# Mogiły haremu

Adam Mickiewicz

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Tu z winnicy miłości niedojrzałe grona
Wzięto na stół Allaha; tu perełki Wschodu[2],
Z morza uciech i szczęścia, porwała za młodu
Truna[3], koncha wieczności, do mrocznego łona.

Skryła je niepamięci i czasu zasłona;
Nad niemi turban zimny[4] błyszczy śród ogrodu,
Jak buńczuk wojska cieniów, i ledwie u spodu
Zostały dłonią giaura[5] wyryte imiona.

O wy, róże edeńskie! u czystości stoku[6]
Odkwitnęły dni[7] wasze pod wstydu liściami[8],
Na wieki zatajone niewiernemu oku.

Teraz grób wasz spojrzenie cudzoziemca plami[9], —
Pozwalam mu, — darujesz, o wielki Proroku!
On jeden z cudzoziemców poglądał ze łzami.

Mogiły Haremu — W rozkosznym ogrodzie, wśród wysmukłych topoli i drzew morwowych, stoją grobowce z białego marmuru Chanów i Sułtanów, ich żon i krewnych; w pobliskich dwóch budowach leżą truny zwalone bez ładu; były one niegdyś bogato wybite; dziś sterczą nagie deski i szmaty całunu. [przypis autorski]

perełki Wschodu — młodociane piękności. [przypis redakcyjny]

truna — trumna; tutaj przenośnie zamiast: śmierć. [przypis redakcyjny]

turban zimny — Muzułmanie nad grobami mężczyzn i niewiast stawią kamienne zawoje, innego dla obu płci kształtu. [przypis autorski]

dłonią giaura — Giaur, poprawniej Kiafir, znaczy „niewierny”. Tak muzułmanie nazywają chrześcijan. [przypis autorski]

u czystości stoku — żyjące w dziewiczej czystości. [przypis redakcyjny]

odkwitnęły dni — minęło życie [przypis redakcyjny]

pod wstydu liściami — pod strażą wstydu. [przypis redakcyjny]

spojrzenie plami — znieważą. [przypis redakcyjny]