# Dwa wiatry

Julian Tuwim

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Jeden wiatr — w polu wiał,
Drugi wiatr — w sadzie grał:
Cichuteńko, leciuteńko,
Liście pieścił i szeleścił[1],
Mdlał…

Jeden wiatr — pędziwiatr!
Fiknął kozła[2], plackiem spadł[3],
Skoczył, zawiał, zaszybował,
Świdrem w górę zakołował[4]
I przewrócił się, i wpadł
Na szumiący senny sad,
Gdzie cichutko i leciutko
Liście pieścił i szeleścił
Drugi wiatr…

Sfrunął śniegiem z wiśni kwiat,
Parsknął śmiechem cały sad,
Wziął wiatr brata za kamrata[5],
Teraz z nim po polu lata,
Gonią obaj chmury, ptaki,

Mkną, wplątują się w wiatraki,
Głupkowate mylą śmigi,
W prawo, w lewo, świst, podrygi,
Dmą płucami ile sił,
Łobuzują, pal je licho!…

A w sadzie cicho, cicho…

Liście pieścił i szeleścił — jeżeli ten wers przeczytamy na głos, usłyszymy dźwięki przypominające szelest liści (użyte tu zostały wyrazy dźwiękonaśladowcze). [przypis edytorski]

fiknąć kozła — zrobić przewrót w przód. [przypis edytorski]

plackiem spaść — upaść i się rozpłaszczyć. [przypis edytorski]

Świdrem w górę zakołował — w tym wersie wiatr, lecąc, obraca się wokół własnej osi (podobnie do samolotu), jednocześnie unosi się spiralnie do góry. [przypis edytorski]

kamrat — towarzysz, przyjaciel. [przypis edytorski]