# Wędrowcy

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Przez ogród idą pełen cudnych kwiatów,
Na piersi twarze zadumane kłonią[1],
Nie upajają się czarowną wonią,
Ani wieńcami stroją się szkarłatów[2].

Pojmują rozkosz barw i aromatów,
Nęci ich ona, lecz nie sięgną po nią;
Chwytają ciernie pokrwawioną dłonią
I liczą ślady bolesnych stygmatów[3].

Aż przed bramami stanąwszy ogrodu,
Rzekną: «Otośmy, zaufani w słowie,
Drogę żywota przecierpieli całą,

Wściekłego naszych żądz nie sycąc głodu —
Otocz nas nagród obiecanych chwałą
Panie!…» Lecz jeśli nikt im nie odpowie?…

kłonić — chylić. [przypis edytorski]

szkarłat — kolor ciemnoczerwony. [przypis edytorski]

stygmat — rana bądź znamię, pojawiające się u osoby rozpamiętującej mękę Chrystusa. [przypis edytorski]