# Kapuśniaczek

Julian Tuwim

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Jak wesoły milion drobnych, wilgnych[1] muszek,
Jakby z worków szarych mokry, mżący[2] maczek,
Sypie się i skacze dżdżu[3] wodnisty puszek,
Rośny[4] pył jesienny, siwy kapuśniaczek[5].

Słabe to, maleńkie, ledwo samo kropi,
Nawet w blachy bębnić nie potrafi jeszcze,
Ot, młodziutki deszczyk, fruwające kropki,
Co by strasznie chciały być dorosłym deszczem.

Chciałyby ulewą lunąć w gromkiej burzy,
Miasto siec na ukos chlustającą chłostą[6][7],
W rynnach się rozpluskać, rozlać się w kałuży,
Szyby dziobać łzawą i zawiłą ospą[8]…

Tak to sobie marzy kapanina[9] biedna,
Sił ostatkiem pusząc się w ostatnim dreszczu…
Lecz cóż? Spójrz: na drucie jeździ kropla jedna.
Już ją wróbel strząsnął. Już po całym deszczu.

wilgny — wilgotny. [przypis edytorski]

mżący — drobno padający; mżyć: padać bardzo drobnymi kropelkami. [przypis edytorski]

dżdżu — deszczu (daw. forma odmiany). [przypis edytorski]

rośny — przymiotnik od rzeczownika rosa; rosa to woda zbierająca się wcześnie rano na ziemi i roślinach. [przypis edytorski]

kapuśniaczek — drobny deszczyk. [przypis edytorski]

Miasto siec na ukos chlustającą chłostą — gdy przeczytamy ten wers na głos, usłyszymy dźwięk rozlewanej wody (zastosowano tu wyrazy dźwiękonaśladowcze). [przypis edytorski]

chłosta — bicie batem, rózgą, niegdyś często stosowana kara. [przypis edytorski]

ospa — choroba zakaźna, której objawem jest m.in. wysypka, czyli drobne, gęsto rozsiane po ciele krosty. [przypis edytorski]

kapanina — rzeczownik od czasownika kapać nacechowany emocjonalnie: to taka czynność, której waga jest błaha, mało ważna; por. pokrewne, o neutralnym znaczeniu kapanie. [przypis edytorski]