# Przeczucie śmierci

Maciej Szukiewicz

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Opłakaną przez wierzby idę w pole drogą…
Strojne majową runią szemrzą sennie drzewa.
Przez ich soczyste liście słońce się przelewa
Roztopionych szmaragdów wilgotną pożogą.

Ni za mną, ni przede mną nie widać nikogo —
Myśl obraca się w przeszłość i smutnie omdlewa
Jako ta zabłąkana nad odmętem mewa,
Którą — nim lądu dopnie — huragany zmogą.

Sam idę, lecz jak zawsze samotny nie jestem.
Jakiś szept pomieszany z cichym zbóż szelestem
Duszę moją kołysze melodią złowrogą.

Jakieś widma zachodzą mi drogę natrętnie,
Patrzą w oczy… Śmierć tylko pogląda tak smętnie…

Opłakaną przez wierzby idę w pole drogą.