# Na echo dzwonu

Władysław Syrokomla

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Co to za gwar poważny? Boże! co ja słyszę?
Dzwonią stąd o dwie mile na Zdrowaś Maryja,
Echo święconéj śpiży[1] w chmurach się kołysze,
I wilgotne wieczorne powietrze rozbija —

Aż wnętrze mojéj piersi jak puste naczynie,
Odbija cały odgłos z powagą i mocą,
Znać, że święcone echo, bo do serca płynie,
Serce drgnęło modlitwą, w oku łzy migocą —

Boże! któryś poświęcił i dał rozgłos chyży
Echu twardych metali żelaza i śpiży,
Poświęć mojego ducha i piosnkę méj duszy!

A dozwól niech brzemienna tony[2] święconémi,
Rozpłynie jak huk dzwonu po szérokiéj ziemi,
I serca moich bliźnich ku cnocie poruszy!

śpiża — właśc. spiż; stop metali używany do odlewania dzwonów. [przypis edytorski]

tony — dziś popr. forma N.lm: tonami. [przypis edytorski]