# V (Z głębin przestworu, z ciemnych chmur...)

Jan Kasprowicz

# Jan Kasprowicz. W ciemności schodzi moja dusza. V

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Z głębin przestworu, z ciemnych chmur,
nad wilgotnymi łany,
Jak srebrny opar wstaje duch
z promieniem wokół głowy
Rośnie w mych oczach, niebios tór
rozjaśnia mgłą owiany,
Strząsa ostatni śniegu puch
z swej sukni lazurowej.

Uderza w róg swój: szumi bór
i szumią rzek bałwany,
Ziemia wytęża wszystek słuch
i rychło na dąbrowy,
Na senne niwy wiedzie chór
swych dzieci rozśpiewany,
Błogosławiących twórczy ruch,
okrytych w liść majowy.

I moja dusza chłonie wraz
ten hymn, budzący zioła,
Rwie się do wonnych światła fal,
lecz widzi po niewoli[1],
Że się w liść świeży, jak ten las,
naodziać[2] już nie zdoła.

Mrok ją ogarnia, mrok i żal:
skarży się swojej doli:
I duch, co życia przywiódł czas,
gasi swój blask u czoła
I razem z nią w bezmierną dal
szumi pieśń melancholii.

po niewoli — mimo woli, nie chcąc tego. [przypis edytorski]

naodziać (neologizm) — przyodziać, ubrać. [przypis edytorski]