# Już czas

Władysław Szlengel

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Już czas! Czas!
Długo nas dniem obrachunku straszył!
Mamy już dosyć modlitw i pokut.
Dzisiaj Ty staniesz przed sądem naszym
I będziesz czekał pokornie wyroku.
Rzucim Ci w serce potężnym kamieniem
Bluźniercze, straszne, krwawe oskarżenie.
— Ostrzem toporu[1], brzeszczotem szabel
Wedrze się w niebo jak wieża Babel[2]
I Ty, tam w górze, wielki skazaniec,
Tam w międzygwiezdnej straszliwej ciszy,
Ty każde słowo nasze usłyszysz,
Jak Cię oskarża naród wybraniec,
— Nie ma zapłaty, nie ma zapłaty!!!
To, żeś nas kiedyś, dawnymi laty,
Wywiódł z Egiptu do naszej ziemi,
To nic nie zmieni! To nic nie zmieni!
Teraz Ci tego już nie przebaczym,
Że Tyś nas wydał w ręce siepaczy —
Za to, że w czasie tysiącoleci
Byliśmy Tobie jak wierne dzieci.
Z Twoimi imieniem każdy z nas konał
W cyrkach cezarów, w cyrku Nerona[3].
Na krzyżach Rzymian, stosach Hiszpanii[4]
Bici i lżeni, poniewierani.
A tyś nas wydał w ręce Kozakom,
Co rwali w strzępy święty Twój zakon[5].
Za męki getta, widma szubienic
My, upodleni, my — umęczeni —
Za śmierć w Treblince[6], zgięci pod batem,
Damy zapłatę!! Damy zapłatę!!
— Teraz nie ujdziesz już swego końca!
Gdy Cię sprowadzim na miejsce kaźni,
100-dolarowym złotym krążkiem słońca
Ty nie przekupisz wartownika łaźni.
I kiedy kat Cię popędzi i zmusi,
Zagna i wepchnie w komorę parową,
Zamknie za Tobą hermetyczne wieka,
Gorąca para zacznie dusić, dusić,
I będziesz krzyczał, będziesz chciał uciekać —
Kiedy się skończą już konania męki,
Zawloką, wrzucą, tam potwornym dołem
Wyrwą Ci gwiazdy — złote zęby z szczęki —
A potem spalą.
I będziesz popiołem.

> Warszawa, getto, grudzień 1942

toporu — dziś popr. forma D.lp: topora. [przypis edytorski]

wieża Babel — według biblijnej opowieści (por. Rdz 11) wieża ta miała w zamierzeniu swych budowniczych sięgać szczytem nieba i stała się symbolem przeciwstawienia się ludzi Bogu. Aby udaremnić ludzkie plany, Bóg pomieszał języki budowniczych, którzy nie mogąc się ze sobą porozumieć, nie mogli także dokończyć budowy. [przypis edytorski]

Nero — właśc. Lucjusz Domicjusz (37–68 r. n.e.) — cesarz rzym. od 54 r. n.e. Był synem konsula Gnejusza Domicjusza Ahenobarbusa i Agrypiny Młodszej, siostry Kaliguli. Kiedy jego matka została żoną cesarza Klaudiusza, ten adoptował Lucjusza, który wówczas przyjął imię Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus. Wkrótce Agrypina otruła męża i przejęła władzę, a siedemnastoletni Neron został cesarzem. Stopniowo ograniczał wpływy matki, by w 59 r. n.e. kazać ją skrytobójczo zamordować. Wbrew świadectwu Tacyta, za którym zwykło się podążać, Neron był utalentowanym poetą i aktorem, miłośnikiem kultury i sztuki gr., jego wczesnym wychowawcą był filozof stoicki, Seneka. [przypis edytorski]

stosy Hiszpanii — Żydzi hiszpańscy zostali zmuszeni do przejścia na katolicyzm pod groźbą wygnania. Później Święta Inkwizycja często skazywała konwertytów na śmierć za potajemne praktykowanie religii żydowskiej. [przypis edytorski]

zakon (daw.) — prawo. [przypis edytorski]

Treblinka — obóz zagłady funkcjonujące w okresie od lipca 1942 roku do listopada 1943 roku w pobliżu wsi Treblinka w obecnym województwie mazowieckim; kierowano do niego Żydów z polskich gett w ramach akcji zagłady Żydów noszącej kryptonim Reinhardt; w obozie funkcjonowały komory gazowe. [przypis edytorski]