# Wieczór w śniegu

Andrzej Trzebiński

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Śnieżne dachy obwiesiły szklane okna
w firanek
biały błam[1].
Miasto zmierzchu cętkowane w punkty lamp:
w każdym oknie miedziak dla biednego…
Pejzaż późny w dziurach śniegu, jak koronka.

Osiwiały miękkie młode włosy brzóz.
Rozciągnięty w perspektywach zimy park
tak się skulił, że zamienił drzewa w kule…
Wschód księżyca — wniebowstąpi któraś z kul.

Biały konik
z garstek śniegu biały koń
w dzwonkach dzieci z puszczy się wynurzy…
Ktoś mu gwiazdkę pocałunkiem w czoło wpiął,
gwiazdkę — — gwiazdy są naprawdę zbyt duże.

Gwiazdy śniegu — — pocałunki czyichś ust
zamarznięte… może matki, może bielsze?…
Podeptane przez przechodnia but
zwiędłe kwiaty powietrza.

Lecz ty mała, tak zmalała w tym wieczorze,
nie narzekaj, patrząc na nie, że świat płaski,
bo przypomnę ci wtedy w przedszkolach
malowane przez dzieci obrazki,
które przecież jeszcze śliczniej… jeszcze gorzej!
— są płaskie.

błam — zszyte skóry zwierząt futerkowych, wykorzystywane do uszycia płaszcza bądź jego podbicia. [przypis edytorski]