# Sonet XIV (Luba! ja wzdycham, pamięć niebieskiej pieszczoty...)

Adam Mickiewicz

# Adam Mickiewicz. Sonety odeskie. Sonet XIV (Luba! ja wzdycham, pamięć niebieskiej pieszczoty…)

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Luba! ja wzdycham, pamięć niebieskiej pieszczoty
Trują mi okropnego rozmyślania chwile.
Ach! może serce twoje, co cierpiało tyle,
Może, boję się wyrzec, pustoszą zgryzoty?

Luba, i cóżeś winna, że twych ocząt groty
Tak palące, że usta śmieją się tak mile?
Zbyt ufałaś mej cnocie, zbyt swej własnej sile,
I nazbyt ognia Stwórca wlał w nasze istoty.

Przewalczyliśmy wiele i dni, i tygodni,
Młodzi, zawsze samotni, zawsze z sobą w parze,
I byliśmy oboje długo siebie godni.

Teraz, ach! pójdę łzami oblewać ołtarze,
Nie będę mojej żebrać przebaczenia zbrodni;
Tylko niech mnie Bóg twoją zgryzotą nie karze.