# Kołysanka podziemna

Jerzy Kamil Weintraub-Krzyżanowski

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Ja nie umarłem, jeno[1] jestem tam,
gdzie wzdycha wilgoć ciemnych zakamarków,
i kołysankę śpiącym ziarnom gram —
źródło podskórne jest moją fujarką;

ja nie umarłem, jeno jestem mgłą,
którą uskrzydlę, na niebo poniosę,
rozwinę w obłok i posieję rosę,
a krety niechaj w ziemnym futrze śpią…

Niech poczekają, zanim świt wymarzę,
co skwarną dłonią zgarnie gęsty śnieg,
aż się przebiję długim korytarzem,
podziemny promień, na wiosenny brzeg.

Ja nie umarłem, jeno jestem tam,
gdzie źdźbła słoneczne skrzętny chomik ciuła,
i kołysankę przyszłym plonom gram —
nędzna to piosnka, chociaż bardzo czuła;

ale poczekam, skorom w sercu skrył
wiązkę promieni, którą w brzask przemycę —
żeby mi tylko nie zabrakło sił,
nim wykołyszę przyszłą błyskawicę.

Bo jeśli runie niespodziany grom
i deszczem przedrze mroczny mój korytarz,
z strumieni wzniosę śródobłoczny dom,
w którym mą wierność podziemną wyczytasz…

Ja nie umarłem… śpijcie, przyszłe dnie.
Śpij, kreci smutku… żyj, podziemny śnie.

> 12 marca 1943

jeno (daw.) — tylko. [przypis edytorski]