# W noc noworoczną

August von Platen

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Duszo wszechświata, czyżże sączysz się tchnieniem
W piersi człowiecze i rodzisz piękne echo?
Wielkie malowidła powstają,
Słowa olbrzymie dla serc.

Chętna pomocy, o, ty, oślepiająca,
Snem nie oślepiajże mnie, wy, światła płonne,
Mińcie zatroskane me czoło,
Abym podźwignął się w blask.

Pokąd miłujące wiedliście, kroczyłem,
Dary nie moje zostawiając w oddali:
Wszelkie poblaski i wszystką
Ciszę, a daje ją dom.

Zawsze ku wam piąłem się, ku wam, spod stopy,
Jako ruiny, opada, co zdołałem
Zdobyć, nie patrząc za siebie,
Pnę się i pnę się wciąż wzwyż.

Gwiazdy nadaremnie, nie sądzę, ku czasów
Dawnych wiedliście ruinom, serce, oczy
W hart oblekając[1], o, uczcie,
Abym dotrzymał wam krok!

Odtąd rozbłyskujcie świetliściej, niech płomyk
Wieje, kędziory muskający, przylega,
Miło łagodniejąc, ku myślom,
Które hoduje ma skroń.

oblekać (przest.) — ubierać; tu: wyposażać. [przypis edytorski]