# Słówka i słufka

Julian Tuwim

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Dziś po dyktandzie[1] w szkole
Wrócił Jerzyk do domu markotny[2].
Ziewał, ziewał — i zdrzemnął się przy stole,
Bo i dzień był jakiś senny i słotny[3].
I przyszły do Jerzyka trzy słówka:
«Brzózka» «Jabłko» i «Główka»,
I powiedziały:
— Jestem Brzózka, nie «bżuska».
— Jestem Jabłko, nie «japko».
— Jestem Główka, nie «głufka».
Jak można tak znieważać urodę naszą i ród[4]?
Trzeba się uczyć! Uważać! Na pewno opłaci się trud.
Nie pomogą tu żadne wykręty, wymówki. —
I rzuciły mu na stół swoje wizytówki[5],
Żeby wiedział, z kim ma do czynienia,
I wyzbył się takich zwyczajów prostackich[6]:
Jabłko z Jabłońskich,
Brzózka z Brzozowskich,
Główka z Głowackich.
— A gdy i nadal będziesz sadził[7] błąd po błędzie,
To zrobimy z Jerzego — Jeżego,
Złego jeża kolczastego,
I co? przyjemnie ci będzie?

Wystąpiły na Jerzyka siódme poty[8]!
Obudził się — i do roboty!

dyktando — sprawdzian z ortografii, a dokładnie z umiejętności prawidłowego zapisywania dyktowanego na głos tekstu. [przypis edytorski]

markotny — smutny, przygnębiony. [przypis edytorski]

słotny — deszczowy. [przypis edytorski]

ród — tu: pochodzenie, związki rodzinne. [przypis edytorski]

wizytówka — karteczka z imieniem, nazwiskiem i adresem. [przypis edytorski]

prostacki — niegrzeczny, prymitywny. [przypis edytorski]

sadzić błędy — pisać z błędami. [przypis edytorski]

siódme poty — mówi się, że osoba, która się bardzo trudzi, ale też denerwuje lub boi, wylewa siódme poty albo występują na nią siódme poty. Siódemka jest uznawana za liczbę magiczną. Używa się też jej w bajkach, mówimy „za siedmioma górami, za siedmioma lasami”, siedmiu też było krasnoludków w bajce o Królewnie Śnieżce. [przypis edytorski]