzie twoim przewodnikiem aż do śmierci! A jeśli potem ta, co cię włoży do trumny, powie, że piękny trup z ciebie, to ja przysięgnę, że całe życie samych tylko łazarzy[104] owijała. Amen. Gdzie Achilles?


PATROKLUS


Co, czy zostałeś pobożny? Odmawiasz modlitwy?


TERSYTES


Zgadłeś; a bodaj wysłuchało mnie niebo!


Wchodzi Achilles.

ACHILLES


Kto tu?


PATROKLUS


Tersytes, panie.


ACHILLES


Gdzie, gdzie? Przyszedłeś? Mój ty serze, moje trawidło[105], dlaczegóż to przez tyle obiadów nie zastawiłeś się na moim stole? Powiedz mi teraz, co to jest Agamemnon?


TERSYTES


Twój wódz, Achillesie. A teraz, z kolei, powiedz mi, Patroklu, co to jest Achilles?


PATROKLUS


Twój pan, Tersytesie. A teraz powiedz mi, jeśli łaska, co ty jesteś?


TERSYTES


Twój znawca, Patroklu. A teraz, na zakończenie, powiedz, Patroklu, co ty jesteś?


PATROKLUS


Możesz sam na to odpowiedzieć, skoro jesteś moim znawcą.


ACHILLES


O, powiedz, powiedz!


TERSYTES


Przedeklinuję[106] całą kwestię: Agamemnon rozkazuje Achillesowi, Achilles jest moim panem, ja jestem Patrokla znawcą, a Patroklus jest dudkiem.


PATROKLUS


A ty łotrze!


TERSYTES


Cicho, dudku, jeszcze nie skończyłem.


ACHILLES


To człowiek uprzywilejowany. Prowadź rzecz dalej, Tersytesie.


TERSYTES


Agamemnon jest dudkiem, Achilles jest dudkiem, Tersytes jest dudkiem i, jak już powiedziałem, Patroklus jest dudkiem.


ACHILLES


Dowiedź nam tego, słuchamy.


TERSYTES


Agamemnon jest dudkiem, bo chce rozkazywać Achillesowi; Achilles jest dudkiem, bo słucha rozkazów Agamemnona; Tersytes jest dudkiem, bo służy takiemu dudkowi; a Patroklus jest dudkiem bezwzględnym.


PATROKLUS


Dlaczego jestem dudkiem?


TERSYTES


Pytaj o to swojego stwórcę; dla mnie jest dosyć, że nim jesteś. Ale patrz, kto się zbliża?


Wchodzą Agamemnon, Ulisses, Nestor, Diomedes i Ajaks.

ACHILLES


Patroklu, nie chcę z nimi rozmawiać. Chodź ze mną, Tersytesie!


Wychodzi.

TERSYTES


Co za błazeństwo, co za kuglarstwo, co za łotrostwo! A wszystkiego tego przyczyną rogal[107] i ladaszczyca[108]! Wyborny powód, żeby tworzyć zazdrosne stronnictwa i krwi sobie aż na śmierć upuszczać! Bodaj toczące wrzody spadły na wszystkiego powód, a wojna i rozpusta wszystkich pożarły!


Wychodzi.

AGAMEMNON


Gdzie Achilles?


PATROKLUS


W swoim namiocie, ale w złym usposobieniu, królu.


AGAMEMNON


Idź mu powiedzieć, że tu nań czekamy.
Posłańców naszych z pogardą odepchnął,
Sami go przeto pragniemy odwiedzić,
Na prawa naszej godności niepomni[109].
Idź mu to powiedz, żeby nie przypuszczał,
Że bronić naszych praw nie mamy serca,
Że nam wybiegło z myśli, kim jesteśmy.


PATROKLUS


Wszystko mu to powtórzę.


Wychodzi.

ULISSES


Widzieliśmy go u wejścia namiotu, więc niechory.


AJAKS


I owszem, na lwią chorobę, na dumę serca. Możecie to nazwać melancholią, jeśli chcecie oszczędzać człowieka, ale, moim zdaniem, jest to pycha. A pycha ta skąd, skąd pochodzi? Kto nam powie jej przyczyny? Jedno słowo, królu.


Bierze Agamemnona na stronę.

NESTOR


Dlaczego Ajaks tak zajadle na niego szczeka?


ULISSES


Achilles zdmuchnął mu jego błazna.


NESTOR


Kogo? Tersytesa?


ULISSES


Właśnie.


NESTOR


To wkrótce oniemieje Ajaks, bo stracił jedyny swój argument.


ULISSES


Bynajmniej, bo jak widzisz, jego teraz argumentem ten, co mu zabrał jego argument, Achilles.


NESTOR


Tym lepiej; pożądańszą dla nas ich frakcja niż ich fakcja. Wielka to jednak musiała być przyjaźń, skoro potrafił ją zerwać błazen.


ULISSES


Przyjaźń, której nie kleiła mądrość, łatwo zrywa błazeństwo. Ale wraca już Patroklus.


Wchodzi Patroklus.

NESTOR


Bez Achillesa.


ULISSES


Słoń nie ma stawów, aby się mógł kłaniać:[110]
Nogi do chodu ma, nie do zginania.


PATROKLUS


Wielkim by smutkiem było dla Achilla,
Gdyby ważniejszy powód niż rozrywka
Wielkiego króla z dostojnym orszakiem
Do tych odwiedzin skłonił niespodzianych;
Lecz się pociesza myślą, że to spacer
Tylko dla zdrowia i lepszej strawności
Po dobrej uczcie.


AGAMEMNON


Słuchaj, Patroklusie,
Odpowiedź taką nie pierwszy raz słyszym,
Lecz te wybiegi na skrzydłach pogardy
Przenikliwości naszej nie uchodzą.
Mnogie przymioty posiada Achilles,
Mnogie powody wyznać nam to każą;
Lecz w oczach naszych wszystkie jego cnoty,
Do niecnotliwych używane celów,
Nieporównany blask zaczęły tracić,
Jak piękny owoc na tacy plugawej
Zgnije zapewne niepokosztowany.
Wróć więc i powiedz, że chcemy z nim mówić
A i to możesz bez grzechu powiedzieć,
Że nam się teraz wydaje naddumnym
A poduczciwym; w zarozumiałości
Większym daleko niźli w sądach ludzi;
Mów, że mężowie godniejsi od niego,
Przez zbytnią względność[111] na jego dziwactwa
Na świętą siłę swej władzy niepomni,
Zdają się teraz swym własnym podpisem
Uznawać jego urojoną wyższość,
Humoru jego zmienne śledzić fale,
Jakby wyprawy tej skutek żeglował
Po morzu jego kapryśnych przywidzeń.
Idź, mu to powtórz i to jeszcze dodaj,
Że gdy się będzie zbyt wysoko cenił,
Zrzeczem się kupna, tu go zostawimy
Niby wojenną niezdarną machinę,
Której do boju użyć niepodobna,
Pójdziemy szukać lżejszej katapulty.
Ruchliwy karzeł lepszy dla nas będzie
Niż śpiący olbrzym. Powtórz mu te słowa.


PATROKLUS


Idę i spieszną przyniosę odpowiedź.


Wychodzi.

AGAMEMNON


Skorośmy przyszli z nim samym traktować,
Na pośrednikach nie możemy przestać.
Wejdź, Ulissesie.


Wychodzi Ulisses.

AJAKS


Czymże on wyższy od innych?


AGAMEMNON


Nie wyższy przynajmniej od swojej o sobie myśli.


AJAKS


A czy jest i tak wysoki? Czy nie myślicie, iż mu się zdaje, że jest waleczniejszym ode mnie?


AGAMEMNON


Bez wątpienia.


AJAKS


Czy podpiszesz jego zdanie i powiesz, że to prawda?


AGAMEMNON


Nie, szlachetny Ajaksie; jesteś jak on silny, jak on waleczny, jak on mądry, a nie mniej szlachetny, daleko dworniejszy, a nieskończenie powolniejszy[112] od niego.


AJAKS


Boć[113] i dlaczego miałby człowiek być dumny? Jak się rodzi duma? Ani wiem, co jest duma.


AGAMEMNON


Tym jaśniejszy twój rozum, Ajaksie, a piękniejsza twoja cnota. Dumny sam się pożera. Duma jest jego własnym zwierciadłem, jego własną trąbą, jego własną kroniką; a kto się chwali inaczej jak czynami, pożera czyny w pochwale.


AJAKS


Nienawidzę dumnych jak ropuszej ikry.


NESTOR

na stronie


A przecież sam się kocha; czy to nie dziwy?


Wchodzi Ulisses.

ULISSES


Achilles jutro nie stanie do boju.


AGAMEMNON


Jego powody?


ULISSES


Żadnych nam nie daje.
Idzie za nurtem swojego humoru,
Tylko przywidzeń swoich rady słucha,
Na ludzkie rady baczności nie daje.


AGAMEMNON


Dlaczego, głuchy na uprzejmą prośbę,
Wolnym odetchnąć nie chce tu powietrzem?


ULISSES


Lada drobnostkę, byłeś o nią prosił,
Zmienia w olbrzyma, wielkością nadęty
Z taką do siebie sam przemawia dumą,
Że słów mu braknie. Wymarzona wartość
Taki żar w jego roznieciła żyłach,
Że w swych królestwach myśli i działania,
Szalejąc, sam się własną razi myślą.
Co dodam? Tak jest zaraźliwie dumny,
Że wszystkie śmierci oznaki wołają:
Nie ma lekarstwa!


AGAMEMNON


Niech Ajaks doń idzie,
Drogi Ajaksie, pozdrów go w namiocie;
Mówią, że wielkie masz u niego wzięcie,
Może twą prośbą wybuch ten złagodzisz.


ULISSES


Agamemnonie, zmień postanowienie.
Święty nam będzie każdy krok Ajaksa,
Który oddali go od Achillesa.
Jak to, zuchwalec, który swoją dumę
Własnym polewa tłuszczem, do swej myśli
Nie wpuści sądu o zdarzeniach świata,
Jeśli go własnym nie przeżuł rozumem,
Ma cześć odbierać od wielkiego męża,
Który jest droższym niż on dla nas bóstwem?
Nie, nie, dostojny i waleczny rycerz
Palmy dzielnością nabytej nie skala,
Przynajmniej nigdy z moim przyzwoleniem,
Zasług, zasługom Achillesa równych,
Nie skrzywdzi, idąc w Achillesa namiot,
Tylko by tuczył dumę, dość już tłustą,
Tylko by węgli przyrzucił Rakowi[114],
Który już wszystko ogniem swoim pali.
On iść do niego? Uchowaj Jowiszu!
A grzmotem nakaż: „Ty idź doń, Achillu!”


NESTOR

na stronie


Jakże wybornie w słabiznę mu trafił!


DIOMEDES

na stronie


Jak chciwie, milcząc, pochwały te pije!


AJAKS


Jeśli doń pójdę, zbrojną moją pięścią
Twarz mu pooram.


AGAMEMNON


O nie, nie, nie pójdziesz!


AJAKS


Gdy będzie dumny, wyczeszę mu dumę.
Puśćcie mnie tylko.


ULISSES


Nie, za skarby świata!


AJAKS


Nędzny pyszałek!


NESTOR

na stronie


Jak się doskonale opisuje!


AJAKS


Czy nie może być towarzyski?


ULISSES

na stronie


Kruk kracze na czarność.


AJAKS


Jego humorom krwi upuszczę.


AGAMEMNON

na stronie


Chory chce być doktorem.


AJAKS


Ha, gdyby wszyscy byli mojej myśli!


ULISSES

na stronie

AJAKS


Nie tak skończyłaby się sprawa; niejeden połknąłby wprzód miecz. Jak to? Więc duma ma triumfować?


NESTOR

na stronie


Gdyby tak było, miałbyś prawo do połowy triumfu.


ULISSES

na stronie


Nawet do dziesięciu dziesiątych.


AJAKS


Już ja go ugniotę i gibkim zrobię.


NESTOR

na stronie


Jeszcze niecały gorący. Przyczyń mu jeszcze pochwał, lej, lej tylko! Ambicja jego spragniona.


ULISSES

do Agamemnona


Na drobną przykrość, królu, zbyt uważasz.


NESTOR


Zapomnij o niej.


DIOMEDES


Przygotuj się raczej
Bez Achillesa walczyć z naszym wrogiem.


ULISSES


Samo to imię gniew jego rozbudza.
Tu męża mamy — ale jest przytomny[115],
Więc milczeć wolę.


NESTOR


Dlaczego masz milczeć?
Achillesowej nie znajdziesz w nim dumy.


ULISSES


Lecz znajdziesz męstwo, niech to świat wie cały.


AJAKS


Ten bękart, ten kundel, chce sobie z nas podrwiwać? Ach, czemuż nie jest Trojańczykiem!


NESTOR


Jaką by krzywdą dla Ajaksa było…


ULISSES


Gdyby był dumny…


DIOMEDES


Albo chciwy pochwał…


ULISSES


Lub opryskliwy…


DIOMEDES


Albo samolubny.


ULISSES


Dziękuj też niebu za twoją powolność,
Ojcu i piersi, którą dzieckiem[116] ssałeś!
Cześć twoim mistrzom! Lecz cześć przede wszystkim
Twoim wrodzonym przymiotom, nad wszelką
Naukę wyższym! Temu, co twe ramię
Do boju wprawiał, niechaj Mars ustąpi
Nieśmiertelności swej jedną połowę!
Co do twej siły, miano Wołonosza
Milon[117] ci musi z pokorą ustąpić.
O twej mądrości na teraz przemilczam,
Która jak skała, jak morskie wybrzeża,
Twoje przymioty swym otula łonem.
Widzisz Nestora? Latami ćwiczony,
Jest i być musi mądrym, być nie może
Jak tylko mądrym, lecz, ojcze Nestorze,
Przebacz, gdy powiem, że gdyby dni twoje
Dni Ajaksowych świeżość jeszcze miały,
I gdyby mózg twój hart jego posiadał,
Twoja by mądrość nie stanęła wyżej —
Byłbyś Ajaksem.


AJAKS


Nazwęż cię mym ojcem?


NESTOR


Nazwij, mój synu.


DIOMEDES


Słuchaj jego rady,
Dzielny Ajaksie.


ULISSES


Rzecz zwłoki nie cierpi,
Skoro Achilles w gęstwinie się chowa,
Wojenną radę niechaj wódz nasz zwoła.
Nowi królowie do Troi przybyli.
Jutro wystąpić musim z całą siłą.
Niech wschód i zachód kwiat rycerzy zwoła,
Ajaks dotrzyma najdzielniejszym czoła.


AGAMEMNON


Niech śpi Achilles. Z wiatrem lecą łodzie,
Gdy cięższe nawy grzęzną w słonej wodzie.


### AKT TRZECI

#### SCENA PIERWSZA

Troja. Sala w pałacu Priama.

Wchodzą Pandarus i Sługa.

PANDARUS


Hola, przyjacielu, proszę cię, jedno słowo. Czy nie jesteś z orszaku młodego Parysa?


SŁUGA


Jestem, kiedy za nim idę.


PANDARUS


Chciałem się pytać, czy mu służysz?


SŁUGA


Służę panu.


PANDARUS


Szlachetnemu służysz panu; trudno go nie chwalić.


SŁUGA


Więc chwała panu!


PANDARUS


Wszak znasz mnie, nieprawda?


SŁUGA


Tak jest, panie, z widzenia.


PANDARUS


Przyjacielu, poznaj mnie lepiej, jestem pan Pandarus.


SŁUGA


Spodziewam się, że poznam waszą dostojność lepiej.


PANDARUS


Pragnę tego.


SŁUGA


Wielka wasza łaskawość.


Słychać muzykę za sceną.

PANDARUS


Łaskawość? Nie, przyjacielu, jestem tylko dostojny i jaśnie oświecony. Co to za muzyka?


SŁUGA


Znam ją tylko po części: jest to muzyka instrumentalna.


PANDARUS


Czy znasz muzykantów?


SŁUGA


Bardzo dobrze.


PANDARUS


Komu grają?


SŁUGA


Słuchaczom, panie.


PANDARUS


Dla czyjej przyjemności, przyjacielu?


SŁUGA


Dla mojej, panie, i dla przyjemności amatorów muzyki.


PANDARUS


Mam na myśli rozkaz, przyjacielu.


SŁUGA


Komu mam rozkazać?


PANDARUS


Widzę, przyjacielu, że się nie rozumiemy: ja nazbyt dworski, a ty nazbyt bystry. Na czyje żądanie ludzie ci grają?


SŁUGA


Teraz przynajmniej wiem, o co idzie, panie. Otóż ludzie ci grają na żądanie mojego pana, Parysa, który jest tu osobiście, a z nim śmiertelna Wenus, kwintesencja piękności, niewidoma[118] dusza miłości…


PANDARUS


Kto, synowica moja, Kresyda?


SŁUGA


Nie, panie, Helena. Czy nie mogłeś się domyślić z przypisanych jej przymiotów?


PANDARUS


Zdawałoby się, przyjacielu, że nie widziałeś Kresydy. Przychodzę rozmówić się z Parysem w interesie księcia Troila. Wpadnę na niego bez ceremonii, bo interes gorący.


SŁUGA


Interes gorący! Co za frazes niedowarzony!


Wchodzą Parys, Helena i służba.

PANDARUS


Piękne pozdrowienie tobie, pani, i całej tej pięknej kompanii; niech piękne życzenia prowadzą was pięknie, w pięknej mierze do pięknego celu, a przede wszystkim dla ciebie, piękna królowo, niech piękne myśli pięknym będą wezgłowiem!


HELENA


Drogi panie, jak widzę, jesteś pięknych słów pełen.


PANDARUS


Mówisz, słodka królowo, jak twoja piękna wola. Piękny książę, doskonała muzyka ucięta[119].


PARYS


A ty ją uciąłeś, kuzynie; musisz ją teraz naprawić, musisz ją nadsztukować własną sztuką. Helko, to człowiek pełen harmonii.


PANDARUS


Nie, pani, bynajmniej, na uczciwość.


HELENA


O panie…


PANDARUS


Głos mój przykry, możesz mi wierzyć, bardzo przykry.


PARYS


Doskonale! Wiemy, że tak mówisz czasami przez kaprys.


PANDARUS


Mam interes do księcia, droga królowo. Czy pozwolisz mi, mości książę, słowo jedno powiedzieć?


HELENA


Nie, nie, tak się nam nie wywiniesz, musisz nam co zaśpiewać, musisz koniecznie.


PANDARUS


O moja słodka królowo, naigrawasz się ze mnie. Otóż, mości książę, drogi pan mój i najszacowniejszy przyjaciel, a brat twój, Troilus…


HELENA


Panie Pandarus, miodopłynny panie…


PANDARUS


Daj spokój, słodka królowo, daj spokój! Poleca się uprzejmym twoim względom.


HELENA


Nie wykpisz się z naszej melodii; albo inaczej niech nasza melancholia spadnie na twoją głowę!


PANDARUS


Słodka królowo! Słodka królowo! Co to za słodka królowa, na honor!


HELENA


A słodką damę zasmucić co za kwaśna obraza!


PANDARUS


Nie, nie, na nic się to nie przyda, na nic, możesz mi wierzyć, na nic. Na takie słowa nie zważam wcale, nie, bynajmniej! Otóż pan mój prosi cię, żebyś raczył go wytłumaczyć, jeśli się przypadkiem zapyta król o niego przy wieczerzy.


HELENA


Panie Pandarus…


PANDARUS


Co rozkaże moja słodka królowa, moja najsłodsza królowa?


PARYS


Jakąż to wyprawę układa? Gdzie wieczerza tej nocy?


HELENA


Ale tylko, mój panie…


PANDARUS


Co mówi moja słodka królowa? Moja synowica pogniewa się z tobą, panie. Nie należy ci wiedzieć, gdzie tej nocy wieczerza.


PARYS


Zakładam się o głowę, że u mojej pięknej nieprzyjaciółki[120] Kresydy.


PANDARUS


Nie, nie, nic podobnego; o sto mil jesteś od prawdy. Twoja nieprzyjaciółka dziś chora.


PARYS


Więc dobrze, wytłumaczę go.


PANDARUS


Wybornie, łaskawy panie. Ale skąd przyszła ci myśl wymówić nazwisko Kresydy? Ach, nie, biedna twoja nieprzyjaciółka jest chora.


PARYS


Domyślam się…


PANDARUS


Domyślasz się? Czego się domyślasz? Dalej, dajcie mi lutnię; jestem na twoje rozkazy, piękna królowo.


HELENA


To mi się nazywa być uprzejmym.


PANDARUS


Synowica moja szalenie jest zakochana w pewnej rzeczy, którą posiadasz, słodka królowo.


HELENA


Dostanie ją, byle to nie był mąż mój, Parys.


PANDARUS


Parys? Nie pragnie go wcale. On i ona to dwoje.


HELENA


Nietrudno, żeby z takich dwojga zrobiło się troje.


PANDARUS


Ani chcę więcej o tym słuchać. Wolę wam zaśpiewać moją piosneczkę.


HELENA


I owszem, prosimy. Na uczciwość, słodki panie, piękne masz czoło.


PANDARUS


Wolne żarty, wolne żarty!


HELENA


Niech treścią twojej piosneczki będzie miłość; ta miłość zgubi nas wszystkich. O Kupidynie[121]! Kupidynie! Kupidynie!


PANDARUS


Miłość? O, tak jest, miłość zgubi nas wszystkich.


PARYS


Miłość! Miłość! Nie żądam nic prócz miłości.


PANDARUS


Na uczciwość, tak właśnie zaczyna się moja piosneczka:

Miłość, miłość, a więcej nic nie chcę,
Bo strzała miłości
Przeszywa do kości
Wszystko, co żyje;
Choć nie zabije,
Lecz ranę wciąż ostrzem swym łechce.
Gdy woła kochanek och! och! och! i mdleje,
Ta rana go nie zabije,
To och! och! na cha! cha! niedługo przeleje,
Tak miłość mdlejąca wciąż żyje;
Wprzód było och! och! och! teraz jest cha! cha! cha!
Niedługo och! och! och! znów będzie z cha! cha! cha!
Hoc! hoc!


HELENA


Prawda, zakochany po uszy.


PARYS


Je tylko same gołębie, kochanko, a taka strawa wyrabia krew gorącą, a krew gorąca rodzi gorące myśli, a gorące myśli rodzą gorące czyny, a gorące czyny to miłość.


PANDARUS


Czy to jest rodowód miłości? Gorąca krew, gorące myśli i gorące czyny? Toć to żmije; czy więc miłość jest żmij plemieniem? Słodki panie, kto dziś do boju wystąpił?


PARYS


Hektor, Deifobus, Helenus, Antenor i całe rycerstwo trojańskie. I ja miałem ochotę zbroję dziś przywdziać, ale moja Helka ani chciała na to zezwolić. A brat mój Troilus dlaczego w domu został?


HELENA


Dąsa się na coś. Ty wiesz o wszystkim, panie Pandarze.


PANDARUS


Ja? Miodosłodka królowo, ja nie wiem o niczym. Pragnąłbym wiedzieć, jak im się dziś powiodło. Nie zapomnisz, książę, o wytłumaczeniu twojego brata?


PARYS


Co do włoska.


PANDARUS


Żegnam cię, słodka królowo.


HELENA


Poleć mnie twojej synowicy.


PANDARUS


Nie omieszkam, słodka królowo.


Wychodzi. Słychać sygnał odwrotu.

PARYS


Wracają. Idźmy do królewskiej sali
Witać rycerzy. Ty, słodka Heleno,
Pomóż nam, proszę, rozbroić Hektora.
Uporne sprzączki prędzej usłuchają
Tknięć czarodziejskich twoich białych palców
Niż ostrza mieczów albo greckich ramion:
Prędzej rozbroisz wielkiego Hektora
Niźli wysp królów połączone wojska.


HELENA


Parysie, z dumą sługą jego będę,
A poważania naszego oznaki
Piękności naszej blask nowy przydadzą.


PARYS


Słodka Heleno, nad wszystko cię kocham.


Wychodzą.

#### SCENA DRUGA

Troja. Ogród Pandara.

Wchodzą Pandarus i Sługa Troilusa.

PANDARUS


Co tam nowego? Gdzie pan twój? U mojej synowicy Kresydy?


SŁUGA


Nie, panie, czeka na pana, żebyś go tam poprowadził.


Wchodzi Troilus.

PANDARUS


Otóż i on nadchodzi. Co tam nowego? Co tam nowego?


TROILUS


Ruszaj stąd, pachołku.


Wychodzi Sługa.

PANDARUS


Czy widziałeś moją synowicę?


TROILUS


Nie; przed jej domu drzwiami się wałęsam
Jak biedna dusza nad Styksu[122] brzegami
Na przewoźnika barkę czekająca.
Bądź mym Charonem[123], prowadź mnie co prędzej
Na błogie pola zasłane liliami,
Po których wolno zasłudze się tarzać!
Drogi Pandarze, malowane skrzydła
Z Kupidynowych wyrwij dzisiaj ramion
I do Kresydy leć ze mną!


PANDARUS


W ogrodzie
Przechodź się chwilę; wraz[124] ją przyprowadzę.


Wychodzi.

TROILUS


Oczekiwanie głowę mi zawraca.
Rozkosz tak słodka w samej wyobraźni,
Że wszystkie moje zmysły już zachwyca,
A cóż to będzie, kiedy podniebienie
W rzeczywistości skosztuje nektaru
Przez słodką miłość destylowanego?
Chyba śmierć, chyba w omdleniu zagłada
Lub radość nazbyt silna, zbyt subtelna,
Zbyt delikatna dla mych grubych[125] zmysłów.
Lękam się bardzo; a lękam się także,
By rozkosz zmysłów mych nie pomieszała,
Jak gdy śród boju zwycięskie szwadrony
Gromadnie rąbią pierzchających tłumy.


Wchodzi Pandarus.

PANDARUS


Gotuje[126] się, przyjdzie za chwilę. Teraz musisz cały twój dowcip pokazać. Tak się rumieni i oddech ma tak prędki, jakby się jej jaki duch pokazał. Przyprowadzę ją. Nie było jeszcze piękniejszej hultajki. Oddech ma tak prędki jak dopiero co złapany wróbel.


Wychodzi.

TROILUS


Tę samą w piersiach mych gwałtowność czuję,
Serce mi bije gorączkowym pulsem,
Cała ma istność władze swoje traci
Jak wasal, kiedy niespodzianie spotka
Monarchy oko.


Wchodzi Pandarus i Kresyda.

PANDARUS


Tylko śmiało! Na co się przyda rumieniec? Wstyd jest niemowlęciem. Masz ją teraz przed sobą. Powtórz teraz jej samej przysięgi, które mi recytowałeś. Co? Znowu się wymykasz? Czy trzeba cię pilnować, nim się ułaskawisz? Czy trzeba? Jeśli tak cofać się będziesz, wprzężemy cię do hołobli[127]. Czemu do niej nie mówisz? Dalej! Podnieś tę zasłonę i pokaż nam twój obrazek. Ach, biedne to światło dzienne! Jak się lękacie je obrazić! Gdyby było ciemno, zbliżylibyście się prędzej. Tak, tak właśnie, całuj, a dobrze przyciskaj. Co? Czy to pocałunek na wieczną dzierżawę? Tu buduj, cieślo, miłe tu powietrze! Do ostatka sobie wytrzęsiecie dusze, nim was rozłączę. Sokół będzie miał swoją sokolicę mimo wszystkich kaczek na rzece! Tylko śmiało!


TROILUS


Zabrałaś mi wszystkie słowa, pani.


PANDARUS


Słowa nie płacą długów, płać uczynkiem. Ale podobno i wszystkie twoje uczynki zabierze, byle twoją czynność wzięła na próbę? Co? Znowu cmokanie? Więc słuchajcie: a na świadectwo, obie strony — wejdźcie, wejdźcie tylko. Idę wam ogień przyrządzić.


KRESYDA


Czy chcesz wejść, panie?


TROILUS


O Kresydo! Ileż to razy być tam pragnąłem!


KRESYDA


Pragnąłeś, panie? Daj to Boże! O panie!


TROILUS


Co daj Boże? Co znaczy ta piękna przerwa? Co za dziwne męty piękna moja kochanka ujrzała na dnie źródła naszej miłości?


KRESYDA


Więcej mętów niż wody, jeśli moja obawa ma oczy.


TROILUS


Obawa przemienia cherubinów[128] na diabłów; obawa nie widzi nigdy prawdy.


KRESYDA


Ślepa obawa, którą kieruje widzący rozum, bezpieczniej stawia nogę niż ślepy rozum, potykający się bez obawy. Lękać się najgorszego jest często najgorsze wyleczyć.


TROILUS


O, niech pani moja będzie bez obawy; w żadnym dramacie Kupidyna nie występują potwory.


KRESYDA


I nic potwornego?


TROILUS


Nic oprócz naszych przedsięwzięć, gdy przysięgamy wylewać łez morze, żyć w płomieniach, pożerać skały, ugłaskiwać tygrysy; gdy nam się zdaje, iż trudniej będzie kochankom naszym wymyślić nowe próby niż nam pokonać nałożone trudności. To jedynie jest potwornością w miłości, moja pani, że wola jest nieskończona, a siły ograniczone, że żądza jest bez granic, a działalność jest granic niewolnikiem.


KRESYDA


Powiadają, że wszyscy kochankowie przysięgają więcej, niż mogą wykonać, a trzymają w odwodzie siły, których nie używają nigdy; ślubują więcej niż dziesięć, a wykonywają mniej niż dziesiątą część jednego. Kto jak lew ryczy, a działa jak zając, czy nie jest potworą?


TROILUS


A czy są tacy na ziemi? Ja przynajmniej do liczby ich nie należę. Chwal mnie wedle tego, co zobaczysz; oceń mnie po próbie. Z odkrytą zostanę głową, póki nie zasłużę na koronę; nie domagam się nagrody dzisiaj za czyn, którego mam dokonać jutro, nie mówmy o zasłudze przed jej urodzeniem, a i po urodzeniu mówmy o niej skromnie. Prawdziwa wierność nie potrzebuje słów wielu. Troilus taki będzie dla Kresydy, że co najgorszego zdoła powiedzieć potwarz, będzie szyderstwem jego szczerości, a co najszczerszego powie prawda, nie będzie szczersze od Troila.


KRESYDA


Czy chcesz wejść, panie?


Wchodzi Pandarus.

PANDARUS


Co? Jeszcze rumieńce? Jeszczeście nie skończyli gadaniny?


KRESYDA


Pamiętaj, stryju, że jeśli popełnię jakie szaleństwo, tobie je przypiszę.


PANDARUS


Dziękuję. Jeśli pan mój będzie miał z tobą chłopca, to mnie go oddasz. Bądź mu wierna, a jeśli on się zmieni, mnie rób za to wyrzuty.


TROILUS


Znasz teraz twoich zakładników: słowo twojego stryja i moją niezachwianą wiarę.


PANDARUS


I za nią także daję moje słowo. Jeśli w naszej familii długiego trzeba czasu, żeby nas zyskać, jesteśmy za to wierni, raz zyskani; jesteśmy jak łopuch[129], możesz mi wierzyć; przyczepiamy się, gdzie nas rzucą.


KRESYDA


Śmiałość na koniec dodaje mi serca:
Przez ile długich, bolesnych miesięcy,
Chociaż milcząca, kochałam cię, książę!


TROILUS


Czemuż tak długo byłaś mi oporna?


KRESYDA


Z pozoru tylko, bo już mnie podbiłeś
Pierwszym spojrzeniem; przebacz! Bo jeżeli
Zbyt wiele wyznam, będziesz mi tyranem.
Kocham cię teraz, jednakże aż dotąd
Mogłam panować nad moją miłością —
Lecz nie, nie, kłamię, miłość moja była
Jak te niesforne dzieci, zbyt uporne
Dla swojej matki. Patrz na me szaleństwo,
Po co szczebiocę? Gdy sama się zdradzam,
Jakże na innych liczyć mogę wiarę?
Lecz zakochana nie stroiłam zalot,
Chociaż, wyznaję, chciałam być mężczyzną,
Chciałam, by mężczyzn przywilej nam służył,
By i nam było pierwszym wolno mówić.
Każ mi, mój drogi, każ mi usta zamknąć,
Bo w uniesieniu powiem niewątpliwie,
Czego w przyszłości gorzko pożałuję.
Patrz, twe milczenie, patrz, jak chytrze nieme,
Z głębin mi duszy ciągnie tajemnice.
Zamknij mi usta.


TROILUS


Woli twej dopełniam.
Choć słodka płynie z twoich ust wymowa.


Całuje ją.

PANDARUS


Ślicznie, na honor!


KRESYDA


O, przebacz mi, panie,
Nie miałam myśli o całunek prosić.
Wstyd mi. O Boże, co ja tu zrobiłam!
Na teraz, panie, muszę cię pożegnać.


TROILUS


Pożegnać, droga?


PANDARUS


Jeśli go pożegnasz,
Nim jutro rano…


KRESYDA


O, błagam cię, pozwól!


TROILUS


Cóż cię to razi?


KRESYDA


Moja bytność tutaj.


TROILUS


Nie możesz sama przed sobą uciekać.


KRESYDA


Pozwól przynajmniej odejść i spróbować.
Coś na kształt siebie z tobą tu zostawię,
Coś tak niedobre, że się samo zdradza,
Chętnie innego robi mnie igraszką.
Lecz gdzie mój rozum? Muszę, muszę odejść.
Nie wiem, co mówię.


TROILUS


Kto tak mądrze mówi,
Ten wie, co mówi.


KRESYDA


Więc może przypuszczasz,
Że więcej we mnie sztuki niż miłości;
Że mych oświadczeń tajnym było celem
Jakby na wędkę myśli twoje chwytać.
Ale kto mądry, ten niezakochany;
Rozum i miłość są nad ludzkie siły,
To tylko bogom w niebie dozwolone.


TROILUS


O, gdybym myślał, że może kobieta —
A jeśli może, to ty jedna tylko —
Na wieki płomień swej miłości karmić,
W wiecznej młodości swą utrzymać wiarę,
Trwalszą od wdzięków zewnętrznej urody
Potęgą myśli, co prędzej odmładnia,
Niż krew starzeje. O, gdybym mógł wierzyć,
Że moja szczera, a niezmienna miłość
Znajdzie w odpłacie taką czystość uczuć,
Jakże wysoko duch by mój uleciał!
Lecz, ach, jam wierny, jak wiary prostota,
A prostszy niźli wiara jest dziecięcia.


KRESYDA


W tym z tobą walczyć będę o pierwszeństwo.


TROILUS


Walka cnotliwa, gdy prawość z prawością
W prawości uczuć o pierwszeństwo walczy!
W późnej przyszłości wierni kochankowie
Będą przysięgać wierność na Troila,
Gdy ich poezji, pełnej strasznych przysiąg,
Wielkich oświadczeń, nie stanie[130] porównań,
Kiedy już stare znudzą ich przysięgi:
Wierny, jak kwiaty wierne księżycowi,
Jak dniowi słońce, gołąb gołębicy,
Środkowi ziemia, a stal magnesowi,
Jeszcze po wszystkich wiary porównaniach
Na przysiąg swoich ostatnie stwierdzenie
Dołożą w końcu: wierny jak Troilus,
I tym nazwiskiem słowo swe uświęcą.


KRESYDA


Bądź mi prorokiem! Jeśli ja cię zdradzę,
Na włosek jeden wiary mej odstąpię,
Gdy czas, starzejąc, zapomni o sobie,
Kropelki deszczu stopią Troi mury,
Gdy zapomnienie pożre wielkie miasta,
Potężne państwa bez śladu pogrzebie
W prochu nicości, niechaj ludzka pamięć
I wtedy jeszcze, wśród niewiernych dziewic,
Moją niewierność piętnuje przekleństwem.
I gdy powiedzą: niewierna jak woda,
Jak wiatr, powietrze, jak pustyni piasek,
Jak lis jagnięciu, jak wilk jałowicy,
Jak tygrys łani, macocha pasierbom,
Niechaj dodadzą, aby w samo serce
Ugodzić zdradę: „Zdradna jak Kresyda”.


PANDARUS


Zgoda, handel dobity. Przypieczętujcie przysięgi, a ja będę świadkiem. Tu trzymam twoją rękę, tu rękę mojej synowicy. Jeśli wzajemnie wiary sobie nie dotrzymacie, gdy tyle zadałem sobie kłopotów, aby was połączyć, niech odtąd wszystkie biedne rajfury nazywają się aż do końca świata od mojego nazwiska: Pandarami[131]; niech wszyscy wierni kochankowie nazywają się: Troilus, wszystkie fałszywe kobiety: Kresyda, a wszystkie rajfury: Pandarus! Dodajcie: amen.


TROILUS


Amen.


KRESYDA


Amen.


PANDARUS


Amen. A teraz pokażę wam izbę; żeby łóżko nie wygadało waszych pięknych utarczek, wygniećcie je na śmierć; a teraz, marsz!

Każdej tu niemej dziewce, czy młoda czy stara,
Niech Kupido da izbę, łoże i Pandara!


Wychodzą.

#### SCENA TRZECIA

Obóz grecki.

Wchodzą Agamemnon, Ulisses, Diomedes, Menelaus i Kalchas.

KALCHAS


Za waszej sprawie oddane usługi
Okoliczności zmuszają mnie dzisiaj
Nagrody żądać. Pomnijcie, książęta,
Że przenikając wzrokiem moim przyszłość,
Me posiadłości, Troję opuściłem,
Zyskałem zdrajcy imię nienawistne
I dla wątpliwej zrzekłem się fortuny
Korzyści pewnych i już posiadanych.
Wszystko, co sercu memu było drogie,
Przez czas, stosunki i przyzwyczajenie,
Wszystkom opuścił, wszystkiegom się wyrzekł;
Dla waszej służby sam wśród obcych żyję,
Jakbym się nowo dla świata narodził.
Błagam was teraz, dajcie mi skosztować
Choć drobną cząstkę bogatych obietnic,
Które w przyszłości czekać mają na mnie.


AGAMEMNON


Powiedz nam, czego żądasz, Trojańczyku.


KALCHAS


W wczorajszym boju jeńcem waszym został
Antenor, drogi wódz swojemu miastu.
Nieraz już — za co me składam wam dzięki —
Chcieliście moją wymienić Kresydę;
Do dzisiaj Troja odrzucała wnioski;
Lecz spraw ich takim Antenor jest kluczem,
Że się rokowań ich budowa zwali,
Gdy jej nie wesprze swoją obecnością.
Za niego dadzą syna krwi królewskiej.
Dajcie mu wolność, dostojni książęta,
Bo jego powrót wykupi mą córkę,
A jej przytomność[132] z lichwą mi zapłaci
Wszystkie usługi, które wam oddałem.


AGAMEMNON


Niech Diomedes z Antenorem idzie,
Niech nam Kresydę przyprowadzi w zamian;
Kalchas otrzyma, czego od nas żąda.
Idź, Diomedzie, a pełniąc zlecenie,
Dowiedz się razem[133], czy Hektor w wyzwaniu
Niezmienny dotrwał: gotowy jest Ajaks.


DIOMEDES


Idę rozkazy twoje spełnić, królu.
Włożony ciężar z dumą podejmuję.


Wchodzą Diomedes i Kalchas.

Achilles i Patroklus pokazują się przy wejściu do swoich namiotów.

ULISSES


Stoi Achilles przy wejściu namiotu.
Racz go wyminąć, wodzu, obojętnie,
Jakbyś go nie znał; niech wszyscy książęta
Niedbałe oko rzucą nań z niechcenia.
Przyjdę ostatni; pewno mnie zapyta,
Co miały znaczyć te wzgardliwe oczy?
Mam w pogotowiu leczące szyderstwo,
Stawię je między waszą oziębłością
A jego dumą; nie wątpię na chwilę,
Że sam lekarstwa mego zechce zażyć.
Może się przydać: jedynym zwierciadłem
Dla dumnych tylko duma innych ludzi;
Pyszałków strawą są gibkie kolana,
Dla dumy dumnych płaca obiecana.


AGAMEMNON


Pójdziemy za twą radą, Ulissesie;
Idąc, przywdziejem oziębłości pozór.
Niech mu z nas żaden nie da pozdrowienia
Lub da z pogardą, co nim silniej wstrząśnie,
Niż gdyby żaden na niego nie spojrzał.
Ja pierwszy idę.


ACHILLES


Czy wódz nasz przychodzi,
By mówić ze mną? Znacie moje myśli:
Nie mam ochoty przeciw Troi walczyć.


AGAMEMNON


Co tam Achilles mówi? Czego żąda?


NESTOR

do Achillesa


Czy chcesz o sprawie jakiej mówić z królem?


ACHILLES


Nie.


NESTOR

do Agamemnona


Nie, królu.


AGAMEMNON


Tym lepiej.


Wychodzą Agamemnon i Nestor.

ACHILLES


Dzień dobry! Dzień dobry!


MENELAUS


Jak się masz? Jak się masz?


Wychodzi.

ACHILLES


Co? I ten rogal mną gardzi?


AJAKS


Co tam nowego, Patroklu?


ACHILLES


Dzień dobry, Ajaksie.


AJAKS


Hę?


ACHILLES


Dzień dobry.


AJAKS


Dzień dobry dziś i dzień dobry jutro.


Wychodzi.

ACHILLES


Co się to znaczy? Nie znają Achilla?


PATROKLUS


Skąd ta oziębłość? Zwyczajem ich było
Zginać kolana, z dala już uśmiechy,
Jak pośredników, słać Achillesowi,
Z taką do niego zbliżać się pokorą,
Z jaką do świętych zbliża się ołtarzy.


ACHILLES


Czy do ubóstwa w tych czasach przyszedłem?
Wiem, że z fortuną rozbratana wielkość
Przychodzi także z ludźmi do rozbratu.
Czym jest, upadły równie jasno czyta
W spojrzeniach ludzi jak w upadku własnym.
Człowiek to motyl: skrzydła swe pierzyste
Letniemu tylko pokazuje słońcu.
Żaden tu człowiek w swej ludzkiej godności
Czci nie odbiera; ludzie czczą honory,
Które istoty jego nie są treścią,
Urzędy, skarby albo królów łaskę,
Choć je przypadek równie często daje,
Jak i zasługa; śliska to podstawa,
Ledwo upadnie, ciągnie też za sobą
Opartą na niej miłość równie śliską:
Co żyło razem, razem też umiera.
Ale dziś ze mną tak źle jeszcze nie jest,
Fortuna jeszcze mą jest przyjaciółką;
Co posiadałem, w pełni dziś posiadam,
Oprócz pochlebnych ludzi tych uśmiechów.
Rzekłbyś, że nagle odkryli coś we mnie,
Co mnie tych względów zrobiło niegodnym,
Które tak często wprzód mi oddawali.
Widzę Ulissa; przerwę mu czytanie.
Witaj, Ulissie!


ULISSES


Witaj mi, Tetydy
Potężny synu!


ACHILLES


Co takiego czytasz?


ULISSES


Dziwny to pisarz; toć on mnie tu uczy,
Że człek, jakkolwiek bogato posażny
Czy w duszy wielkość, czy w urodę ciała,
Ze skarbów swoich chełpić się nie może;
Czucia ich nie ma, tylko przez odbicie,
Gdy cnoty jego promienistym ciepłem
Innych ogrzeją, a ci znów od siebie
Pierwszemu dawcy ciepło odsyłają.


ACHILLES


Nic w tym dziwnego nie ma, Ulissesie,
Piękności twarzy nie widzi posiadacz;
Jej blask dla innych tylko świeci źrenic.
Zmysłowych wrażeń najczystszy pośrednik,
Oko, nie może z swej jamy wyskoczyć,
Samo się widzieć; w innych tylko oku
Może się własnym pozdrowić obrazem.
Wzrok się nie może ku sobie obrócić,
Błąkać się musi, aż zwierciadło znajdzie,
W którym na koniec może się zobaczyć.
Nic w tym dziwnego.


ULISSES


Nie zdanie mnie dziwi —
Nic w nim nowego — lecz pisarza wnioski,
Który chce dowieść, że żaden śmiertelny
Nic nie posiada, jakkolwiek bogaty
W złoto lub cnoty, jeżeli poprzednio
Z drugimi skarbem swym się nie podzieli,
Że sam przez siebie nie wie nawet o nich,
Póki nie ujrzy ich w oklasku bliźnich,
Co je rozwija, jak sklepienie murów
Głos potęguje, jak brama stalowa
Bierze od słońca i słońcu odsyła
Twarz jego jasną i jego upały.
To mnie zajęło i zaraz do myśli
Przyszedł mi Ajaks, światu dziś nieznany.
Cóż to za człowiek! Boże, to koń czysty,
Co ma, sam nie wie. Ileż to jest rzeczy
Podłych z pozoru, kosztownych w użyciu!
A ile znowu drogich sądem ludzi,
A bez wartości! Jutro może ujrzym,
Jak czyn, przypadkiem w rękę mu rzucony,
Wsławi Ajaksa. Czemu jedni robią
To, czego inni zrobić zaniedbali?
Czemu się jedni wczołgać potrafili
Do świątyń zmiennej Fortuny[134], gdy inni
Przed jej oczyma głupców grają rolę?
Jak jeden dumą drugiego się karmi,
Gdy pyszny pości przez swoją głupotę.
Czy widzisz Greków? Patrz, jak po ramieniu
Klepią w zawody niezgrabę Ajaksa,
Jakby już deptał po Hektora piersiach,
Jakby już mury trojańskie rozwalał.


ACHILLES


Bardzo ci wierzę; minęli mnie właśnie,
Jak bogacz dumny żebraka wymija.
Dobrego słowa żaden nie powiedział,
Nie spojrzał żaden. Czy już zapomnieli
Mych czynów przeszłych?


ULISSES


Alboż nie widziałeś,
Że czas na grzbiecie swoim torbę nosi,
W którą jałmużny wkłada zapomniane,
Czas, ten olbrzymi potwór niewdzięczności.
Drań[135] ta to dobre uczynki minione,
Pożarte w samej chwili urodzenia
I zapomniane, ledwo dokonane.
Wytrwałość tylko chowa jasny honor;
Wychodzą z mody minione usługi
Jak zardzewiała zbroja na szyderstwo
Na monumencie starym zawieszona.
Idź, nie ustając, bo honor wędruje
Po ciasnej ścieżce, na której zaledwo
Jeden się zmieści. Nie opuszczaj ścieżki,
Bo mnogich synów ma współubieganie,
A wszyscy tłumnie cisną się za tobą
I byleś stanął albo z drogi zeszedł,
Jak przystęp morza, niewstrzymaną falą
Wszyscy cię miną i w tyle zostawią.
Jak dzielny rumak, poległy na czele,
Dla pogardliwej tylnej będziesz straży
Z obojętnością deptanym pomostem.
Obecne czyny, choć niższe zasługą
Od twoich przeszłych, górują nad nimi,
Bo czas, zwyczajem modnych gospodarzy,
Z niechcenia ściska odchodzących rękę,
A nowych gości do serca przytula
Silnym ramieniem, jakby chcieli uciec.
Zawsze witanie uśmiech ma na twarzy,
A pożegnanie z westchnieniem odchodzi.
Darmo się cnota domaga zapłaty
Za to, czym była, za minione czyny,
Bo piękność, dowcip, ród, siła, zasługa,
Miłość i przyjaźń, wszystko niewolnikiem
Zazdrości czasu i jego potwarzy.
Wspólny znak jeden wszystkich ludzi krewni[136]:
Wszyscy bez miary nowe cacka wielbią,
Chociaż ze starych ulepione cacek,
I proch przenoszą trochę pozłocony
Nad przyprószone lekkim pyłem złoto.
Obecne oczy chwalą rzecz obecną.
Nie dziw się przeto, mężu niezrównany,
Jeśli Ajaksa czcić zaczęli Grecy,
Rzecz bowiem w ruchu przyciąga wzrok łatwiej
Niż rzecz w spoczynku. Był czas, gdy Hellenów
Krzyk cię pozdrawiał; ten czas może wrócić,
Byleś się żywcem nie chciał sam pogrzebać,
W własnym namiocie chwały twojej zamknąć,
Mężu, którego śmiałe niegdyś czyny,
Na tych trojańskich dokonane polach,
Budziły zazdrość w bogach nawet samych
I buntowały Marsa.


ACHILLES


Oddalenia
I samotności ważne mam powody.


ULISSES


Ale ważniejsze, lecz heroiczniejsze
Znajdziesz powody przeciw oddaleniu.
Rzecz to wiadoma, Achillu, że kochasz
Jedną z Priama córek[137].


ACHILLES


Rzecz wiadoma?


ULISSES


Czy cię to dziwi? Przenikliwy rozum
Zna każde ziarnko w Plutusa[138] skarbnicy,
Dno niezgłębionych przepaści nurtuje,
Ulata z myślą i prawie jak bóstwo
Odsłania myśli w niemej ich kolebce.
Są tajemnice (których się historia
Nie waży dotknąć) w głębiach rządów duszy,
Których działanie tak szybkie, tak boskie,
Że nie wypowie ich pióro ni język.
Achillu, wszystkie twe stosunki z Troją
Tak nam wiadome jak tobie samemu.
Może godniejszym byłoby Achilla
Nie Poliksenę, lecz Hektora podbić.
Serce Pyrrhusa[139] zakrwawi się młode,
Gdy wieść po naszych otrąbi wybrzeżach,
Gdy greckie dziewki, tańcząc, zaśpiewają:
„Hektora siostrę zwyciężył Achilles,
Lecz wielki Ajaks Hektora powalił”.
Bądź zdrów; mówiłem jak szczery przyjaciel.
Po tym się lodzie głupiec ślizga śmiało,
Który się tobie strzaskać należało.


Wychodzi.

PATROKLUS


To było zawsze rad mych wszystkich treścią.
Bezwstydna dziewka, w męża przedzierzgnięta,
Od zniewieściałych nie szpetniejsza mężów
W godzinie czynu. Na mnie spada wina;
Mówią, że mała ma do bitw pochopność,
A wielkie twoje do mnie przywiązanie
Było powodem twojej bezczynności.
Ocknij się, drogi, a wietrzny[140] Kupido
Miłości łańcuch z twej szyi odwiąże,
Jak kropla rosy z grzywy lwa strząśnięta
W nic się rozpłynie.


ACHILLES


Więc Ajaks z Hektorem
Mierzyć się będzie?


PATROKLUS


I może w tej walce
Chwałą się okryć.


ACHILLES


Widzę zagrożone
Me dobre imię: sława ma blednieje.


PATROKLUS


Bądź baczny; trudno ta się leczy rana,
Którą zadajem własną sobie ręką.
Kto konieczności nie pełni rozkazów,
Niebezpieczeństwo sam sobie kupuje;
Niebezpieczeństwo, jak subtelna febra,
Chwyta nas, chociaż na słońcu się grzejem.


ACHILLES


Idź, mój Patroklu, przywołaj Tersyta,
Wyprawię błazna z prośbą do Ajaksa,
Aby po bitwie sprosił do mnie Trojan.
Kobiecą bowiem uczułem zachciankę
Ujrzeć Hektora w odzieży pokoju,
Mówić z nim, jego oblicza widokiem
Wzrok mój nasycać. Lecz otóż Tersytes.


Wchodzi Tersytes.

TERSYTES


Cud!


ACHILLES


Jaki?


TERSYTES


Ajaks biega tam i sam[141] po polu, szukając samego siebie.


ACHILLES


Jak to?


TERSYTES


Jutro ma się mierzyć sam na sam z Hektorem, a w proroczej dumie heroicznych cięgów plecie trzy po trzy, nic nie mówiąc.


ACHILLES


Jak to być może?


TERSYTES


Stąpa jak paw nadęty, krok jeden i pauza; zamyśla się jak gospodyni, która za całą arytmetykę ma tylko głowę, żeby uregulować swój rachunek; gryzie sobie wargi z ogromnie mądrym spojrzeniem, jakby mówił: „Siedzi w tej głowie dowcip, byle chciał wyleźć”; i wielka w tym prawda, tylko że ten dowcip tak zimno tam spowity jak iskra w krzemieniu: żeby ją wywołać, trzeba wprzód dobrze krzesać. Zgubiony to człowiek na wieczne czasy, bo jeśli mu Hektor nie skręci karku w pojedynku, to on go sam sobie skręci w próżności. Nie poznał mnie; gdy mu: „Dzień dobry, Ajaksie”, powiedziałem, on mi odrzekł: „Dziękuję, Agamemnonie”. Co myślisz o człowieku, który mnie bierze za wodza? Zmienił się w rybę lądową, bezjęzyczną potworę. Bodaj przepadło dobre u ludzi imię! Można je nosić na lice i na nice[142] jak skórzany kaftan.


ACHILLES


Musisz być moim do niego posłem, Tersycie.


TERSYTES


Kto? Ja? Nie odpowie nikomu. Nie jego rzemiosłem odpowiadać. Mówić to dobre dla żebraków, u niego język w pięści. Odegram wam jego rolę: niech mnie pyta Patroklus, przedstawię wam Ajaksa.


ACHILLES


Przemów do niego, Patroklu. Powiedz mu, że błagam pokornie walecznego Ajaksa, aby zaprosił do mojego namiotu najdzielniejszego Hektora, bez zbroi, aby wyrobił dla niego list żelazny u wielkomyślnego, najjaśniejszego, sześć lub siedem razy dostojnego naczelnika greckiej armii, Agamemnona, i tak dalej. Zaczynaj.


PATROKLUS


Błogosław, Jowiszu, wielkiemu Ajaksowi!


TERSYTES


Hm!


PATROKLUS


Przychodzę w imieniu zacnego Achillesa.


TERSYTES


Hę?


PATROKLUS


Który błaga cię pokornie, abyś raczył zaprosić Hektora do jego namiotu.


TERSYTES


Hm!


PATROKLUS


Abyś wyrobił dla niego list żelazny u Agamemnona.


TERSYTES


Agamemnona!


PATROKLUS


Tak jest, panie.


TERSYTES


Ha!


PATROKLUS


Co na to odpowiadasz?


TERSYTES


Bóg z tobą, z całego serca.


PATROKLUS


Co odpowiadasz, panie?


TERSYTES


Jeśli będzie jutro pogoda, o jedenastej godzinie rzecz się tak lub owak rozstrzygnie: bądź co bądź, drogo zapłaci, nim mnie złapie.


PATROKLUS


Ale co odpowiadasz, panie?


TERSYTES


Bądź zdrów, z całego serca.


ACHILLES


Czy tylko naprawdę tak nastrojony?


TERSYTES


Nie tak nastrojony, ale tak rozstrojony. Jaką wyda muzykę, gdy mu Hektor rozpłata czaszkę, nie wiem; ale jestem pewny, że nie wyda żadnej, chyba że skrzypek Apollo z jego żył porobi struny.


ACHILLES


Pójdziesz do niego natychmiast z listem.


TERSYTES


To daj mi drugi do jego konia, bo to z dwóch rozumniejsze stworzenie.


ACHILLES


Umysł mój mętny jak zmącona woda
I sam nie mogę dna jego zobaczyć.


Wychodzi Achilles z Patroklusem.

TERSYTES


Bodaj źródło twoich myśli ustało się i znowu było czyste, bym mógł w nim osła napoić! Wolałbym być kleszczem barana niż takim walecznym nieukiem.


Wychodzi.

### AKT CZWARTY

#### SCENA PIERWSZA

Troja. Ulica.

Z jednej strony wchodzi Eneasz i sługa z pochodnią, z drugiej Parys, Deifobus, Antenor, Diomedes i inni z pochodniami.

PARYS


Hola! Kto idzie?


DEIFOBUS


Eneasz.


ENEASZ


Co widzę?
I Parys? Książę, gdybym miał powody
Ważne jak twoje do długiego spania,
Chyba niebieskie mogłoby poselstwo
Od towarzyszki łoża mnie oderwać.


DIOMEDES


I ja tak myślę. Witaj, Eneaszu!


PARYS


Ściśnij dłoń jego, bo Grek to waleczny;
Sam to przyznałeś, gdyś nam opowiadał,
Jak Diomedes dzień w dzień, tydzień cały
Gonił za tobą.


ENEASZ


Zdrowie ci, rycerzu,
Póki nam służy słodki czas rozejmu.
Ale w dniu bitwy tak czarne wyzwanie,
Jak może serce w swych głębiach wymyślić,
A dzielność spełnić.


DIOMEDES


Przyjmuje Diomed
Jedno i drugie. Póki krew spokojna
W żyłach mych płynie, zdrowie, Eneaszu!
Lecz gdy bój zawrze, a pora posłuży,
Na twoje życie strzelcem mnie zobaczysz,
Z całą chytrością i zapałem strzelca.


ENEASZ


Będziesz polował lwa, który się cofa
Twarzą do łowcy. Z całą uprzejmością
Witaj nam w Troi! Na Anchiza[143] życie,
Witaj! Przysięgam na rękę Wenery[144],
Nikt szczerzej kochać nie może ode mnie
Męża, którego z duszy pragnie zabić.


DIOMEDES


Jest w nas sympatia. Niech żyje Eneasz
Lat tysiąc, jeśli dla mego oręża
Śmierć jego nie jest chwałą przeznaczoną.
Lecz dla mej sławy niechaj jutro zginie,
Niech ciało jego jedną będzie raną.


ENEASZ


Znamy się dobrze.


DIOMEDES


Prawda, a pragniemy
Poznać się gorzej.


PARYS


Jest to powitanie
Najzawistniejszej pełne serdeczności,
Nienawidząca najpiękniejsza miłość,
O jakiej dotąd dało się nam słyszeć.
Co cię tak wcześnie z domu wywołało?


ENEASZ


Królewski rozkaz; lecz nie wiem powodu.


PARYS


Dowiesz się teraz: królewską jest wolą,
Byś Greka tego do domu Kalchasa
Powiódł i piękną Kresydę mu wydał
Za Antenora. Bądź nam towarzyszem
Lub, jeśli pragniesz, wyprzedź nas na chwilę.
Przypuszczam bowiem, jestem raczej pewny,
Brat mój Troilus na tę noc tam gościem.
Zbudź go i donieś o naszym przybyciu,
O jego celu; tylko mi się zdaje,
Że nas nie bardzo powita serdecznie.


ENEASZ


Chętniej do Greków poniesioną Troję
Niż wyniesioną z Troi swą Kresydę
Ujrzałby Troil.


PARYS


Lecz nie ma ratunku;
Taka przeznaczeń jego dola gorzka.
Śpieszym za tobą.


ENEASZ


Więc żegnam was wszystkich.


Wychodzi.

PARYS


Teraz szlachetny powiedz, Diomedzie,
Z całą szczerością dobrego kolegi:
Kto, zdaniem twoim, godniejszy Heleny:
Ja czy Menelaj?


DIOMEDES


Równie godni obaj:
On, że jej szuka z taką wytrwałością
(Na jej honoru plamę obojętny)
Przez tyle trudów i cierpień piekielnych;
Ty, że jej bronisz (nie czując goryczy,
Jaką zaprawna Heleny niesława)
Tak wielkim kosztem skarbów i przyjaciół.
On, jak skomlący i płaczliwy rogal,
Wywietrzałego wina chce pić męty;
Ty, jak rozpustnik, z wszetecznego[145] łona
Pragniesz szczęśliwy sukcesorów dostać.
Ważycie równo: kto ją z was posiędzie[146],
O ladaszczycę tylko cięższy będzie.


PARYS


Dla współziemianki jesteś za surowy.


DIOMEDES


Ona surowsza dla swojej jest ziemi.
Słuchaj, za każdą fałszywej krwi kroplę,
Która po żyłach cieknie jej wszetecznych,
Grek jeden zginął, a za każdy skrupuł
Jej nieczystego, splamionego ścierwa
Jeden Trojańczyk swym zapłacił życiem.
Ode dnia, w którym otworzyła usta,
Do dzisiaj z ust tych mniej słów uleciało,
Niż dla niej Greków i Trojan skonało.


PARYS


Przekupnia, widzę, naśladujesz przykład,
Bo ganisz towar, który pragniesz nabyć.
Ja na przymioty jej zostanę niemy:
Nie chwalim, czego sprzedać nie myślemy.
To droga nasza.


Wychodzą.

#### SCENA DRUGA

Troja. Dworzec[147] przed domem Pandara.

Wchodzą Troilus i Kresyda.

TROILUS


Nie wychodź, droga, bo zimny poranek.


KRESYDA


A więc zawołam stryja mego, panie,
On ci otworzy…


TROILUS


Zostaw go w pokoju.
Idź, niech sen twoje piękne zamknie oczy,
Tak ukołysze łagodnie twe zmysły
Jak dziecko żadnej troski nie znające.


KRESYDA


A więc dzień dobry.


TROILUS


Proszę, wróć do łóżka.


KRESYDA


Czy cię już nudzę?


TROILUS


Gdyby dzień kłopotny,
Śpiewem skowronka do życia zbudzony,
Wron nie wywołał rozpustnych na pola,
Gdyby nas dłużej noc słoniła[148] senna,
Nigdy komnaty twej bym nie opuścił.


KRESYDA


Noc była krótka.


TROILUS


Szpetna czarownica!
Jak piekło wiernie służy trucicielom,
A od kochanków ucieka uścisku
Skrzydłem lotniejszym od człowieka myśli!
Lecz się zaziębisz; kląć mnie potem będziesz.


KRESYDA


Czekaj. Mężczyźni nigdy czekać nie chcą.
Ach, gdybym dłuższy stawiła ci opór,
Zostałbyś jeszcze. Cicho, ktoś się zbliża.


PANDARUS

za sceną


Cóż to? Czy wszystkie drzwi stoją otworem?


TROILUS


To stryj twój.


Wchodzi Pandarus.

KRESYDA


Bodaj dżumy padł ofiarą!
Zacznie szyderstwa; biedne moje życie!


PANDARUS


Ha, ha? Co tam nowego? Co tam za wiadomości od dziewictwa? To ty, moja dziewico? Gdzie moja synowica Kresyda?


KRESYDA


Bodajeś[149] przepadł, stryju mój, szyderco!
Naprzód podmawiasz, urągasz się potem.


PANDARUS


Podmawiam? A do czego? Niech powie do czego. Do czego cię podmawiałem?


KRESYDA


Skończ tylko, proszę, bo, sam nieuczciwy,
Nie możesz ścierpieć uczciwości innych.


PANDARUS


Ha! Ha! Nieboraczko! Biedne głupiątko! Nie spałaś tej nocy? Czy ten niedobrego oka ci zmrużyć nie pozwolił? Bierz go licho!


Słychać stukanie.

KRESYDA


Czy nie mówiłam? Bodaj tak stukano
Po jego czaszce! Kto tam, zobacz, stryju.
Wejdź ze mną, panie, do mojej komnaty.
Śmiejesz się, jakbym złą myśl jaką miała.


TROILUS


Ha! Ha!


KRESYDA


Mylisz się; ani marzę o tym.

Stukanie.

Coraz gwałtowniej. Za pół Troi nie chcę,
Aby cię ludzkie ujrzały tu oczy.


Wychodzą Troilus i Kresyda.

PANDARUS

idąc ku drzwiom


Kto tam? Czego żądasz? Czy drzwi chcesz wysadzić? Co się to znaczy? Czego żądasz?


Wchodzi Eneasz.

ENEASZ


Dzień dobry.


PANDARUS


Kto to? Eneasz, na honor.
Jaka cię sprawa tak rano sprowadza?


ENEASZ


Czy jest tu Troil?


PANDARUS


A cóż by tu robił?


ENEASZ


Wiem, że jest tutaj; darmo się zapierasz.
Ważną dla niego przynoszę wiadomość.


PANDARUS


Mówisz, że tu jest? To, przysięgam, więcej wiesz ode mnie. Prawda, że późno wróciłem do domu; ale cóż by tu robił?


ENEASZ


Co?! Przypuśćmy, że nic. Skrzywdzisz go, ani wiedząc o tym. Tylko, chcąc mu służyć, szkodzisz mu i zdradzasz go przez zbytek wierności. Nie wiedz sobie nic o nim, ale idź i przyprowadź go do mnie.


Gdy Pandarus zamierza wyjść, wchodzi Troilus.

TROILUS


Więc czego żądasz?


ENEASZ


Witać czasu nie mam,
Tak jest naglące moje tu poselstwo.
Za chwilę przyjdą Parys, Deifobus,
Grek Diomedes, a z nimi Antenor
Dziś nam wrócony, a w zamian za niego
Musim natychmiast, nim pierwsze ofiary
W świątyniach złożym, Diomedesowi
Kresydę wydać.


TROILUS


Takie są układy?


ENEASZ


Już potwierdzone przez króla i Radę.
Zwłoki nie cierpi żadnej wykonanie.


TROILUS


Jakże mi szczęście moje się urąga!
Idę ich przyjąć. A wiesz, Eneaszu,
Żeśmy przypadkiem spotkali się tutaj,
Żeś mnie nie znalazł w tym domu.


ENEASZ


O, zgoda,
Bo tajemnice natury ode mnie
Nie bardziej skryte.


Wychodzą Troilus i Eneasz.

PANDARUS


Czy to być może? Ledwo zyskana, a już stracona? Bodaj diabeł porwał Antenora! Młody książę gotów zwariować. Zaraza na Antenora! Ach! Czemu też nie złamali sobie karków!


Wchodzi Kresyda.

KRESYDA


Kto tu był, stryju, jakie wiadomości?


PANDARUS


Ach! Ach!


KRESYDA


O, powiedz, czemu wzdychasz tak głęboko?
Gdzie pan mój? Powiedz, drogi, drogi stryju.
Co się to znaczy?


PANDARUS


Chciałbym tak być głęboko pod ziemią, jak jestem wysoko na ziemi.


KRESYDA


O Boże! Boże! I cóż się tu stało?


PANDARUS


Proszę cię, wróć do twojej komnaty. Bodajeś się była nigdy nie rodziła! Wiedziałem, że będziesz przyczyną jego śmierci. O biedny książę! Zaraza na Antenora!


KRESYDA


Dobry mój stryju, błagam cię, na kolanach błagam cię, powiedz, co tu zaszło?


PANDARUS


Musisz nas opuścić, dziewko, musisz nas opuścić; wymieniono cię za Antenora. Musisz pójść do twojego ojca, a porzucić Troila. To go zabije, to go otruje, nie zniesie tego.


KRESYDA


O wielki Boże! Nie opuszczę Troi.


PANDARUS


Musisz.


KRESYDA


Nie, stryju, nie chcę. Zapomniałam ojca;
Nie czuję żadnych pokrewieństwa natchnień,
Nie mam rodziców, miłości, krwi, duszy
Tak sercu bliskich jak mój słodki Troil.
Potężne bogi, z imienia Kresydy
Zróbcie koronę i fałszu, i zdrady,
Jeśli mojego Troila opuszczę!
Niech czas i przemoc, i śmierć nawet sama
Zabiorą ciało moje na ofiarę;
Miłości bowiem mojej podwaliny
Tak są potężne, jak środek jest ziemi,
Przyciągający wszystko, co stworzone.
Do mej komnaty płakać teraz idę…


PANDARUS


Idź, idź!


KRESYDA


Rwać jasne włosy, piękne lica drapać,
Głos westchnieniami mój czysty ochrypiać.
Z ostatnim krzykiem: „Drogi mój Troilu!”
Niechaj w mych piersiach serce moje pęknie!
Nie, nigdy, nigdy Troi nie opuszczę!


Wychodzą.

#### SCENA TRZECIA

Troja. Przed domem Pandara.

Wchodzą Parys, Troilus, Eneasz, Deifobus, Antenor i Diomedes.

PARYS


Już późne rano, zbliża się godzina,
W której dzielnemu wydać ją Grekowi
Trzeba nam będzie. Bracie mój, Troilu,
Idź ją uprzedzić, odjazd jej przyśpieszyć.


TROILUS


Wejdźcie do domu. Oddam ją Grekowi,
A w chwili, w której dotknie jej swą dłonią,
Pomyśl, że widzisz zbudowany ołtarz,
Na którym kapłan, a twój brat, Troilus
Składa w ofierze własne swoje serce.


PARYS


Wiem, co jest miłość. Ach, gdybym ci, bracie,
Jak się litować mogę, tak mógł pomóc!
Raczcie, panowie, wejść ze mną do domu.


Wychodzą.

#### SCENA CZWARTA

Troja. Pokój w domu Pandara.

Wchodzą Pandarus i Kresyda.

PANDARUS


Miarkuj się, miarkuj!


KRESYDA


O umiarkowaniu
Na co mi mówisz? Boleść w moim sercu,
Jak jej przyczyna, wielka jest i pełna.
Jakżebym mogła siłę jej miarkować?
O, gdybym mogła zatłumić uczucie
Lub je osłabić albo je ostudzić,
Mogłabym także boleść mą łagodzić.
Ale jak granic w mej nie ma miłości,
Tak i po stracie nie ma ich w żałości.


Wchodzi Troilus.

PANDARUS


Patrz, patrz, patrz, to on przychodzi. Biedne kurczątko!


KRESYDA


O Troilu, Troilu!


PANDARUS


Cóż to za widowisko! Niechże i ja was uściskam. Serce, jak to pięknie mówi piosneczka:

Serce, wzdychasz jawnie, skrycie,
Czemu nie pękniesz z westchnieniem?

A na to odpowiedź:

Bo ran serca nie zgoicie
Ni gadaniem, ni milczeniem.

Nie było prawdziwszych nad te rymów. Nie rzucajmy niczego na świecie, bo możemy dożyć dnia, w którym te wiersze mogą się nam przydać. Widzimy to teraz, widzimy. Jakże wam teraz na sercu, baranki?


TROILUS


Kresydo, tak cię czystym kocham sercem,
Że bogi, jakby na mą gniewne miłość,
Stokroć gorętszą od pobożnych myśli,
Przez usta zimne słanych do ich bóstwa,
Z moich cię objęć wyrywają mściwie.


KRESYDA


Jak to? Czy bóstwo może być zazdrosne?


PANDARUS


Że może, mamy tego teraz dowód.


KRESYDA


Prawdaż, że Troję muszę dziś opuścić?


TROILUS


Okrutna prawda!


KRESYDA


I mego Troila?


TROILUS


Musisz opuścić Troję i Troila.


KRESYDA


Byćże[150] to może?


TROILUS


Opuścić natychmiast.
Los nam zawistny pożegnać się broni,
Jednej ubogiej odmawia nam chwili,
Usta odrywa od ust bez litości,
Na jeden uścisk nawet nie pozwala,
Morduje śluby wprzód, nim je do życia
Westchnienie z głębin serca wyprowadzi.
My, cośmy siebie tylu westchnień kosztem
Kupili wzajem, musim się dziś sprzedać
Za jęk ubogi, ledwo dosłyszany;
Bo z rozbójnika pośpiechem czas srogi
Bogatą kradzież, sam nie wie, jak grabi,
I pożegnania, bez liczby jak gwiazdy,
Każde osobnym znaczone całunkiem,
Wszystkie na jedno zimne: „Bądź zdrów!” składa
Ledwo na jeden przyzwala całunek
Głodny, łez naszych zaprawny goryczą.


ENEASZ

za sceną


Książę, czy dama gotowa do drogi?


TROILUS


Czy słyszysz? Mówią, że Geniusz[151] „przyjdź” woła
Na tych, co nagłą zginąć mają śmiercią.

do Pandara

Idź do nich, powiedz, że przyjdzie za chwilę.


PANDARUS


Gdzie są łzy moje? Deszczu mi trzeba, żeby ten wicher uciszyć, inaczej wyrwie mi serce z korzeniem.


Wychodzi.

KRESYDA


Jak to, iść muszę do greckich namiotów?


TROILUS


Nie ma lekarstwa.


KRESYDA


Płacząca Kresyda
Między tłum Greków szczęśliwych, wesołych?
Ujrzym się znowu?


TROILUS


Słuchaj mnie, kochanko,
Bądź tylko wierna…


KRESYDA


Ja wierna? Przez Boga!
Co za myśl grzeszna…


TROILUS


Daj pokój wyrzutom,
Bo to ostatnia chwila pożegnania.
Jeśli mówiłem: „Bądź mi tylko wierna”,
To nie przez trwogę o duszy twej stałość,
Bom gotów śmierci rzucić rękawicę,
Że plamki nie ma na twym czystym sercu;
Jeśli mówiłem: „Bądź mi tylko wierna”,
To żeby dodać: a znów się zobaczym.


KRESYDA


Na jak okrutne przyjdzie się narażać
Niebezpieczeństwa! Ale będę wierna.


TROILUS


A ja pokocham się w niebezpieczeństwach.
Weź ten rękawek.


KRESYDA


Ty tę rękawiczkę.
Kiedyż cię ujrzę?


TROILUS


Straż grecką przekupię,
Co noc do ciebie przyjdę w odwiedziny.
Bądź tylko wierna!


KRESYDA


I znowu: „Bądź wierna”!


TROILUS


Słuchaj mnie, droga, dlaczego tak mówię.
Młódź grecka wielkich pełna jest przymiotów:
Urok przez łaskę natury jej dany
Urósł w potęgę sztuką i ćwiczeniem,
Wpływu nowości, przymiotów, urody,
Zazdrosnych przeczuć bolesnym natchnieniem —
Które cnotliwym nazwij, proszę, grzechem —
Lękam się, droga.


KRESYDA


Ach, ty mnie nie kochasz.


TROILUS


To niechaj umrę wzgardzony od ludzi!
Nie twoją wierność mam ja w podejrzeniu,
Lecz me zasługi. Ja śpiewać nie umiem
Ni w tańcu krążyć ani słów cukrować,
Ni gier subtelnym zaostrzać dowcipem;
U Greków wszystkie znajdziesz te przymioty;
Wierzaj mi tylko, że w każdym z tych wdzięków
Ukryty diabeł na zasadzce siedzi
I kusi cnotę. O, nie daj się skusić!


KRESYDA


Alboż przypuszczasz, że mam chęć po temu?


TROILUS


Nie, ale często i to stać się może,
Czego nie chcemy; i często jesteśmy
Sami dla siebie diabłem kusicielem,
Kiedy zbyt ufni w sił naszych potęgę,
Na słabość naszą liczymy za wiele.


ENEASZ

za sceną


Książę, czas nagli.


TROILUS


Raz jeszcze pocałuj
I bądź mi zdrowa!


PARYS

za sceną


Bracie mój, Troilu!


TROILUS


Wejdź, dobry bracie, wejdź, przyprowadź z sobą
I Eneasza, i greckiego posła.


KRESYDA


Będziesz mi wierny?


TROILUS


Ja? To mym jest grzechem.
Gdy inny goni za chwałą fortelem,
Ja wiernym sercem za prostotą gonię;
Kiedy miedzianą inny swą koronę
Chytrością złoci, ja w ducha prostocie
I w prawdzie serca moją, jak jest, noszę.
Nie bój się o mnie: wiara i prostota
To cała mojej natury istota.

Wchodzą Eneasz, Parys, Antenor, Deifobus i Diomedes.

Oto dziewica, którą, Diomedzie,
Za Antenora w zamian ci dajemy;
Przy miasta bramach oddam ci ją w ręce,
A czym jest, wszystko w drodze ci opowiem.
Bądź dla niej dobry, a na moją duszę,
Jeśli przez zmienne wojny przeznaczenia
Na miecza mego będziesz kiedy łasce,
Nazwij Kresydę, a życie twe będzie
Bezpieczne, jak jest Priam w Ilionie.


DIOMEDES


Piękna Kresydo, oszczędź podziękowań,
Na które książę ten zdaje się czekać.
Oczu twych ogień i lic twoich niebo
Dosyć wymownie twojej bronią sprawy.
Diomedesa odtąd jesteś panią,
A twoja wola rozkazem mi będzie.


TROILUS


Prawa grzeczności gwałcisz ze mną, Greku,
Jej pochwałami mych próśb niszcząc skutek;
Lecz nad pochwały twe tak ona wyższa,
Jak ty niegodny jej się mienić sługą.
Bądź dla niej dobry, to moja jest wola,
Jeśli nie będziesz, klnę się na Plutona[152],
Choćby Achilles swą cię słonił tarczą,
Z mej ręki zginiesz.


DIOMEDES


Uspokój się, książę;
Lecz korzystając z posła przywilejów,
Powiem, co myślę: za murami miasta,
Tylko mej woli natchnień będę słuchał.
Wiedz, że mi dotąd nikt nie rozkazywał.
Będę ją cenił wedle jej wartości;
Ilekroć powiesz: „Tak chcę, niech tak będzie”,
Krzyknę: „Nie!”, mając honor mój na względzie.


TROILUS


Idźmy! Lecz wierzaj, za podobną mowę
Przed wrogiem schować musisz nieraz głowę.

do Kresydy

Daj mi twą rękę; nim dobiegniem bramy,
Jeszcze ostatni raz się pożegnamy.


Wychodzą Troilus, Kresyda i Diomedes. Słychać odgłos trąbki.

PARYS


Trąbka Hektora.


ENEASZ


Jak nam przeszedł ranek!
O brak czujności słusznie mnie posądzi,
Gdy mu przysiągłem pierwszy w polu stanąć.


PARYS


Nie jest w tym nasza, lecz Troila wina.


DEIFOBUS


Więc śpieszmy za nim.


ENEASZ


Lotem oblubieńca
Na plac spotkania gońmy za Hektorem.
Byt swój i chwałę Troja dziś powierza
Sercu i dłoni jednego rycerza.


Wychodzą.

#### SCENA PIĄTA

Obóz grecki. Szranki.

Wchodzą Ajaks uzbrojony, Agamemnon, Achilles, Menelaus, Ulisses, Nestor i inni.

AGAMEMNON


Przed umówioną stanąłeś godziną,
Zbrojny, gotowy. Teraz niech twa trąbka
Głośne wyzwanie pośle Trojańczykom,
Niech przestraszone uderzy powietrze
Hektora ucho, niechaj go wywoła.


AJAKS


Weź tę sakiewkę, a dmij, aż ci pękną
I płuca twoje, i trąbka spiżowa,
Dmij, chamie, póki pyzy[153] twe nie przejdą
Pucołowatej gęby Akwilonu[154].
Wydmij twe piersi, niech krew z ócz ci tryska,
Bo na Hektora trąbisz.


Trębacz trąbi.

ULISSES


Wszystko głucho.


ACHILLES


Zbyt jeszcze rano.


AGAMEMNON


Czy to nie Diomed
Z Kalchasa córką?


ULISSES


Tak jest, to on, królu,
Znam go po chodzie, na palcach on stąpa,
Bo go od ziemi duch jego odrywa.


Wchodzą Diomedes i Kresyda.

AGAMEMNON


Czy to Kresyda?


DIOMEDES


Tak jest.


AGAMEMNON


Piękna pani,
W greckim obozie tysiąc witaj razy!


NESTOR


Nasz wódz cię, pani, wita pocałunkiem.


ULISSES


To jest jednego tylko pozdrowienie,
Kolejno będzie lepiej gościa witać.


NESTOR


Piękna to rada: ode mnie początek —
To Nestor daje.


ACHILLES


Z twych ust, piękna pani,
Zimę tę zgarnę. Achilles cię wita.


MENELAUS


Całować niegdyś dobry miałem powód.


PATROKLUS


Lecz to nie powód, byś teraz całował;
Zuchwały Parys tak niegdyś wystrzelił
I od powodów tak cię twych rozdzielił.


ULISSES


Smiertelna żałość! Losie, losie srogi!
My głowy tracim, by mu złocić rogi.


PATROKLUS


Pierwszy całunek był Menelausa,
Drugi mój własny. Patroklus cię wita.


MENELAUS


Bardzo dowcipnie; konceptu winszuję.


PATROKLUS


Śladem Parysa w zastępstwie całuję.


MENELAUS


Muszę mieć jednak me pocałowanie.


KRESYDA


Całując, bierzesz czyli[155] dajesz, panie?


MENELAUS


Biorę i daję.


KRESYDA


Wzięty pocałunek
Od oddanego większy ma szacunek;
Nie mam zwyczaju ze stratą handlować,
Więc przebacz, ale nie myślę całować.


MENELAUS


Dam trzy za jeden.


KRESYDA


Myśli mej nie zmienię;
Nie znasz się, widzę, na towaru cenie.


MENELAUS


Nie znam? Któż lepiej znać się może na nim?


KRESYDA


Kto, pytasz? — Parys. Bo każdego zdaniem,
Lepiej on kupił, niżeliś ty sprzedał.


MENELAUS


Lepszego szczutka[156] nikt mi w głowę nie dał.


KRESYDA


Nie miałam chęci.


ULISSES


Toć by oszalała,
Gdyby paznokciem bić się z rogiem chciała.
Czy mogę, pani, o całunek prosić?


KRESYDA


Możesz.


ULISSES


Więc proszę.


KRESYDA


Więc proś, ale długo.


ULISSES


Dasz go, gdy będzie Helena dziewicą
I Menelaja znów oblubienicą.


KRESYDA


Dług mój na termin zapłacić przyrzekam.


ULISSES


Więc nigdy; wtedy całunku doczekam.


DIOMEDES


Czas już, do twego ojca idźmy, pani.


Wychodzą Diomedes i Kresyda.

NESTOR


Dowcipna dziewka.


ULISSES


A bodaj przepadła!
Jest język w oczach, licach jej i ustach,
Jej nogach nawet, a duch jej namiętny
Z każdego ruchu jej ciała wygląda.
O, te świegotki, co gładkim językiem
Każdemu dają pierwsze pozdrowienie,
Pierwsze swych myśli otwierają księgę
Rozpustnym oczom wszystkich czytelników!
Łup to skalany pierwszej sposobności,
Córki rozpusty.


Słychać za sceną trąbkę.

WSZYSCY


To trąbka trojańska.


AGAMEMNON


Widzicie? Zastęp ich zbliża się ku nam.


Wchodzą Hektor w zbroi, Eneasz, Troilus i inni Trojanie, orszak.

ENEASZ


Witam was, wszyscy Greków dostojnicy,
Jaka nagroda na zwycięzcę czeka?
Czy w dwóch obozach ma być ogłoszony?
Czy ma być walka, póki stanie[157] życia,
Czy też rycerze mają się rozdzielić
Na pierwsze słowo kierownika szranków?
Hektor was pyta.


AGAMEMNON


Czego Hektor pragnie?


ENEASZ


Hektor na wszystkie zgadza się warunki.


ACHILLES


Odpowiedź godna Hektora, jednakże
Trochę za dumna, upokarzająca
Dla drugiej strony rycerza.


ENEASZ


Mój panie,
Jakie twe imię, jeśliś nie Achilles?


ACHILLES


Nie jestem niczym, jeślim nie Achilles.


ENEASZ


A więc Achilles. Lecz ktokolwiek jesteś,
Wiedz, że odwaga Hektora i duma
Są granicami dwóch ostateczności:
Co nieskończenie wielkie i co małe.
Jego odwaga, jak świat, nie ma granic,
A jego duma, jak nic, niedojrzana.
Rozważ, a co ci dumą się wydaje,
Jest uprzejmością. Ajaks z krwi Hektora
Na pół zlepiony; przez krwi własnej miłość
W domu została Hektora połowa.
Pół tylko ręki i pół serca czeka
Na pół Trojana a połowę Greka.


ACHILLES


Rozumiem: niby dwóch dziewic spotkanie.


Wchodzi Diomedes.

AGAMEMNON


Przychodzisz w porę, dzielny Diomedzie,
Idź i bądź świadkiem naszego Ajaksa.
Warunki, jakie przyjmiesz z Eneaszem,
I my przyjmujem: czy to na śmierć walka,
Czy do krwi pierwszej. Z jednej krwi zrodzeni
Przed pierwszym ciosem pół są rozbrojeni.


Ajaks i Hektor wstępują w szranki.

ULISSES


Już sobie w oczy spojrzeli rycerze.


AGAMEMNON


Co za Trojańczyk z tą posępną twarzą?


ULISSES


To syn najmłodszy Priama, to żołnierz
Nieporównany, chociaż niedojrzały;
Wymowny czynem, bezczynny językiem;
Trudny w zaczepce, lecz raz zaczepiony,
Trudno ukojny; dłoń jego i serce
Z równą szczodrotą dla wszystkich otwarte;
Co ma, to daje, co myśli, objawia,
Lecz podarunkiem sąd zdrowy kieruje,
A od ust myśli odpędza niegodne;
Mężny jak Hektor, lecz niebezpieczniejszy,
Bo Hektor w gniewie słuchać jeszcze
Może natchnień litości, gdy on zapalony,
Od zazdrosnego mściwszy jest kochanka.
Zwą go Troilem, na nim to spoczywa
Druga nadzieja po dzielnym Hektorze.
To Eneasza sąd, który młodziana
Na wskroś przeniknął; taki jego obraz
Wśród poufałej skreślił mi rozmowy.


Alarm. Hektor i Ajaks walczą.

AGAMEMNON


Walczą.


NESTOR


Ajaksie, pokaż twoją dzielność!


TROILUS


Ty śpisz, Hektorze, zbudź się!


AGAMEMNON


Jego ciosy
Dobrze zadane. Tak, o tak, Ajaksie!


DIOMEDES


Przestańcie!


Cichną trąby.

ENEASZ


Tak jest, dość tego, książęta.


AJAKS


Jeszcze gorąca nie czuję, więc walczmy.


DIOMEDES


Jak Hektor zechce.


HEKTOR


Więc przestańmy na tym.
Mojego ojca siostry synem jesteś[158];
Gdy krew Priama w twoich żyłach cieknie.
Krew nam zabrania śmiertelnego boju.
Gdyby się w tobie dwie narodowości
Tak pomieszały, żebyś mógł powiedzieć:
„Ręka ta grecka, a ta jest trojańska,
Nogi tej żyły wszystkie są helleńskie,
A tej frygijskie; wszystka krew mej matki
Prawe me lice rumieni, a lewe
Krwią ojca bije” — wtedy, na Jowisza,
Nimbyś stąd odszedł, każdy grecki członek
Miecza by mego piętno uniósł krwawe
Jako pamiątkę naszej nienawiści.
Dzisiaj mi bogów sprawiedliwych prawo
Zabrania przelać jednej krwi kropelki,
Którą od świętej wziąłeś twojej matki.
Więc pozwól, niech cię uściskam, Ajaksie.
Ha, na Jowisza, ramiona twe silne!
Hektor się chętnie tak im objąć daje.
Cześć ci, mój bracie!


AJAKS


Dzięki ci, Hektorze!
Nazbyt szlachetny, zbyt jesteś łagodny.
Myślą mą było zabić cię, kuzynie,
A twoją śmiercią chwałę mą podwoić.


HEKTOR


Nie, Neoptolem[159] nawet niezrównany,
Chociaż z szczytu jego hełmu Sława
Donośnym głosem do walczących woła:
„To on!”, daremną myślą by się łudził,
Że Hektor nowej chwały da mu żniwo.


ENEASZ


Na objaw woli twej czekają wszyscy.


HEKTOR


Łatwa odpowiedź: uścisk skończy wszystko.
Bądź zdrów, Ajaksie!


AJAKS


Jeśli mogę prosić —
A rzadka tego zdarza się sposobność —
Prosiłbym, żeby mój brat raczył ze mną
Greckie namioty na chwilę odwiedzić.


DIOMEDES


To jest życzenie i Agamemnona;
Wielki Achilles także pragnie z duszy
Rozbrojonego zobaczyć Hektora.


HEKTOR


Idź, Eneaszu, przywołaj Troila,
A czekającym na mnie Trojańczykom
O tym uprzejmym donieś zaproszeniu,
Powiedz, niech wrócą. Daj rękę, kuzynie,
Do uczty waszej przy tobie zasiądę,
Waszym rycerzom przypatrzę się z bliska.


AJAKS


Zbliża się do nas wielki Agamemnon.


HEKTOR


Daj mi nazwiska waszych dostojników;
Lecz Achillesa oko me ciekawe
Bez słów rozpozna przez groźną postawę.


AGAMEMNON


Przyjmij, rycerzu, takie pozdrowienie,
Jakie dać zdolny człowiek, który pragnie
Takiego wroga pozbyć się na zawsze.
Lecz nie, to żadne nie jest pozdrowienie;
Więc powiem jaśniej: niech przeszłość i przyszłość
Znikną na chwilę w prochu zapomnienia.
Tu teraz tylko serdeczność i wiara,
Wolne od wszelkiej chytrości podstępów,
Z boską prawością, z głębi mego serca,
Wielki Hektorze, witaj nam! powtarza.


HEKTOR


Potężny królu, przyjmij moje dzięki!


AGAMEMNON

do Troila


I ciebie także witam, dzielny książę.


MENELAUS


Królewskim brata pozdrowieniom wtórzę:
Paro walecznych braci, witaj u nas!


HEKTOR


Za pozdrowienie komu mam dziękować?


ENEASZ


Menelajowi szlachetnemu.


HEKTOR


Królu,
Dzięki! Na Marsa rękawicę, dzięki!
Niech cię nie dziwi przysięga niezwykła.
Quondam[160] twa żona dziś jeszcze przysięga
Na rękawiczkę Wenery, a zawsze
Zdrowa i piękna; lecz mi nie kazała
Pamięci twojej polecić się, królu.


MENELAUS


Nie mów mi o niej; śmiertelny to przedmiot[161].


HEKTOR


O, przebacz, jeślim niechcący obraził.


NESTOR


Częstom cię widział, Trojańczyku dzielny,
Spełniającego przeznaczeń wyroki,
Po krwawej drodze Grekami zasłanej.
Widziałem, jakeś z ogniem Perseusza
Spinał twojego frygijskiego konia;
Jak, gardząc łupem bez niebezpieczeństwa,
Miecz na powietrzu trzymałeś wiszący,
Nie chcąc, by upadł na upadających;
A na ten widok mówiłem do swoich:
„Patrzcie, to Jowisz rozdający życie!”
Widziałem, jak się zatrzymałeś chwilę,
Aby odetchnąć, gdy cię Greków koło,
Niby szermierze igrzysk olimpijskich,
Zewsząd owiło: widziałem to nieraz,
Lecz zawsze stalą odziane oblicze
Dziś po raz pierwszy widzę. Twego dziada[162]
Znałem, a nawet raz z nim i walczyłem;
Dzielny był żołnierz, lecz klnę się na Marsa,
Wspólnego wszystkich mężów naczelnika,
Daleko, żeby mógł się z tobą równać.
Pozwól, niech stary uściska cię żołnierz,
Niech cię powita wśród greckich namiotów.


ENEASZ


To stary Nestor.


HEKTOR


Niechże cię uściskam,
Uczciwa, stara kroniko, dłoń w dłoni
Tak długo z czasem krążąca po ziemi.
Rad cię pozdrawiam, poważny Nestorze.


NESTOR


Chciałbym ci zrównać potęgą ramienia,
Jakem ci teraz równy uprzejmością.


HEKTOR


I ja bym pragnął.


NESTOR


Na tę białą brodę,
Jutro bym z tobą orężem się zmierzył.
Lecz mniejsza; witaj! I ja swój czas miałem.


ULISSES


Dziwna[163], że mury jeszcze stoją całe,
Gdy ich fundament i kolumna u nas.


HEKTOR


Znam dobrze twoje rysy, Ulissesie;
Ach, iluż Greków i Trojan upadło
Od czasu, kiedyś przybył z Diomedem
Jak grecki poseł w mury Ilionu!


ULISSES


Przepowiedziałem wtedy, co się stanie.
Pół tylko drogi uszło me proroctwo,
Bo i te mury, dziś jeszcze tak dumne,
Bo i te wieże, chmury trącające,
Swe muszą własne pocałować nogi.


HEKTOR


Nie chcę ci wierzyć. Jeszcze stoją całe,
A niech mi wolno będzie dodać skromnie,
Za każdy kamyk z murów tych wypadły
Krwi greckiej kropla musi wprzód zapłacić.
Czas wszystko wieńczy; stary wspólny sędzia,
Czas, w swojej porze wszystko to rozstrzygnie.


ULISSES


A więc zostawmy wszystko to czasowi,
A teraz, dzielny, szlachetny Hektorze,
Witaj! Po królu i mnie racz odwiedzić,
Na chwilę gościem mego bądź namiotu.


ACHILLES


Ja cię uprzedzić muszę, Ulissesie.
Hektorze, oczy me tobą napasłem,
Wszystkie twe członki uważną źrenicą
Bacznie zmierzyłem.


HEKTOR


Czy to jest Achilles?


ACHILLES


Jestem Achilles.


HEKTOR


Stań, proszę, na chwilę,
Niech ci się przyjrzę.


ACHILLES


Napatrz się do syta.


HEKTOR


Widziałem dosyć.


ACHILLES


Nazbyt się śpieszyłeś;
Ja po raz drugi, jakbym cię chciał kupić,
Członek po członku wezmę na uwagę.


HEKTOR


Chcesz mnie jak książkę zabawną przeczytać;
Jest we mnie więcej, niż możesz zrozumieć.
Czemuś łakomy wzrok we mnie utopił?


ACHILLES


Powiedzcie, nieba, w której ciała części
Zabić go mogę: tu, tam czy gdzie indziej?
Abym mógł nadać nazwę owej ranie,
Pokazać wyłom, przez który uleci
Duch jego wielki. Odpowiedzcie, nieba!


HEKTOR


Byłoby krzywdą bogom, dumny mężu,
Dać ci odpowiedź na takie pytanie.
Czy sądem twoim tak ci łatwo będzie
Wydrzeć mi życie, że z góry zapowiesz,
Gdzie mi śmiertelny zadasz cios?


ACHILLES


Tak myślę.


HEKTOR


Gdybyś wyrocznią był i prorokował,
Jeszcze bym słowu twemu nie dał wiary.
Bądź odtąd baczny! Ja cię nie zabiję
Tu ni tam, ale, na kuźnię Wulkana,
W której był kuty boga Marsa szyszak[164],
Ja cię zabiję wszędzie, tak jest, wszędzie!
Junackiej mowie przebaczcie, książęta,
Lecz jego pycha do ust mi przyniosła
Szalone słowa; mym usiłowaniem
Będzie czynami mowę moją sprawdzić
Albo niech nigdy…


AJAKS


Uspokój się, bracie.
Ty, Achillesie, odłóż twoje groźby,
Aż ci przypadek albo wolna wola
Dobrą nadarzy do czynu sposobność;
Codziennie dosyć będziesz miał Hektora,
Byleś chciał tylko, choć bardzo się lękam,
Żeby niełatwo greckiej było Radzie
Do tej z Hektorem skłonić cię rozprawy.


HEKTOR


Pokaż się, proszę, na bojowym polu.
Odkąd przestałeś w Greków walczyć wojnie,
Tylkośmy drobne widzieli utarczki.


ACHILLES


Chcesz tego? Dobrze. Jutro więc, Hektorze,
Jak śmierć okrutny spotkam cię z orężem.
Dziś przyjaciele.


HEKTOR


Zgoda! Daj mi rękę.


AGAMEMNON


Naprzód do mego zapraszam namiotu,
Gdzie już na wszystkich wodzów uczta czeka;
Później niech każdy wedle swej szczodroty
Przyjmie Hektora, ile czas pozwoli.
Uderzcie w trąby, niech słyszą Trojanie,
Jakie tu Hektor znalazł powitanie.


Wychodzą wszyscy prócz Troilusa i Ulissesa.

TROILUS


Powiedz mi, błagam, królu Ulissesie,
Kalchasa namiot w której leży stronie?


ULISSES


Menelausa dotyka namiotu;
Tam Diomedes ucztuje tej nocy,
Tam on na niebo nie patrzy ni w ziemię,
Bo swoich spojrzeń miłosnych potęgę
Na piękne lica Kresydy wymierzył.


TROILUS


Wolnoż mi prosić, ażebyś mnie raczył
Tam poprowadzić, gdy Agamemnona
Opuścim ucztę?


ULISSES


Jestem na rozkazy.
A teraz racz mi powiedzieć w odwecie,
W jakim Kresyda była poważaniu?
Czy zostawiła po sobie kochanka,
Który łzy leje w jej nieobecności?


TROILUS


Szyderstwa tylko, królu, ci są godni,
Co pokazują szramy swe chełpliwie.
Idźmy! Kochała i była kochaną,
Jak jest kochaną teraz i jak kocha.
Ale wiesz, że to odwieczne jest prawo,
Że miłość zębów fortuny jest strawą.


Wychodzą.

### AKT PIĄTY

#### SCENA PIERWSZA

Obóz grecki. Przed namiotem Achillesa.

Wchodzą Achilles i Patroklus.

ACHILLES


Krew jego greckim rozgrzeję dziś winem,
Którą mu jutro mym ostudzę mieczem.
Daj baczność, żeby uczta była świetna.


PATROKLUS


Otóż Tersytes.


Wchodzi Tersytes.

ACHILLES


Ty wrzodzie zazdrości,
Pełne zakalca natury pieczywo,
Co mi przynosisz?


TERSYTES


Co przynoszę? Ty obrazku tego, czym być się zdajesz, a bożyszcze głupochwalców, list ci przynoszę.


ACHILLES


Skąd, ułomku?


TERSYTES


Pełny półmisku błazeństwa, z Troi.


PATROKLUS


Kto został w namiocie?


TERSYTES


Chirurga futerał albo chorego rana.


PATROKLUS


Doskonale, mości Przeciwnicki, ale na co wszystkie te koncepty?


TERSYTES


Milcz, proszę cię, chłopcze, na nic ci się nie przyda twoja gadanina. Ludzie biorą cię za męskie pacholę Achillesa.


PATROKLUS


Męskie pacholę, hultaju? Jak to rozumiesz?


TERSYTES


Rozumiem jego męską ladaszczycę. Bodaj też wszystkie zgniłe choroby południa, kurcze żołądka, ruptury[165], katary, kamienie w nerce, letargi, zimne paraliże, śluzotoki oczu, gnicie wątroby, charkotanie płuc, ciekące wrzody, scjatyki[166], wapnienie dłoni, nieuleczone łamanie kości i wieczne dziedzictwo parchów, bodaj wszystkie te choroby były twoją zapłatą za wszystkie twoje wszeteczeństwa.


PATROKLUS


Przeklęte pudło zazdrości, co znaczą twoje przekleństwa?


TERSYTES


Czy cię przeklinam?


PATROKLUS


Nie, ty beczko dziurawa, ty niezdarny psie, bękarcie, nie.


TERSYTES


Nie? Czemu więc tak się oburzasz? Ty wątły motku surowego jedwabiu, ty gałganku zielonego floransu[167] dla chorych oczu, ty kutasie[168] sakiewki marnotrawnika, ty! Ach, jak ten nasz świat biedny dręczą te wodne muchy, te wymoczki natury!


PATROKLUS


Precz stąd, żółci!


TERSYTES


Wróble jaje!


ACHILLES


Drogi Patroklu, konieczność mnie zmusza
Wyrzec się myśli jutrzejszego boju.
List ten pisała królowa Hekuba
I piękna moja kochanka, jej córka.
Obie wzywają czułym napomnieniem,
Abym przysiędze danej wiernym został.
Nie chcę jej złamać; niech przepadnie Grecja,
Chwała i honor niech razem przepadną!
Jakże mi stratę ich znieść będzie snadno[169]!
Tu ślub mój pierwszy, zostanę mu wierny.
Idźmy, Tersycie, namiot przygotować,
Bo noc zamierzam całą bankietować.
Idźmy, Patroklu.


Wychodzą Achilles i Patroklus.

TERSYTES


Dla zbytku krwi, a niedostatku mózgu gotowi oba zwariować; ale jeśli kiedykolwiek zwariują dla zbytku mózgu, a krwi niedostatku, to ja będę doktorem wariatów. Patrzcie na Agamemnona: uczciwe to człeczysko, a wielki lubownik przepiórek[170], ale mniej u niego mózgu w głowie niż woskowiny w uszach. A dopieroż to wspaniałe przeobrażenie Jowisza, brat jego, byk, pierwotny posąg i koślawy pomnik rogalów, użyteczny róg do wdziewania trzewików, na łańcuszku u nogi brata zawieszony, do jakiej innej formy jak ta, którą już posiada, mógłby go porównać dowcip szpikowany złośliwością albo złośliwość podszyta dowcipem? Do osła? Byłoby to za mało, bo on jest osłem, a razem i wołem. Do wołu? I to za mało, bo on jest wołem, a razem i osłem. Niech sobie będzie psem, mułem, kotem, tchórzem, ropuchą, jaszczurką, sową, kobuzem lub śledziem bez ikry, mniejsza o to; ale gdybym ja został Menelausem, zbuntowałbym się przeciw przeznaczeniu. Nie pytaj mnie, czym bym chciał zostać, gdybym nie był Tersytesem. Niech sobie zostanę wszą parszywą, bylem nie został Menelausem. Hej, ho! Duchy i ognie!


Wchodzą Hektor, Troilus, Ajaks, Agamemnon, Ulisses, Nestor, Menelaus i Diomedes z pochodniami.

AGAMEMNON


Zbłądziłem, widzę.


AJAKS


Nie, to nasza droga,
Tam gdzie te światła.


HEKTOR


Kłopocę was tylko.


AJAKS


Nie, nie, bynajmniej.


ULISSES


Sam do nas wychodzi.


Wchodzi Achilles.

ACHILLES


Witaj, Hektorze! Witajcie, książęta!


AGAMEMNON


Dobranoc teraz, trojański rycerzu.
Ajaks dowodzi twą przyboczną strażą.


HEKTOR


Dzięki! Dobranoc greckim naczelnikom.


MENELAUS


Bądź zdrów!


HEKTOR


Dobranoc, słodki Menelaju!


TERSYTES


Słodki Menelaju, powiada? Słodki rynsztoku! Słodki wychodku!


ACHILLES


Razem dobranoc i me pozdrowienie
Tym, co odchodzą, i tym, co zostają.


Wychodzą Agamemnon i Menelaus.

AGAMEMNON


Dobranoc!


ACHILLES


Stary Nestor tu zostaje,
I ty więc zostań, dzielny Diomedzie,
Bądź towarzyszem Hektora na chwilę.


DIOMEDES


Nie mogę. Sprawa, która na mnie czeka,
Nie cierpi zwłoki. Dobranoc, Hektorze!


HEKTOR


Daj rękę.


ULISSES

na stronie do Troilusa


W tropy za jego pochodnią,
On do Kalchasa namiotu pośpiesza.
Ja pójdę z tobą.


TROILUS


Wielki dla mnie honor.


HEKTOR


Dobranoc!


Wychodzą Diomedes, za nim Troilus i Ulisses.

ACHILLES


Proszę do mego namiotu.


Wychodzą Achilles, Hektor, Ajaks i Nestor.

TERSYTES


Ten Diomedes to hultaj fałszywy, to łotr bez sumienia. Nie więcej mu ufam, gdy się do mnie wdzięczy, jak wężowi, gdy syka. Nie żałuje gęby ni obietnic jak Cygan kundys[171], ale jeśli dotrzyma, to śmiało mogą przepowiadać astronomowie, że zbliżają się cuda i rewolucje. Słońce pożyczy światła u księżyca, gdy Diomedes słowa dotrzyma. Zrzekam się dobrowolnie widoku Hektora, żeby go tropić. Powiadają, że chowa trojańską dziewkę, a zdrajca Kalchas pożycza mu swego namiotu. Wszędzie tylko rozpusta! Wszystko tylko niewstrzemięźliwe pachołki!


Wychodzi.

#### SCENA DRUGA

Obóz grecki. Przed namiotem Kalchasa.

Wchodzi Diomedes.

DIOMEDES


Hola! Czy śpicie?! Hola!


KALCHAS

za sceną


Kto tam woła?


DIOMEDES


Diomed. Kalchas, myślę. Gdzie twa córka?


KALCHAS

za sceną


Idzie do ciebie.


Wchodzą Troilus i Ulisses, w odległości za nimi Tersytes.

ULISSES


Odejdźmy na stronę, żeby nas nie zdradziła pochodnia.


Wchodzi Kresyda.

TROILUS


Kresyda!


DIOMEDES


Witaj, moja ty sierotko.


KRESYDA


Witaj, mój drogi opiekunie, witaj!
Mam ci coś szepnąć.


Mówi do niego na stronie.

TROILUS


Co za poufałość!


ULISSES


To ptaszek, który wszystkim równo śwista.


TERSYTES


I każdego wpuści do gniazdeczka, byle świsnął.


DIOMEDES


Czy nie zapomnisz?


KRESYDA


Nigdy!


DIOMEDES


Więc dotrzymaj;
Niech myśl ze słowem wojny nie prowadzi.


TROILUS


Czegóż to ona nie zapomni?


ULISSES


Cicho!


KRESYDA


Nie kuś mnie, słodki Greku, do szaleństwa.


TERSYTES


Hultajstwa.


DIOMEDES


A więc…


KRESYDA


Słuchaj tylko, drogi.


DIOMEDES


Ba, ba, dzieciństwo[172]! Łamiesz twą przysięgę.


KRESYDA


Nie mogę, wierzaj. Czego chcesz ode mnie?


TERSYTES


Klucza do skrzyni, gdzie zamknięte skarby.


DIOMEDES


Wymagam tego, co mi dać przysięgłaś.


KRESYDA


Nie żądaj, drogi, przysiąg mych spełnienia.
Wszystko prócz tego otrzymasz ode mnie.
Dobranoc.


TROILUS


Strzeż mnie, święta cierpliwości!


ULISSES


Co myślisz teraz?


KRESYDA


Diomedzie, czekaj!


DIOMEDES


Dobranoc! Nie chcę twym błaznem być dłużej.


TERSYTES


Lepsi od ciebie muszą nimi zostać.


KRESYDA


Lecz słuchaj, jedno jeszcze tylko słowo.


TROILUS


Męki! Szaleństwo!


ULISSES


Widzę, żeś wzruszony,
Odejdźmy, książę, bo się bardzo lękam,
By się na wściekłość gniew twój nie zamienił,
Nie zaprowadził do ostateczności.
Miejsca, gdzie stoim, pełne niebezpieczeństw.
Czas sprzyja zbrodni; proszę cię, odejdźmy.


TROILUS


Patrz!


ULISSES


Dobry panie, nie czekajmy dłużej.
Czy chcesz się zgubić? Słuchaj mnie, odejdźmy.


TROILUS


Błagam cię, zostań.


ULISSES


Nie masz cierpliwości.
Odejdźmy.


TROILUS


Zostań! Na piekło przysięgam
I piekła męki, słowa nie wyrzeknę.


DIOMEDES


A więc dobranoc!


KRESYDA


W gniewie mnie opuszczasz?


TROILUS


Czy cię to smuci? O wiaro złamana!


ULISSES


Panie…


TROILUS


Na Boga, zostanę cierpliwy.


KRESYDA


Drogi…


DIOMEDES


Bądź zdrowa! Ty wybiegów szukasz.


KRESYDA


Nie, nie, przysięgam. Zbliż się tylko. Słuchaj.


ULISSES


Ty drżysz; powtarzam, oddalmy się, książę.
Gniew twój wybuchnie.


TROILUS


Głaszcze go po twarzy!


ULISSES


Idźmy!


TROILUS


Nie, czekaj; nie wyrzeknę słowa.
Mur cierpliwości stoi niewzruszony
Między mą wolą a jej przeniewierstwem.
Czekajmy chwilę.


TERSYTES


Jak diabeł lubieżności tłustym swoim cielskiem i kartoflanym palcem łechce ich[173] nawzajem! Smaż, lubieżności, smaż ich!


DIOMEDES


Więc zgoda?


KRESYDA


Zgoda lub nie wierz mi więcej.


DIOMEDES


Daj mi zadatek twej wiary.


KRESYDA


Przyniosę.


Wychodzi.

ULISSES


Dałeś mi słowo, że będziesz cierpliwy.


TROILUS


Będę nim, panie. Przestanę być sobą,
Będę nieczuły na własne uczucie,
Będę obrazem cierpliwości żywym.


Wchodzi Kresyda.

TERSYTES


Przynosi mu swój zadatek; zobaczmy, zobaczmy, zobaczmy!


KRESYDA


Mój Diomedzie, przyjmij ten rękawek.


TROILUS


Piękności, gdzie jest, gdzie jest twoja wiara?


ULISSES


Panie mój…


TROILUS


Będę cierpliwy — pozornie.


KRESYDA


Przyjrzyj się dobrze temu rękawkowi.
On mnie tak kochał! — ha, fałszywa dziewko! —
Oddaj go.


DIOMEDES


Czyją był wprzódy własnością?


KRESYDA


Ach, mniejsza o to. Ha, znów go mam w ręku.
Nie czekaj na mnie jutro, Diomedzie,
I, błagam, twoich zaprzestań odwiedzin.


TERSYTES


Ostrzy go teraz. Wybornie, osełko!


DIOMEDES


Ja mieć go muszę.


KRESYDA


Co? To?


DIOMEDES


Tak jest.


KRESYDA


Boże!
O piękny, piękny zadatku! W tej chwili
Pan twój o tobie, o mnie, pewno marzy,
Wzdycha, przyciska do ust rękawiczkę,
Tysiąckroć moją pamiątkę całuje,
Tak jak ja ciebie. Zostaw mi go, błagam!
Kto mi to bierze, bierze i me serce.


DIOMEDES


Jam wprzód miał serce, to idzie za sercem.


TROILUS


Będę cierpliwy, przysiągłem cierpliwość!


KRESYDA


Mój Diomedzie, tego nie dostaniesz,
Wierzaj mi, nigdy. Dam ci co innego.


DIOMEDES


Ja mieć go muszę. Czyją był własnością?


KRESYDA


Ach, mniejsza o to!


DIOMEDES


Czyją był? Odpowiedz.


KRESYDA


O, ten rękawek należał do męża,
Który mnie szczerzej od ciebie miłował.
Lecz masz go, trzymaj.


DIOMEDES


Do kogo należał?


KRESYDA


Na wszystkie nimfy Diany[174] przysięgam
I na Dianę, tego ci nie powiem.


DIOMEDES


Jutro do hełmu przypnę ten rękawek
I będę dręczył właściciela duszę,
Jeśli o własność swą się nie upomni.


TROILUS


Upomni, choćbyś wcielonym był diabłem
I do twych rogów przypiął mój zadatek.


KRESYDA


Stało się! Zgoda. — Nie. Nic się nie stało.
I nie dotrzymam mojej obietnicy.


DIOMEDES


A więc bądź zdrowa! Zapewniam, że więcej
Nie będziesz mogła z Diomeda szydzić.


KRESYDA


Czekaj! Nie można słowa ci powiedzieć,
Żebyś się zaraz od gniewu nie pienił.


DIOMEDES


Bo takie żarty nie są mi do smaku.


TROILUS


I mnie też nie lepiej smakują, na Plutona! Ale wszystko, czego nie lubię, podoba mi się najlepiej.


DIOMEDES


Mam przyjść? A kiedy?


KRESYDA


Przyjdź! Przyjdź! O Jowiszu!
Przyjdź! Ileż sobie gotuję boleści!


DIOMEDES


Teraz bądź zdrowa!


KRESYDA


Dobranoc! Przyjdź tylko.

Wychodzi Diomedes.

Bądź zdrów, Troilu! Jedno oko błądzi
Za tobą jeszcze, drugim serce rządzi.
Biedna płeć nasza! Smutna to jej dola,
Że błędem oczu rządzi się jej wola.
Czym błąd kieruje, to w błędu kał[175] wtrąca:
Pełna ohydy myśl ócz słuchająca.


Wychodzi.

TERSYTES


By lepiej stwierdzić prawdę powiedzianą,
Dodaj otwarcie: jestem kurtyzaną.


ULISSES


Stało się.


TROILUS


Tak jest.


ULISSES


Na co więc czekamy?


TROILUS


W duszy mej jeden jeszcze raz powtórzę
Każdą sylabę tutaj wymówioną.
A jednak głosząc, czego świadkiem byłem,
Nie będęż kłamcą, choć ogłoszę prawdę?
Jeszcze jest w moim sercu wiara silna,
Niezwyciężona, uparta nadzieja,
Oczu i ucha niszcząca świadectwo,
Jakby tych zmysłów było przeznaczeniem
Nas łudzić tylko, a innych potwarzać.
Jestże to prawda? Byłaż to Kresyda?


ULISSES


Nie umiem duchów wywoływać, książę.


TROILUS


Nie, to nie ona!


ULISSES


Ona niewątpliwie.


TROILUS


Słowa me przecie szaleństwem nie trącą.


ULISSES


Ni moje, książę. To była Kresyda.


TROILUS


Nie, nie wierz temu, dla honoru kobiet,
Nie zapominaj, żeśmy mieli matki,
Nie daj pozoru upartym krytykom
Chętnym oczerniać nawet bez powodu,
Do rozmierzania cnoty wszystkich niewiast
Miarą Kresydy, lecz utrzymuj ze mną,
Że to nie ona.


ULISSES


Cóż ona zrobiła,
Co by zdołało matki nasze splamić?


TROILUS


Nic, byle tylko nie ona to była.


TERSYTES


Czyżby chciał własne otumanić oczy?


TROILUS


Nie, to Kresyda była Diomeda,
Ale nie ona; bo jeżeli piękność
Posiada duszę, to nie była ona;
Jeżeli dusze strzegą ludzkich przysiąg,
Jeśli przysięga święta jest dla ludzi,
Jeśli, co święte, radością jest bogów,
Jeżeli nawet jedność ma swe prawa,
Nie, to nie ona. O szalone słowa,
Za mną i przeciw mnie orędujące!
Zwodna powaga, przeciw której rozum
Bez obłąkania może się zbuntować,
A obłąkanie może sobie przyznać,
Bez buntu, wszystkie rozumu pozory.
To jest, a razem to nie jest Kresyda.
Jak dziwna w duszy, mej zawrzała walka,
Która rozdziela, co jest nierozdzielne,
Przestrzenią większą niż od ziemi niebo!
A jednak cała ta rozdziału przepaść
I tyle nawet nie zostawia próżni,
Aby w nią wcisnąć można było ostrze
Jak nić pajęczej tkaniny subtelne.
Dowód! tak silny jak Plutona bramy:
Niebieskie węzły złączyły ją ze mną;
Dowód! tak silny, jak silne jest niebo:
Niebieskie węzły stargane, rozdarte;
A innym węzłem, pięciu palców dziełem,
Resztki jej wiary, miłości paździory,
Zużytej wiary zatłuszczone skrawki,
Do Diomeda wiążą dziś Kresydę.


ULISSES


Czy może Troil czuć tego połowę,
Co w tak namiętnych wyraża tu słowach?


TROILUS


O, czuje, Greku, czuje i objawi
W piśmie czerwonym, jak jest Marsa serce,
Palone ogniem miłości Wenery.
Nigdy młodzieniec nie kochał kobiety
Duszą tak wierną i tak wiecznie stałą.
Słuchaj, jak kocham bez granic Kresydę,
Tak nienawidzę jej Diomedesa.
On mój rękawek do hełmu ma przypiąć;
Chociażby hełm ten Wulkana był dziełem,
Miecz go mój przetnie; groźna morska trąba,
Którą żeglarze uraganem[176] zowią,
Dziecko promieni wszechwładnego słońca,
Mniej groźnym świstem przeraża Neptuna,
Kiedy po falach jego wściekła leci,
Niż ostrze moje, gdy mściwe upadnie
Na Diomeda.


TERSYTES


Połechce go, widzę, za jego pożądliwości.


TROILUS


O ty fałszywa, fałszywa Kresydo!
Całego świata zdrady, postawione
Przy twym splamionym, Kresydo, imieniu,
Zdadzą się piękne i jasne jak cnota.


ULISSES


Miarkuj się, książę; wybuch twój namiętny
Ciekawe uszy prowadzi w te strony.


Wchodzi Eneasz.

ENEASZ


Przeszło godzina, jak cię szukam, książę.
Już Hektor wrócił i przywdziewa zbroję,
A Ajaks czeka, by cię odprowadzić.


TROILUS


Idę. Więc żegnam cię, uprzejmy panie!
Bywaj mi zdrowa, ty piękna zwodnico!
Dotrzymaj placu, o Diomedesie,
A na twej głowie posadź cytadelę!


ULISSES


Twym towarzyszem do bram miasta będę.


TROILUS


Przyjm za to dzięki moje rozpaczliwe.


Wychodzą Troilus, Eneasz i Ulisses.

TERSYTES


Pragnąłbym spotkać tego łotra Diomedesa!. Jak kruk bym krakał, złowieszczyłbym, złowieszczył! Patroklus zapłaci mi, co zechcę, za wiadomość o tej ladaszczycy; papuga nie zrobi więcej za migdał niż on za łatwą dziwkę. Rozpusta, rozpusta! Ciągle tylko wojny i rozpusta; one jedne tylko zawsze w modzie. Bodaj palący diabeł je porwał!


Wychodzi.

#### SCENA TRZECIA

Troja. Przed pałacem Priama.

Wchodzą Hektor i Andromacha.

ANDROMACHA


Nigdyś, mój mężu, tak okrutny nie był,
Byś zamknął uszy na moje przestrogi.
Rozbrój się, rozbrój! Dziś, błagam cię, nie walcz!


HEKTOR


Do słów surowych przymuszasz mnie sama.
Wróć, bo na bogów klnę się nieśmiertelnych,
Śpieszę do boju.


ANDROMACHA


Więc sny me złowieszcze
Spełnią się dzisiaj!


HEKTOR


Dość tego, powtarzam!


Wchodzi Kasandra.

KASANDRA


Gdzie brat mój, Hektor?


ANDROMACHA


Zbrojny, w krwawej myśli.
Upadnij razem ze mną na kolana,
Do moich błagań prośby twoje dorzuć,
Bo noc tę całą marzyłam jedynie
O krwawych bojach, o mordach i rzezi.


KASANDRA


O, prawda!


HEKTOR


Niechaj da znak moja trąbka!


KASANDRA


Przez Boga, bracie, żadnej dziś wycieczki!


HEKTOR


Precz! Niebo moje słyszało przysięgi.


KASANDRA


Niebo jest głuche na szalone śluby;
Od pokalanej ślubów tych ofiary
Bóg z większym wstrętem odwraca źrenice
Niż od wątroby plamami znaczonej.


ANDROMACHA


Słuchaj rad naszych. Nie myśl, że jest cnotą
Źle robić, grzesznych dopełniając ślubów.
Alboż jest wolno kraść, żeby rozdawać,
I dla jałmużny odzierać bliźniego?


KASANDRA


Tylko cel siły przysięgom udziela:
Ślub nieroztropny nikogo nie wiąże.
Rozbrój się, drogi.


HEKTOR


Daremne błagania.
Moich przeznaczeń honor jest wskazówką.
Żywot każdemu drogi, lecz nad żywot
Szlachetnej duszy honor stokroć droższy.

Wchodzi Troilus.

Cóż tam, młodziku? Czy myślisz dziś walczyć?


ANDROMACHA


Przyzwij nam ojca, Kasandro, na pomoc.


Wychodzi Kasandra.

HEKTOR


Nie, mój Troilu; rozbrój się, młodzieńcze.
Rycerskie myśli kierują mną dzisiaj.
Czekaj, aż ścięgna twoich żył stwardnieją,
Szorstkich rąk wojny unikaj wprzód dotknięć.
Zdejm hełm, mój chłopcze, bo ja się dziś zbroję
Za mnie, za ciebie i za całą Troję.


TROILUS


Bracie, masz w sobie miłosierdzia wadę,
Która lwom lepiej niż ludziom przystoi.


HEKTOR


Cóż to za wada? Karć mnie za nią, bracie.


TROILUS


Często, gdy greccy upadają jeńcy,
Na sam jasnego miecza twego powiew,
Ty wołasz: „Wstańcie, żyjcie!”


HEKTOR


Rzecz godziwa.


TROILUS


Raczej, Hektorze, powiedz: ”Rzecz to głupca”.


HEKTOR


Jakże to? Jak to?


TROILUS


Toż na miłość bogów,
Zostawmy matkom pustelniczą litość;
My, skoro piersi obleczemy zbroją,
Trucizną zemsty zaprawmy oręże,
A na ich ostrzach śmierć niech galopuje.


HEKTOR


Wstyd, co za dzikość!


TROILUS


Hektorze, to wojna.


HEKTOR


Pragnąłbym, bracie, byś dzisiaj nie walczył.


TROILUS


Nic mnie nie wstrzyma, los ni posłuszeństwo,
Ni Marsa ręka ręka krwawym zbrojna mieczem
Dająca znaki, abym się wycofał,
Ni na kolanach Priam, ni Hekuba
Z okiem błagania krwią gorzką zalanym,
Ni ty, mój bracie, mieczem twym dobytym
Póty mi drogi nie zamkniesz do boju,
Póki mnie martwym nie położysz trupem.


Wchodzą Kasandra i Priam.

KASANDRA


Chwyć go twą dłonią, wstrzymaj go, Priamie!
On kulą twoją; gdy podporę stracisz,
I ty, i Troja, która tobą stoi,
I wszystko legnie.


PRIAM


Zostań tu, Hektorze!
Sny twojej żony, matki twej widzenia
I duch proroczy Kasandry to radzi,
I ja, Hektorze, nagle, jak natchniony,
Ja przepowiadam, że to dzień złowieszczy.
Więc zostań z nami!


HEKTOR


Już wyszedł Eneasz
I ja związałem się słowem honoru
Stanąć dziś rano tam, gdzie Grek niejeden
Już czeka na mnie.


PRIAM


Nie, nie, musisz zostać!


HEKTOR


Ja muszę słowa danego dotrzymać.
Znasz me synowskie uczucia, mój ojcze,
Czci ci należnej dziś nie chciałbym zgwałcić;
Przychyl się raczej, bym z twym zezwoleniem
Dotrzymał słowa, które gwałcić radzisz,
Królu Priamie.


KASANDRA


Zatrzymaj, go, ojcze!


ANDROMACHA


Przy twym zakazie dotrwaj nieugięty!


HEKTOR


Twój mnie obraża upór, Andromacho:
Więc cię zaklinam teraz na twą miłość,
Oddal się!


Wychodzi Andromacha.

TROILUS


Wszystkie te prorocze mrzonki,
Wszystkie się w głowie drzemiącej wylęgły
Szalonej dziewki.


KASANDRA


Bądź zdrów, mój Hektorze!
Patrz, jak umierasz, jak twarz blednie twoja!
Patrz, jak z ran twoich krew czerwona tryska!
Słuchaj, jak Troja, jak jęczy Hekuba!
Jak krzykiem boleść zdradza Andromacha!
Patrz, jak szaleństwo, rozpacz, odurzenie
Zbiegły się razem i bezmyślnie krzyczą:
Hektor, o, Hektor zginął! Hektor zginął!


TROILUS


Precz!


KASANDRA


Bądź zdrów! Czekaj, to żegnanie moje:
Siebieś oszukał, oszukujesz Troję.


Wychodzi.

HEKTOR


Krzyki jej, ojcze, myśl twą odurzyły,
Lecz się uspokój, królu, ukój miasto;
My idziem walczyć, by, jak dzień omdleje,
Świetne rąk naszych opowiadać dzieje.


PRIAM


Bądź zdrów! Niech Jowisz tarczą swą cię słoni!


Oddalają się w różne strony Hektor i Priam.

Alarm.

TROILUS


To hasło boju. Wierny słowu, muszę
Zedrzeć rękawek lub wyzionąć duszę.


Gdy się chce oddalić, wchodzi Pandarus.

PANDARUS


Czy słyszysz, książę, czy słyszysz?


TROILUS


Co takiego?


PANDARUS


Przynoszę list od tej biednej dziewczyny.


TROILUS


Zobaczmy.


PANDARUS


Te szelmowskie suchoty[177], te przeklęte szelmowskie suchoty tak mnie męczą, a do tego ta głupia fortuna tej dziewki, że czy to dla tej, czy to dla owej przyczyny, lada dzień się z wami pożegnam. A do tego mam w oczach łzawienie i taki ból w kościach, że albo jestem zczarowany, albo ani wiem, co powiedzieć. Co ci tam pisze?


TROILUS


Słowa, czcze słowa, z serca ni litery.

drze list

Serce gdzie indziej powiodło uczucie.
Idź z wiatrem, wietrze, i wirujcie razem!
Miłość mą karmi zwodnymi słowami,
Ale innego nasyca czynami.


Wychodzą w różne strony.

#### SCENA CZWARTA

Między Troją a greckim obozem.

Alarm. Utarczki. Wchodzi Tersytes.

TERSYTES


Poszli już w targańce; przypatrzmy się. Ten fałszywy, obrzydliwy hultaj Diomedes przypiął do swego hełmu rękawek tego zakochanego durnia, młodego trojańskiego ciury[178]. Chciałbym, żeby się spotkali, żeby ten trojański osioł, wzdychający do tej tam ladaszczycy, odprawił tego greckiego hołysza[179], rajfura z rękawkiem, a bez rękawa, do tej fałszywej, rozpustnej pomywaczki. Z drugiej strony, polityka tych szczwanych, wiarołomnych łotrów — tego zgniłego, nadgryzionego przez myszy, starego sera, Nestora, i tego lisa, Ulissesa — niewarta torby sieczki. Podjudzili mi przez politykę tego mieszańca, kundla Ajaksa, przeciw nie lepszemu psu Achillesowi i teraz kundel Ajaks, dumniejszy od kundla Achillesa, nie chce się wziąć dziś do miecza; tak więc Grecy zaczynają podnosić chwałę barbarzyństwa, a polityka zaczyna tracić na wzięciu. Lecz cicho! Zbliża się rękawek i bezrękawy.


Wbiega Diomedes, nim Troilus.

TROILUS


Stój, nie uciekaj! Bo choćbyś w Styks skoczył,
Wpław cię pogonię.


DIOMEDES


Odwrót nie ucieczką:
Tłum opuściłem, by dogodniej walczyć.


TERSYTES


Broń twojej ladaszczycy, Greku! Bij się za twoją ladaszczycę, Trojańczyku! Dalej w czuby o rękawek! Dalej o rękawek bezrękawy!


Wychodzą Troilus i Diomedes, walcząc. Wbiega Hektor.

HEKTOR


Kto jesteś, Greku? Czy krew twa i godność
Dają ci prawo z Hektorem się mierzyć?


TERSYTES


Bynajmniej! Bynajmniej! Ja hołysz, nikczemny ciura, plugawy hultaj.


HEKTOR


Wierzę ci, żyj więc.


Wychodzi.

TERSYTES


Dzięki Bogu, że mi uwierzyłeś; ale bodaj zaraza kark ci skręciła za strach, którego mi napędziłeś! Lecz co się stało z moimi babiarzami? Chyba jeden drugiego połknął; śmiałbym się z takiego cudu, choć pod pewnym względem rozpusta sama się pożera. Pójdę ich szukać.


Wychodzi.

#### SCENA PIĄTA

Inna część placu bitwy.

Wchodzi Diomedes i Sługa.

DIOMEDES


Idź, idź, mój giermku, weź konia Troila,
Oddaj Kresydzie pięknego rumaka,
A służby moje poleć jej piękności.
Zakochanego karcąc Trojańczyka,
Złożyłem dowód, żem nie jest niegodny,
Być jej rycerzem.


SŁUGA


Śpieszę, dobry panie.


Wychodzi Sługa. Wchodzi Agamemnon.

AGAMEMNON


Naprzód, rycerze! Dumny Polidamas
Zwalił Menona, bękart Margarelon
Pojmał Dorea, kolos nieruchomy
Belką wywija nad trupem Cediusza
I Epistrofa, dwóch poległych królów;
Śmiertelnie ranni Toas, Amfimachus;
Legł Poliksenes; zginął i Patroklus
Lub w jasyr poszedł; Palamed pokłuty;
Na wojska nasze Łucznik[180] postrach rzucił.
Na pomoc naszym śpieszmy, Diomedzie,
Lub bez nadziei zginęliśmy wszyscy.


Wchodzi Nestor.

NESTOR


Ciało Patrokla nieście do Achilla;
Niech ślimak Ajaks choć przez wstyd się zbroi.
Tysiąc Hektorów plac boju przebiega:
Tu na Galacie[181], rumaku swym, walczy,
Tam mu roboty brakło, tutaj znowu
Na pieszo biegnie; przed nim uciekają
Lub giną nasi, jak przed wielorybem
Kiełbików roje. Już tam się pokazał,
Greckie szeregi, jak dojrzałe zboże
Pod mieczem jego walą się pokosem.
Tu, tam i wszędzie bierze i zostawia.
Wprawna dłoń, woli posłuszna rozkazom,
Co zechce, spełnia, a spełnia tak wiele,
Że istność[182] zda się niepodobieństwem.


Wchodzi Ulisses.

ULISSES


Nie traćmy serca; już wielki Achilles
Przywdziewa zbroję, a wśród łez i przekleństw
Ślubuje zemstę. Rany Patroklusa
I Myrmidonów[183] widok posiekanych,
Bez rąk, bez nosów, skarżących Hektora,
Śpiącą krew jego zbudziły na koniec.
Ajaks po stracie swego przyjaciela
Z pianą na ustach wystąpił do boju,
Ryczy: „Gdzie Troil?”, który dziś wśród walki
Dokonał czynów szalonej odwagi,
W odmęt się rzucał i wychodził cały,
Z beztroską siłą, a troską bezsilną.
Jakby fortuna, na przekór zręczności,
Dała mu wszędzie bezpieczne zwycięstwo.


Wchodzi Ajaks.

AJAKS


Tchórzu, Troilu! Pokaż się, Troilu!


Wybiega.

DIOMEDES


Tam! tam!


NESTOR


Znów nasze formują się szyki.


Wchodzi Achilles.

ACHILLES


Gdzie Hektor? Wystąp, dzieciuchów morderco,
Pokaż oblicze, naucz się na koniec,
Co to jest spotkać gniewnego Achilla.
Gdzie Hektor? Szukam jednego Hektora.


Wychodzą.

#### SCENA SZÓSTA

Inna strona placu bitwy.

Wbiega Ajaks.

AJAKS


Troilu, tchórzu, pokaż twe oblicze!


Wchodzi Diomedes.

DIOMEDES


Troilu! Gdzie on?


AJAKS


Czego chcesz od niego?


DIOMEDES


Chcę go wychłostać.


AJAKS


Gdybym tu był wodzem,
Prędzej godności mej bym ci ustąpił
Niźli tej chłosty, Troilu! Troilu!


Wbiega Troilus.

TROILUS


Mam cię na koniec, zdrajco Diomedzie!
Twe przeniewiercze zwróć ku mnie oblicze
I zapłać życiem za mojego konia.


DIOMEDES


Ha, to ty jesteś?


AJAKS


Odstąp, Diomedzie,
Sam chcę z nim walczyć.


DIOMEDES


On łupem jest moim.
Nie myślę boju bezczynnym być świadkiem.


TROILUS


Starczę dla obu, wy greccy szalbierze!


Wychodzą walcząc. Wchodzi Hektor.

HEKTOR


To Troil. Dzielnie walczysz, młody bracie.


Wchodzi Achilles.

ACHILLES


Hektor! Na koniec! Na nas teraz kolej!


HEKTOR


Jeśli chcesz, wytchnij!


ACHILLES


Dumny Trojańczyku,
Uprzejmość twoją z pogardą odrzucam.
Na twoje szczęście miecz się mój wyszczerbił;
Winieneś życie mej nieprzezorności,
Ale niebawem znów o mnie usłyszysz.
Więc żyj tymczasem, idź i szczęścia próbuj.


Wychodzi.

HEKTOR


Bądź zdrów! Sił moich oszczędzałbym więcej,
Gdybym przypuszczał, że cię dziś zobaczę.

Wchodzi Troilus.

Co tam, mój bracie?


TROILUS


Ajaks Eneasza
Pojmał przed chwilą. Zniesiemyż tę hańbę?
Nie, na to słońce w górze gorejące,
Nie, tak nie będzie! Los jego podzielę
Lub go odbiję. O Parki[184], słyszycie,
Niech zginę dzisiaj, bo nie dbam o życie!


Wychodzi. Wchodzi rycerz w świetnej zbroi.

HEKTOR


Stój, o, stój, Greku, bo piękny cel z ciebie!
Nie chcesz? Twa zbroja piękna mi się zdaje,
I mieć ją muszę, chociażby mi przyszło
Całą ją posiec, spinki jej potrzaskać.
Lotna zwierzyna przez pola szoruje:
Dla twej cię pięknej skóry upoluję.


Wychodzi.

#### SCENA SIÓDMA

Inna strona placu boju.

Wchodzi Achilles z Myrmidonami.

ACHILLES


Stańcie tu kołem, dzielne Myrmidony,
Słuchajcie pilnie: Przy mym zawsze wozie,
Sił nie marnujcie na bezcelne cięcia.
Lecz kiedy znajdę krwawego Hektora,
Waszych go mieczy opasujcie lasem,
Opasanego sieczcie bez litości.
Za mną! Bo losy dziś spełnić się muszą,
Ciało Hektora pożegna się z duszą.


Wychodzą.

Inna strona placu boju.

Wchodzą Menelaus i Parys walcząc, z innej strony Tersytes.

TERSYTES


Rogal poszedł w targańce z rogalorobem. Dalej, byku! Huź-ha, ogarze! Huź, Parysie, huź-ha! A i ty śmiało, dwusamiczny wróblu! Huź, Parysie, huź-ha! Byk, widzę, górą; baczność, rogi, baczność!


Wychodzą Parys i Menelaus.

Wchodzi Margarelon.

MARGARELON


Zwróć się, niewolniku, i walcz!


TERSYTES


Kto jesteś?


MARGARELON


Bękart Priama.


TERSYTES


I ja też jestem bękartem; kocham bękartów. Urodziłem się bękartem, wychowałem bękartem, jestem bękartem duszą, bękartem odwagą, we wszystkim nieprawego rodu. Niedźwiedź nie kąsa niedźwiedzia, a dlaczegóż mieliby się kąsać bękarci? Strzeż się, wszelka bitwa złe nam wróży. Syn ladaszczycy bijący się za ladaszczycę kusi wyroki. Bądź zdrów, bękarcie.


MARGARELON


Niech cię diabeł porwie, tchórzu!


Wychodzą.

#### SCENA ÓSMA

Inna strona placu boju.

Wchodzi Hektor.

HEKTOR


Tak zgniły w sercu, tak na zewnątrz piękny!
Świetną twą zbroję zapłaciłeś życiem.
Czas spocząć, dzienną pracę mą skończyłem.
Śpij, mieczu, dość cię krwią dziś napoiłem!


Zdejmuje hełm i zawiesza tarczę na ramieniu. Wchodzi Achilles z Myrmidonami.

ACHILLES


Spojrzyj, Hektorze, jak zachodzi słońce,
Patrz, jak noc szpetna w tropy za nim pędzi!
Dnia tego koniec będzie dni twych końcem,
I życie twoje zgaśnie razem z słońcem.


HEKTOR


Czy chcesz korzystać z tego, żem bez broni?[185]


ACHILLES


Sieczcie, to on jest, sieczcie, Myrmidoni!

Hektor upada.

Trojo, tak duma twych zwali się wieży,
Bo tu twe serce i ramię twe leży!
Teraz wam z całej piersi zagrzmieć pora:
„Achilles zabił wielkiego Hektora!”

Słychać sygnał odwrotu.

Cicho! Słyszycie? To znak jest odwrotu.


PIERWSZY MYRMIDON


Ten sam znak dają i trojańskie trąby.


ACHILLES


Noc smoczym skrzydłem owinęła ziemię,
Rozdziela wojska jak rozjemca szranków.
Miecz mój, co liczył na bankiet obfity,
Po smacznym kąsku spać idzie półsyty.

wkłada miecz do pochwy

Przywiążcie trupa do mojego wozu,
Niech go powlokę do Greków obozu.


Wychodzą.

#### SCENA DZIEWIĄTA

Inna strona placu bitwy.

Wchodzą Agamemnon, Menelaus, Nestor, Diomedes i inni w pochodzie.

Okrzyki za sceną.

AGAMEMNON


Co krzyk ten znaczy?


NESTOR


Uciszcie się, bębny!


Okrzyki za sceną: „Achilles! Hektor zabity! Achilles!”.

AJAKS


Hektor zabity Achillesa ręką.


AJAKS


Niech się Achilles nie pyszni zwycięstwem.
Hektor przynajmniej był mu równy męstwem.


AGAMEMNON


Niech jeden czeka Achilla powrotu,
Niech go zaprosi do mego namiotu.
Jeżeli Hektor łaską bogów zginał,
Nasza jest Troja, i czas wojny minął.


Wychodzą.

#### SCENA DZIESIĄTA

Inna strona placu boju.

Wchodzi Eneasz i Trojańczycy.

ENEASZ


Stójcie! Bo przy nas jeszcze plac jest boju;
Stójcie! Tu musim długą noc przetrzymać.


Wchodzi Troilus.

TROILUS


Hektor zabity.


WSZYSCY


Hektor? Nie daj Boże!


TROILUS


Zginął; morderca za swoim go wozem
Po krwawym polu bez litości wlecze.
Niebiosa, szybciej okażcie swą wściekłość,
Na waszych tronach, zawistni bogowie,
Z uśmiechem rzućcie na Troję spojrzenia,
Przez miłosierdzie skróćcie jej męczarnie,
Pewnej ruiny zbyt nie przewlekajcie!


ENEASZ


Książę mój, całe zniechęcasz rycerstwo.


TROILUS


Widzę, że moich słów nie zrozumiałeś.
Nie, ja o trwodze, o śmierci nie mówię,
Ja raczej wszystkie wyzywam pogróżki,
Którymi bogi i ludzie nas straszą.
Hektor zabity! Kto zechce z tą wieścią
Pójść do Priama albo do Hekuby?
Kto chce na wieki mieć puszczyka miano,
Niechaj ogłosi Troi: „Hektor zginął!”
Ha! Na te słowa Priam skamienieje,
Każda niewiasta zmieni się w Niobę[186],
Każdy młodzieniec w marmurowy posąg,
Cała się Troja zlęknie samej siebie.
Lecz idźmy! Idźmy! Wielki Hektor zginął!
Jakież do tego mógłbym dodać słowo?
Lecz nie, czekajcie! Obrzydłe namioty,
Dumnie po naszych rozbite dolinach,
Niech wstanie Tytan[187], jak zechce raniej[188],
Ja was od końca do końca przebiegnę!
Olbrzymi tchórzu! Ciebie przestrzeń żadna
Od nienawiści mojej nie rozdzieli
Będę cię straszył jak grzeszne sumienie,
Tworzące widma w myślach obłąkanych.
Idźmy! Niech każdy z towarzyszów broni
Nadzieją zemsty żal serca osłoni!


Wychodzą Eneasz i Trojanie. W chwili gdy Troilus ma się oddalić, wchodzi z przeciwnej strony Pandarus.

PANDARUS


Słuchaj, słuchaj!


TROILUS


Precz stąd, rajfurze! Niech zawsze i wszędzie
Hańba nazwiska twego piętnem będzie.


Wychodzi.

PANDARUS


Doskonałe lekarstwo na moje łamanie kości! O świecie, świecie, świecie! Oto pogarda na każdego pośrednika czekająca! Zdrajcy i rajfury, jak ciężką wkładają na was pracę, a jak źle ją wynagradzają! Jak się to dzieje, że nasze usiłowania tak są upragnione, a w takim obrzydzeniu ich wykonanie? Czy znajdę na to jakie wiersze, jakie porównanie? Zobaczmy:

Z wesołym brzękiem muska wonne ziółka,
Dopóki żądło, póki miód ma pszczółka;
Ale niech straci broń ostrą ogona,
Miód słodki mija i pieśń słodka kona.

Uczciwi handlarze ludzkiego mięsa, zapiszcie to sobie na waszych malowanych szyldach.

Bracia mojego cechu, na los dziś mój patrzcie,
Oczu na pół już zgniłych ostatki wypłaczcie.
Kto z was płakać nie może, niech wzdycha z litości,
Nie dla mnie, dla łamania własnych swoich kości.
Bracia, drzwiczczanej straży wierni towarzysze,
Za jakie dwa miesiące testament napiszę;
Napisałbym go teraz, lecz mąci mi szyki
Trwoga o wściekłej gęsi winczesterskiej[189] syki.
Teraz idę się pocić[190], a wam się dostanie
W niewątpliwej puściźnie kości mych łamanie.


Wychodzi.

nawa (daw.) — statek, okręt. [przypis edytorski]

Tenedos — wyspa na M. Egejskim, w pobliżu wejścia do cieśniny Dardanele, blisko Troi; ob. Bozca, należąca do Turcji. [przypis edytorski]

mlewo — zboże przeznaczone do przemiału, w trakcie mielenia albo po mieleniu. [przypis edytorski]

pytlowanie — przesiewanie mąki przez pytel, sito z tkaniny, mające kształt worka. [przypis edytorski]

zakis (daw.) — zakiśnięcie, fermentacja; tu: ciasta pod wpływem dodanego zakwasu (zaczynu). [przypis edytorski]

marszczki — dziś: zmarszczki. [przypis edytorski]

dowcip (daw.) — rozum, inteligencja, spryt. [przypis edytorski]

sążeń — daw. jednostka długości, równa szerokości rozpostartych ramion dorosłego mężczyzny, tj. ok. 1,8–2 m. [przypis edytorski]

miast (daw.) — zamiast. [przypis edytorski]

Niech sobie będzie czarna jak Murzynka — w czasach Szekspira śniada, ciemna cera uchodziła za brzydką. [przypis edytorski]

Głupia, że za ojcem nie poszła — wg eposu ang. poety Lydgate'a Troy Book (Księga trojańska, 1420), kiedy ojciec Kresydy, kapłan Kalchas, na prośbę króla Priama udał się do wyroczni Apollina w Delfach, żeby dowiedzieć się o wynik wojny, Apollo zakazał mu powrotu do Troi i doradził przyłączenie się do Greków. [przypis edytorski]

Dafne (mit. gr.) — nimfa, córka Gai i Penejosa; uciekając przed zalotami zakochanego w niej Apollina, uprosiła ojca, by zamienił ją w drzewo laurowe. [przypis edytorski]

Apollo (mit. gr.) — bóg słońca, opiekun sztuki, przewodnik dziewięciu muz, klasyczny ideał męskiego piękna; jego atrybutami były łuk i lira. [przypis edytorski]

Hekuba a. Hekabe (mit. gr.) — żona Priama, króla Troi, matka Hektora. [przypis edytorski]

synowiec (daw.) — syn brata; bratanek. [przypis edytorski]

Ajaks a. Ajas, zw. Wielkim (mit. gr.) — syn Telamona, króla Salaminy, uczestnik wojny trojańskiej, najdzielniejszy po Achillesie wojownik achajski. [przypis edytorski]

humory (daw.) — w dawnej medycynie humorami nazywano cztery płynne substancje w ciele człowieka: krew, żółć, śluz (flegmę) i czarną żółć, od których równowagi miało zależeć zdrowie człowieka; każdy z humorów wiązano z innym typem temperamentu, stąd słowo „humor” oznaczało także temperament, typ osobowości. [przypis edytorski]

podagryczny — cierpiący na podagrę, czyli artretyzm (dnę moczanową), chorobę charakteryzującą się nawracającymi epizodami ostrego zapalenia stawów. [przypis edytorski]

Briareus (mit. gr.) — sturęki olbrzym, syn Uranosa i Gai. [przypis edytorski]

Argus (mit. gr.) — olbrzym o tysiącu oczu, strażnik na usługach bogini Hery, strzegł w Kolchidzie cudownego barana o złotym runie. [przypis edytorski]

ócz (daw.) — dziś popr. forma D. l.mn: oczu. [przypis edytorski]

Ilium (łac.) a. Ilion (gr.) — poetycka nazwa Troi, od imienia jej założyciela, Ilosa; w literaturze średniowiecznej, u Chaucera (Troilus and Criseyde) i Lydgate'a (Troy Book): nazwa zamku trojańskiego, rezydencji Priama. [przypis edytorski]

Jowisz (mit. rzym.) — najwyższe bóstwo rzymskiego panteonu, bóg nieba i burzy, odpowiednik gr. Zeusa. [przypis edytorski]

wprzódy, przódy a. wprzód (daw.) — wcześniej; najpierw. [przypis edytorski]

przenosić (daw.) — bardziej cenić. [przypis edytorski]

nos miedziany — tj. koloru miedzi, czerwony jak u pijaka. [przypis edytorski]

arytmetyka szynkarczyka — tzn. na poziomie pracownika szynku (podrzędnego baru), prymitywna. [przypis edytorski]

funt — daw. jednostka wagi, wynosząca 0,4–0,5 kg. [przypis edytorski]

Junona (mit. rzym.) — bogini kobiet, małżeństwa i macierzyństwa, utożsamiana z gr. Herą. [przypis edytorski]

Frygia — kraina hist. w zachodniej części Azji Mniejszej, gdzie miała znajdować się Troja. [przypis edytorski]

jaje (daw.) — jajo, jajko. [przypis edytorski]

oczy jej kipiały… młyńskimi kamieniami — przysłowiowo o osobie nieczułej, bezdusznej; por. Szekspir, Ryszard III, akt I, scena 3. [przypis edytorski]

Pięćdziesiąt dwa włosy (…) Ten włos biały to mój ojciec, a wszystkie inne to jego synowie — wg Homera (Iliada XXIV 495) Priam miał pięćdziesięciu synów; być może rozdwojony („rosochaty”) włos został policzony podwójnie. [przypis edytorski]

sierdzić się (daw.) — złościć się, gniewać się. [przypis edytorski]

Płacze (…) jakby się w kwietniu urodził — tzn. w porze częstych deszczów. [przypis edytorski]

przechód (przestarz.) — przechodzenie, przemarsz. [przypis edytorski]

nie zbywać na czymś — nie brakować czegoś. [przypis edytorski]

uważać kogoś (daw.) — dziś: zwracać na kogoś uwagę, zauważać kogoś. [przypis edytorski]

Gracja (mit. rzym.) — jedna z trzech bogiń wdzięku, piękna i radości; ich gr. odpowiednik to Charyty. [przypis edytorski]

pomieniać (daw.) — zamieniać, wymieniać. [przypis edytorski]

poglądać (daw.) — spoglądać, patrzeć. [przypis edytorski]

montowa bułeczka (daw.) — wypieczona z mąki montowej, czyli pszennej w najlepszym gatunku. [przypis edytorski]

puklerz — rodzaj okrągłej tarczy. [przypis edytorski]

rajfur (daw.) — stręczyciel. [przypis edytorski]

dziewka (daw.) — dziewczyna, panna. [przypis edytorski]

Ulisses (mit. gr.) — inaczej: Odyseusz; bohater Iliady i Odysei Homera, przebiegły król Itaki, autor pomysłu na konia trojańskiego. [przypis edytorski]

iścić się (daw.) — ziszczać się, spełniać się. [przypis edytorski]

oskoła — sok wypływający z drzew; płynięcie soku z drzewa. [przypis edytorski]

upłyniony — ten, który upłynął, przeminął. [przypis edytorski]

Boreasz (mit. gr.) — bóg i uosobienie wiatru północnego, zimnego, porywistego i srogiego. [przypis edytorski]

Tetys a. Tetyda (mit. gr.) — bogini morza, siostra i żona Okeanosa; od czasów hellenistycznych jej imienia używano jako poetyckiego określenia morza. [przypis edytorski]

Perseusz (mit. gr.) — syn Zeusa i Danae, heros, zabójca Meduzy; Perseusza uskrzydlony rumak: z krwi Meduzy zrodził się skrzydlaty koń, Pegaz, jednak według tradycji antycznej podróżował na nim inny bohater: Bellerofont. Szekspir skorzystał tutaj, podobnie jak w innych miejscach sztuki, z dzieła Raoula Lefèvre'a, przetłumaczonego przez Williama Caxtona pt. Recuyell of the Historyes of Troye (1473), pierwszej książki po angielsku wydanej drukiem, kilkakrotnie wznawianej w XVI w. [przypis edytorski]

Lub do bezpiecznej uciekła przystani, Lub była jednym… (daw.) — dziś popr.: albo… uciekła…, albo była jednym. [przypis edytorski]

Neptun (mit. rzym.) — bóg morza, odpowiednik gr. Posejdona. [przypis edytorski]

ożywny (daw.) — ożywczy, ożywiający. [przypis edytorski]

Hellenowie — Grecy. [przypis edytorski]

następny (daw.) — następujący. [przypis edytorski]

toć (daw.) — przecież. [przypis edytorski]

ten (…) planeta — dziś r.ż: ta planeta. [przypis edytorski]

koleją (daw.) — po kolei, kolejno. [przypis edytorski]

febra — tu ogólnie: gorączka, której towarzyszą dreszcze. [przypis edytorski]

migiem — tu: gestem lub mimiką. [przypis edytorski]

Tyfon (mit. gr.) — najstraszliwszy z potworów, syn Gai i Tartaru. [przypis edytorski]

perora — napuszona mowa z pouczeniem; daw.: uroczysta mowa. [przypis edytorski]

Wulkan (mit. rzym.) — kulawy bóg ognia i kowalstwa, mąż bogini Wenus, odpowiednik gr. Hefajstosa. [przypis edytorski]

Wenus (mit. rzym.) — bogini miłości i piękna; odpowiednik Afrodyty z mit. gr. [przypis edytorski]

trzymać wysoko o czymś (daw.) — mieć wysokie mniemanie o czymś. [przypis edytorski]

alkierzowy (daw.) — sypialniany; alkierz: mały, boczny pokój, często sypialny. [przypis edytorski]

Tetyda (mit. gr.) — boginka morska, jedna z córek Nereusa (Nereid), żona Peleusa, matka Achillesa. [przypis edytorski]

tożli — konstrukcja z partykułą -że (skróconą do -ż) oraz partykułą -li; znaczenie: czyż to. [przypis edytorski]

Feb a. Febus (mit. gr., mit. rzym.) — zlatynizowana forma słowa Fojbos (gr.: promienny), przydomka Apolla, boga światła i słońca, opiekuna sztuk, patrona poetów i pieśniarzy. [przypis edytorski]

Amen — oczywisty anachronizm, gdyż hebrajskie słowo amen, uroczysty zwrot potwierdzający (dosł.: niech tak będzie), przeniknęło do innych języków dopiero w czasach chrześcijańskich. [przypis edytorski]

pawilon (daw., z fr.) — rodzaj dużego namiotu. [przypis edytorski]

podlejszy (daw.) — mniej wartościowy, gorszy. [przypis edytorski]

Irys a. Iris (mit. gr.) — uskrzydlona posłanka bogów, personifikacja tęczy. [przypis edytorski]

mieszańcze — Tersytes nazywa Ajaksa mieszańcem, gdyż jego ojcem miał być Grek, a matką Trojanka; o jego pochodzeniu mówi bliżej Hektor w dalszej części sztuki (akt IV, scena 5). [przypis edytorski]

kis (daw.) — zakwas, zaczyn. [przypis edytorski]

bedłka (daw.) — grzyb nieszlachetny, trujący albo gorszego gatunku. [przypis edytorski]

dudek (daw., pot.) — głupek. [przypis edytorski]

skorzej (daw.) — prędzej. [przypis edytorski]

Cerber (mit. gr.) — trzygłowy pies strzegący wejścia do krainy zmarłych. [przypis edytorski]

Prozerpina (mit. rzym.) — córka Cerery, bogini urodzaju, porwana i poślubiona przez Plutona, władcę krainy umarłych; odpowiednik Kory-Persefony w mit. gr. [przypis edytorski]

Mars (mit. rzym.) — bóg wojny i bitewnego szału, odpowiednik gr. Aresa. [przypis edytorski]

pia mater (łac., anat.) — opona miękka, najgłębsza warstwa błon otaczających mózg i rdzeń kręgowy; tu: mózg. [przypis edytorski]

fakcja (z łac.) — stronnictwo. [przypis edytorski]

pomnieć (daw.) — pamiętać. [przypis edytorski]

ołowianka — sonda ręczna do pomiaru głębokości zbiornika; wyskalowana lina z ołowianym obciążnikiem na końcu. [przypis edytorski]

liczman — drobny przedmiot wykorzystywany jako pomoc przy liczeniu; od średniowiecza liczmany produkowano w postaci metalowych żetonów. [przypis edytorski]

Merkury (mit. rzym.) — posłaniec bogów, opiekun kupców, podróżników i złodziei, odpowiednik gr. Hermesa. [przypis edytorski]

starą ciotkę, przez Greków więzioną — mowa o Hezjonie, siostrze Priama. Laomedon, król Troi, obiecał Heraklesowi rękę swej córki Hezjony i cudowne konie za uwolnienie kraju od smoka morskiego. Herakles zabił potwora, a gdy nie otrzymał przyrzeczonej nagrody, z pomocą innych Greków wyprawił się na Troję, zburzył miasto, zabił Laomedona, a Hezjonę oddał jako brankę Telamonowi, władcy Salaminy, który jako pierwszy wdarł się na mury i wtargnął do miasta. [przypis edytorski]

Kasandra (mit. gr.) — córka Priama; zakochany w niej Apollo dał jej dar jasnowidzenia, lecz gdy odrzuciła jego zaloty, sprawił, że nikt nie wierzył w jej wróżby. [przypis edytorski]

Pochodnia Parys — Hekuba niedługo przed urodzeniem Parysa miała proroczy sen: śniło jej się, że urodziła płonącą pochodnię, od której spłonęła cała Troja. [przypis edytorski]

Arystoteles (384–322 p.n.e.) — gr. filozof i przyrodoznawca, zajmujący się również teorią państwa i prawa, ekonomiką i logiką formalną; najwszechstronniejszy z uczonych staroż., osobisty nauczyciel Aleksandra Wielkiego; jego dorobek i system filozoficzny wywarły wielki wpływ na rozwój nauki i filozofii europejskiej, zwłaszcza w średniowieczu. Powołanie się na niego przez legendarnego Hektora, żyjącego kilkaset lat wcześniej, jest anachronizmem. [przypis edytorski]

jestże — konstrukcja z partykułą -że nadającą znaczenie pytania retorycznego; inaczej: czy jest, czyż jest. [przypis edytorski]

chuć — żądza, pożądanie seksualne. [przypis edytorski]

kluby — dyby, imadło; daw. narzędzie tortur; wziąć w kluby: zdyscyplinować, skłonić do posłuszeństwa. [przypis edytorski]

przeto (daw.) — więc, zatem. [przypis edytorski]

Achiwi a. Achajowie — ogólne określenie Greków walczących w wojnie trojańskiej. [przypis edytorski]

Olimp — góra w Grecji, tradycyjnie uważana za siedzibę bogów. [przypis edytorski]

kaducej — dziś: kaduceusz, laska herolda, atrybut Merkurego (w mit. gr.: Hermesa) jako posłańca bogów, zdobiona dwoma splecionymi wężami i zwieńczona skrzydłami; kaduceusz miał mieć zdolność godzenia nieprzyjaciół. [przypis edytorski]

próchnienie kości — jeden z objawów choroby wenerycznej. [przypis edytorski]

baczność — uwaga, czujność. [przypis edytorski]

intrata — dochód, zysk. [przypis edytorski]

łazarz — tu: trędowaty, od imienia chrześcijańskiego patrona żebraków i trędowatych. [przypis edytorski]

trawidło (daw.) — sok żołądkowy. [przypis edytorski]

przedeklinować — tu: przejść systematycznie, według kolejności. [przypis edytorski]

rogal (pogard.) — rogacz, zdradzony mąż. [przypis edytorski]

ladaszczyca (daw.) — ladacznica, kobieta rozpustna a. prostytutka. [przypis edytorski]

niepomny — niepamiętający o czymś, niezwracający uwagi na coś. [przypis edytorski]

Słoń nie ma stawów, aby się mógł kłaniać — powszechne dawniej, lecz błędne przekonanie, że słoń nie może zginać nóg w kolanach, wywodzące się od Ktezjasza (V w. p.n.e.), który jako pierwszy Grek widział i opisał słonia. [przypis edytorski]

względność (daw.) — delikatność, uważność; postępowanie biorące pod uwagę czyjeś upodobania, czułe strony itp. [przypis edytorski]

powolny — tu: posłuszny, uległy czyjejś woli. [przypis edytorski]

boć — konstrukcja z partykułą wzmacniającą -ci, skróconą do -ć; znaczenie: bo przecież. [przypis edytorski]

Rakowi, który już wszystko ogniem swoim pali — podczas gorących letnich dni, gdy Słońce jest w zodiakalnym znaku Raka (20 czerwca – 22 lipca). [przypis edytorski]

przytomny (daw.) — obecny (przy jakimś wydarzeniu). [przypis edytorski]

dzieckiem — tu: będąc dzieckiem; w dzieciństwie. [przypis edytorski]

Milon z Krotony (VI w. p.n.e.) — zapaśnik grecki słynny ze swojej siły, zwycięzca wielu zawodów. [przypis edytorski]

niewidomy (daw.) — niewidoczny; niewidzialny. [przypis edytorski]

muzyka ucięta — w oryg. broken music, muzyka urywana, grana na instrumentach strunowych szarpanych, bez smyczka, jak harfy lub lutnie, a zatem bez możliwości wydobywania długich nut o pełnej długości. [przypis edytorski]

pięknej nieprzyjaciółki — w oryginale: disposer, które w tym kontekście trudno zinterpretować, bywa różnie rozumiane lub traktowane jako forma błędnie zapisana. [przypis edytorski]

Kupidyn a. Amor (mit. rzym.) — syn Wenus i Marsa, bóg miłości, przedstawiany jako skrzydlaty chłopczyk z łukiem. [przypis edytorski]

Styks (mit. gr.) — rzeka w podziemnej krainie zmarłych. [przypis edytorski]

Charon (mit. gr.) — przewoźnik, przeprawiający dusze zmarłych przez podziemną rzekę do krainy umarłych. [przypis edytorski]

wraz (daw.) — od razu, natychmiast, zaraz. [przypis edytorski]

gruby — tu: prosty, prymitywny, pozbawiony wyrafinowania. [przypis edytorski]

gotować się — tu: przygotowywać się. [przypis edytorski]

hołoble — dyszle poboczne, między które wprzęgano konia w zaprzęgu jednokonnym. [przypis edytorski]

cherubin — anioł stojący wysoko w niebiańskiej hierarchii, przebywający blisko Boga. [przypis edytorski]

łopuch — łopian, dziko rosnąca roślina, której owoce to rzepy: koszyczki pokryte małymi haczykami, łatwo czepiające się futer i ubrań. [przypis edytorski]

nie stanie (daw.) — zabraknie, nie starczy. [przypis edytorski]

niech odtąd wszystkie biedne rajfury nazywają się (…) Pandarami — w języku angielskim wprost od imienia Pandara pochodzi rzeczownik pospolity pander, oznaczający stręczyciela, osobę ułatwiającą innym nierząd, oraz czasownik to pander: stręczyć. [przypis edytorski]

przytomność (daw.) — obecność. [przypis edytorski]

razem (daw.) — tu: zarazem, jednocześnie. [przypis edytorski]

Fortuna (mit. rzym.) — bogini ślepego przypadku, losu; wspominana zwłaszcza w związku z dobrym losem, szczęściem. [przypis edytorski]

drań (daw., r.ż.) — o rzeczach: lichota, rupiecie, graty, gałgany. [przypis edytorski]

krewnić (daw.) — łączyć pokrewieństwem; jeden znak wszystkich ludzi krewni: przez jedną rzecz wszyscy są spokrewnieni. [przypis edytorski]

kochasz jedną z Priama córek — mowa o Poliksenie, najmłodszej córce Priama i Hekuby, która pojawia się w utworach poetów greckich rozwijających i uzupełniających treść Iliady. [przypis edytorski]

Plutus (mit. rzym.) — bóg bogactwa. [przypis edytorski]

Pyrrhus (łac., z gr: pyrrhos: czerwony, rudy) a. Neoptolemos (mit. gr.) — syn Achillesa i jego kochanki Dejdamei, córki króla Dolopów. [przypis edytorski]

wietrzny (daw.) — o osobie: płochy, lekkomyślny, niestały. [przypis edytorski]

tam i sam (dw., gw.) — tu i tam. [przypis edytorski]

lice i nice — prawa, zewnętrzna i lewa, odwrotna strona czegoś, szczególnie tkaniny a. ubrania. [przypis edytorski]

Anchizes (mit. gr.) — ojciec Eneasza. [przypis edytorski]

Przysięgam na rękę Wenery — Eneasz był synem bogini Afrodyty (rzym. Wenus), która podczas walki pod Troją, próbując ratować syna, została zraniona w rękę przez Diomedesa (Iliada V 305–351). [przypis edytorski]

wszeteczny (daw.) — nieprzyzwoity, bezwstydny; rozpustny. [przypis edytorski]

posiędzie (daw.) — dziś: posiądzie. [przypis edytorski]

dworzec (daw.) — podwórze, dziedziniec. [przypis edytorski]

słonić (daw.) — osłaniać. [przypis edytorski]

bodajeś — forma skrócona pochodząca od: Bóg daj, żebyś, czyli: daj Boże, żebyś; inaczej: bodaj byś. [przypis edytorski]

byćże — konstrukcja z partykułą -że nadającą znaczenie pytania retorycznego; inaczej: czy być (może), czyż być (może). [przypis edytorski]

geniusz (mit. rzym.) — bóstwo opiekuńcze miejsca a. osoby, wyobrażane jako uskrzydlony człowiek; później ogólnie duch (dobry a. zły). [przypis edytorski]

Pluton (mit. rzym.) — bóg świata umarłych, odpowiednik gr. Hadesa. [przypis edytorski]

pyzy (pot.) — wydatne policzki. [przypis edytorski]

Akwilon — bóg północnego, zimnego wiatru, odpowiednik gr. Boreasza. [przypis edytorski]

czyli (daw.) — czy też (konstrukcja z partykułą -li). [przypis edytorski]

szczutek (daw.) — prztyczek. [przypis edytorski]

stanie (daw.) — starczy. [przypis edytorski]

Mojego ojca siostry synem jesteś — ojcem Hektora był Priam, zaś siostra Priama, Hezjone, została branką Telamona, króla greckiej Salaminy. Według tradycji synem Hezjone i Telamona był Teukros, przyrodni brat Ajasa (Ajaksa), którego matką była żona Telamona, grecka księżniczka Periboja (Eriboja); w sztuce synem Hezjone i Telamona jest sam Ajaks. [przypis edytorski]

Neoptolem — zapewne autor ma na myśli samego Achillesa. W takim przypadku Neoptolemos nie byłoby imieniem własnym, ale nazwą rodową. [przypis edytorski]

quondam (łac.)— niegdyś; tu: niegdysiejsza, była. [przypis edytorski]

śmiertelny to przedmiot — tj. grożący śmiercią temat rozmowy. [przypis edytorski]

Twego dziada — Laomedona, króla Troi, ojca Priama. Nestor zetknął się z nim jako członek wyprawy Heraklesa przeciwko Troi. [przypis edytorski]

dziwna (daw.) — dziś w tym znaczeniu: dziwne a. dziwna rzecz. [przypis edytorski]

szyszak — rodzaj stożkowatego hełmu bez przyłbicy. [przypis edytorski]

ruptura (med.) — przepuklina. [przypis edytorski]

scjatyka (daw.) — ischias, rwa kulszowa. [przypis edytorski]

florans — rodzaj dawnej lekkiej tkaniny jedwabnej. [przypis edytorski]

kutas (daw.) — frędzel; zwisająca ozdoba ze związanego w pędzel pęczka nici. [przypis edytorski]

snadno a. snadnie (daw.) — łatwo. [przypis edytorski]

przepiórka — przepiórki uważano za ptaki kochliwe, dlatego przenośnie nazywano tak kobiety lekkich obyczajów. [przypis edytorski]

kundys — kundel. [przypis edytorski]

dzieciństwo (daw.) — dziś: dziecinada; postępowanie dziecinne, właściwe dzieciom, a nie dojrzałym ludziom. [przypis edytorski]

diabeł lubieżności (…) kartoflanym palcem łechce ich — ziemniaki uważano w czasach elżbietańskich za jedzenie podniecające zmysły. [przypis edytorski]

Diana (mit. rzym.) — dziewicza bogini łowów i księżyca, odpowiednik gr. Artemidy; do jej orszaku należały nimfy, czyli boginki uosabiające siły przyrody. [przypis edytorski]

kał (daw.) — błoto, muł, bagno. [przypis edytorski]

uraganem (daw.) — dziś: huragan. [przypis edytorski]

suchoty (daw.) — gruźlica. [przypis edytorski]

ciura — sługa w obozie wojskowym. [przypis edytorski]

hołysz (z ukr.) — golec, biedak. [przypis edytorski]

Łucznik — Szekspir czerpał w tym miejscu z Caxtona, według którego z pomocą Troi pospieszył m.in. król Epistrophus, wiodąc prócz wojowników przedziwną bestię zwaną Łucznikiem, o końskim tułowiu i torsie człowieka, doskonale strzelającą z łuku. Strzelec ten miał zadać wielkie straty Grekom. [przypis edytorski]

na Galacie, rumaku swym — imię konia Hektora Szekspir zaczerpnął z dzieła Lydgate'a, podobnie jak powyżej postać Margarelona, nieprawego syna Priama. [przypis edytorski]

istność (daw.) — to, co istnieje, rzeczywistość. [przypis edytorski]

Myrmidonowie (mit. gr.) — szczep grecki zamieszkujący Ftyję, w czasie wojny trojańskiej dowodzeni przez Achillesa. [przypis edytorski]

Parki (mit. rzym.) — trzy boginie przeznaczenia, zajmujące się nicią ludzkiego życia; najstarsza z nich przecinała ją ostatecznie; w mit. gr. ich odpowiednikami były Mojry. [przypis edytorski]

Czy chcesz korzystać z tego, żem bez broni? — okoliczności śmierci Hektora Szekspir zapożyczył ze średniowiecznych romansów o wojnie trojańskiej; w Iliadzie (XX 248–361) Hektor walczy i ginie w pojedynku z Achillesem, toczonym najpierw na włócznie, potem na miecze. [przypis edytorski]

Niobe (mit. gr.) — żona króla Teb Amfiona, matka licznego potomstwa, szczyciła się, że ma więcej dzieci niż bogini Latona, która miała tylko Apollina i Artemidę. Apollo i Artemida z zemsty zabili z łuków dzieci Niobe na jej oczach. Rozpaczającą Niobe na koniec Zeus zamienił w skałę, co czasem interpretuje się jako skamienienie z bólu i rozpaczy. [przypis edytorski]

Tytan — tu: Helios, bóg słońca i światła dziennego, przemierzający sklepienie niebieskie na rydwanie zaprzężonym w ogniste rumaki; należał do grona tytanów, pierwszego pokolenia bogów, starszych od bogów olimpijskich. [przypis edytorski]

raniej (daw.) — wcześniej. [przypis edytorski]

gęś winczesterska — eufemizm oznaczający chorobę weneryczną; domy publiczne w Southwark podlegały jurysdykcji biskupa Winchesteru. [przypis edytorski]

idę się pocić — aluzja do dawnego sposobu leczenia chorób wenerycznych: kuracji w wannie do pocenia się, żeby organizm wydalił „jad weneryczny”. [przypis edytorski]