# Testament

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Zatroskany o kunszty, znalazłem się w matni.
Z rymopisów bezliku dziś jestem ostatni.
Długo rojeniem górnym durzyła się głowa,
Jak sprząc siłę idei z wspaniałością słowa:
Lecz doświadczam, że próba, którą wciąż się czyni,
Jest daremna w stosunku do boskiej przyczyny.
Przysięgam, że przenigdy podmuch próżnej chwały
Nie musnął mnie: igraszki czczość niedoskonałej;
Szczerość niesforna, oto jedyna ma duma:
Nieznany, jaki byłem, o ustroniu dumam;
Opuściłem je z żalem, żołnierz bezimienny,
Pod nazwaniem przybranym drukując ten senny
Poemat życia, tęskniąc za słodyczą mroku
(Harpokrates[2] jest mitem tak pełnym uroku!).
Gościńcem wędrowałem przez pory najkrótsze,
I to niemal wbrew sobie: jutro, lub pojutrze
Zamieszkam, tak jak wprzódy, celę pustelnika,
Gdzie ledwo echo bogów z daleka przenika,
Jeśli rzec wolno, poza ziemią, z umarłymi;
Na razie, Boże, gadam, co o sobie wiemy,
Wkroczywszy ongi, sługa tej Literatury,
Jak w klasztor, by podsłuchać Twych aniołów chóry.
Ot, śluby wypełnione wiernie: monomana[3],
Któremu łaska wierszy niekiedy jest dana.
To wystarczy. Lecz przyjrzyj się blaskowi wierszy,
Mój gościu: ten jest godny pychy najszczytniejszej.

Fagus, własc. Georges Faillet (1872–1933) — fr. poeta, symbolista. [przypis edytorski]

Harpokrates (mit.) — egipsko-greckie bóstwo ciszy, hellenistyczny odpowiednik egipskiego boga Horusa, syn Izydy i jej brata Ozyrysa. [przypis edytorski]

monoman — osoba, której umysł jest chorobliwie opanowany przez jedną ideę czy myśl. [przypis edytorski]