# Sonet VI (Potępi nas świętoszek, rozpustnik wyśmieje...)

Adam Mickiewicz

# Adam Mickiewicz. Sonety odeskie. Sonet VI (Potępi nas świętoszek, rozpustnik wyśmieje…)

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Potępi nas świętoszek, rozpustnik wyśmieje,
Że chociaż samotnemi otoczeni ściany,
Chociaż ona tak młoda, ja tak zakochany,
Przecież ja oczy spuszczam, a ona łzy leje.

Ja bronię się ponętom; ona i nadzieje
Chce odstraszyć, co chwila brząkając kajdany,
Któremi ręce związał nam los opłakany.
Nie wiemy sami, co się w sercach naszych dzieje.

Jestże to ból lub[1] rozkosz? Gdy czuję ściśnienia
Twych dłoni, kiedy z ustek zachwycę płomienia:
Luba! czyż mogę temu dać imię cierpienia?

Ale kiedy się łzami nasze lica zroszą,
Gdy się ostatki życia w westchnieniach unoszą:
Luba! czyliż to mogę nazywać rozkoszą?

lub (daw.) — czy. [przypis edytorski]