# Ułan i dziewczyna

Franciszek Kowalski

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Tam na błoniu[1] błyszczy kwiecie,
Stoi ułan na wedecie[2],
A dziewczyna jak malina
Niesie koszyk róż.

— Stój, poczekaj, moja duszko!
Gdzie tak drobną stąpasz nóżką?
— Jam z tej chatki, rwałam kwiatki
I powracam już!

— Próżne twoje są wymówki,
Pójdziesz ze mną do placówki.
— Ach ja biedna, sama jedna,
Matka czeka mnie!

— Stąd są wrogi[3] o pół mili
Pewnie ciebie namówili.
— Ja uboga, nie znam wroga[4],
Nie widziałam, nie!

— Może kryjesz wrogów tłuszczę[5],
Daj buziaka, to cię puszczę.
— Jam nie taka, dam buziaka;
Tylko z konia zsiądź!

— Z konia zsiądę, prawo złamię,
Za to kulą w łeb dostanę.
— Jakiś prędki, dość twej chętki,
Bez buziaka bądź!

— Choć mnie życie ma kosztować,
Muszę ciebie pocałować.
— Żal mi ciebie, jak Bóg w niebie,
Bo się zgubisz sam.

— A jak wartę mą porzucę
I szczęśliwie z wojny wrócę?
— Bądź spokojny, wrócisz z wojny,
Pocałunek dam!

— Gdy szczęśliwie wrócę z boju,
Gdzież cię szukać mam w pokoju?
— Tu w tej chatce, przy mej matce,
Nad tą rzeczką w wyż!

— A jak zginę, co tak snadnie[6],
To buziaczek mi przepadnie!
— Wierna tobie, na twym grobie,
Pocałuję krzyż!

błonie — duża przestrzeń porośnięta trawą; pastwisko, łąka. [przypis edytorski]

wedeta (fr. vedette) — dosł. łańcuch widzów; rodzaj placówki a. czatów; rozstawienie kordonu żołnierzy na warcie w takiej odległości, aby nikt nie mógł przejść między nimi niezauważony. [przypis edytorski]

wrogi — dziś popr. forma M. lm: wrogowie. [przypis edytorski]

Ja uboga, nie znam wroga — w innej wersji: „Ach, dla Boga! Nigdym wroga/ Nie widziała, nie”. [przypis edytorski]

tłuszcza — tłum. [przypis edytorski]

snadnie (daw.) — łatwo. [przypis edytorski]