# Paszporty

Władysław Szlengel

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Chciałbym mieć paszport Urugwaju,
ach, jaki to jest piękny kraj…
ach, jak przyjemnie być poddanym
kraju, co zwie się: Urugwaj…

Chciałbym mieć paszport Paragwaju,
złoty i wolny to jest kraj,
ach, jak przyjemnie być poddanym
kraju, co zwie się: Paragwaj.

Chciałbym mieć paszport Costa Rici[2],
nieba seledyn… wieczny maj…
ach, jak przyjemnie móc powiedzieć,
że Costa Rica to mój kraj…

Chciałbym mieć paszport boliwijski,
jak przyjaciele moi dwaj…
Boliwia żywicą wonna kraina…
ach, jaki to jest piękny kraj…

Chciałbym mieć paszport Hondurasu,
(Honduras brzmi jak wschodni raj…),
Przyjemnie rzucić od czasu do czasu
Honduras właśnie — to mój kraj…

Chciałbym mieć paszport Urugwaju,
mieć Costa Rica, Paragwaj,
po to, by mieszkać spokojnie w Warszawie,
to jednak najpiękniejszy kraj.

Paszporty — wiersz dotyczy złudnej obietnicy danej przez niemieckich okupantów, zapewniającej wolność osobom posiadającym obywatelstwo obcego kraju. Mieszkańcy getta, wierząc w tę pogłoskę, starali się zdobywać paszporty krajów, które nie brały udziału w wojnie, co wiązało się z dużymi kosztami. Mimo to w większości zostali wysłani do obozów koncentracyjnych. Szczególny przypadek stanowiła tu sprawa Hotelu Polskiego. Ok. 3500 Żydów, zwabionych tam obietnicą wyjazdu do krajów neutralnych, Niemcy wysłali do obozów; przeżyło zaledwie 243 z nich. [przypis edytorski]

Costa Rici — według dzisiejszej ortografii: Kostaryki. [przypis edytorski]